Sowiróg
| Artykuł |
53°33'41"N 21°39'20"E |
|---|---|
| - błąd |
38 m |
| WD |
53°33'41.2"N, 21°39'19.8"E |
| - błąd |
4 m |
| Odległość |
8 m |
| uroczysko-dawna miejscowość | |
 Sowiróg wieś - tablica informacyjna | |
| Państwo | |
|---|---|
| Województwo | |
| Powiat | |
| Gmina | |
| SIMC |
nie nadano |
Położenie na mapie gminy Ruciane-Nida  | |
Położenie na mapie Polski  | |
Położenie na mapie województwa warmińsko-mazurskiego  | |
Położenie na mapie powiatu piskiego  | |
 53°33′41″N 21°39′20″E/53,561389 21,655556
| |
Sowiróg (Sowirog, niem. Loterswalde) – uroczysko; dawna miejscowość w Polsce, położona w województwie warmińsko-mazurskim, w powiecie piskim, w gminie Ruciane-Nida[1].
Wieś powstała w ramach kolonizacji Wielkiej Puszczy w komturstwie piskim. Wcześniej był to obszar Galindii. Wieś ziemiańska, dobra służebne w posiadaniu drobnego rycerstwa (tak zwani wolni, ziemianie w języku staropolskim), z obowiązkiem służby rycerskiej (zbrojnej). W XV w. w dokumentach wymieniana pod nazwą Sobiroch oraz prawdopodobnie także pod nazwą Weiroch.
Wieś lokowana w 1563 r. nad Jeziorem Nidzkim (w miejscu osady bartnej), kiedy to książę Albrecht nadał Abrahamowi Lautterschkowi, strzelcowi i borowemu książęcemu w okręgu piskim, około 4-5 łanów na prawie chełmińskim w okolicy zwanej Przyrosla. Nieco wcześniej, w 1562 r., w pobliżu nadanie na jeden łan otrzymał Wojtek Przyrośla (ale tylko na czas jego życia). Nazwa okolicy i pierwotna nazwa osady Przyrośl najprawdopodobniej wzięła się od właśnie od niego jako pierwszego właściciela. Dobra Wojtka znajdowały się po drugiej stronie jeziora w stosunku do osady Sowiróg, przy książęcej budzie myśliwskiej zwanej Przyrośl. W 1579 r. dokumenty odnotowały tylko ową budę, z czego wynika, że dawny majątek Wojtka już nie istniał. Osada Sowiróg należała do parafii w Piszu.
Wieś Sowiróg znana jest z powieści Ernsta Wiecherta „Dzieci Jerominów”. W 1939 r. wieś liczyła 169 mieszkańców. Po drugiej wojnie światowej ocalało 10 budynków i murowana szkoła. Ostatni mieszkańcy wyjechali w 1948 r. do Niemiec. W 1949 r. ocalałe budynki rozebrano. Jedynymi śladami po dawnej wsi są widoczne fundamenty, pozostałości dawnego cmentarza, stare drzewa owocowe i roślinność ruderalna.
Przypisy
- ↑ Państwowy Rejestr Nazw Geograficznych – nazwy obiektów fizjograficznych – format XLSX, Dane z państwowego rejestru nazw geograficznych – PRNG, Główny Urząd Geodezji i Kartografii, 1 stycznia 2025
Bibliografia
- Grzegorz Białuński: Kolonizacja Wielkiej Puszczy (do 1568 roku) - starostwa piskie, ełckie, straduńskie, zelkowskie i węgoborskie (węgorzewskie). Olsztyn, OBN, 2002, 237 str., ISBN 83-87643-97-1, ISSN 0585-3893
- Waldemar Mierzwa (red.): Mazury - słownik stronniczy, ilustrowany. Dąbrówno, Retman, 2008, 245 str., ISBN 978-83-923991-6-2
Content Disclaimer
Informasi ini disarikan dari Wikipedia dan disajikan kembali untuk tujuan edukasi. Konten tersedia di bawah lisensi CC BY-SA 3.0. Kami tidak bertanggung jawab atas ketidakakuratan data yang bersumber dari kontribusi publik tersebut.
- The information displayed on this website is sourced in part or in whole from Wikipedia and has been adapted for the purpose of restating it. We strive to provide accurate and relevant information, however:
- There is no guarantee of absolute accuracy. Wikipedia is an open, collaborative project that can be edited by anyone, so information is subject to change.
- It is not intended to constitute professional advice. The content displayed is for informational and educational purposes only. For important decisions (e.g., medical, legal, or financial), please consult a professional.
- Content copyright. Wikipedia is licensed under the Creative Commons Attribution-ShareAlike License (CC BY-SA). This means that content may be reused with appropriate attribution and shared under a similar license.
- Responsible use. Any risk arising from the use of information from this website is entirely the responsibility of the user.