Stanisław Chodynicki

Stanisław Chodynicki
Ilustracja
Państwo działania

 Polska

Data i miejsce urodzenia

18 kwietnia 1933
Terespol

Prof. dr hab. n. med.
Specjalność: otolaryngologia
Alma Mater

Akademia Medyczna w Białymstoku

Kierownik kliniki 1977-2003
Uniwersytet Medyczny w Białymstoku

Klinika Otolaryngologii UMB w USK

Okres zatrudn.

1954-2003

Odznaczenia
Krzyż Oficerski Orderu Odrodzenia Polski Krzyż Kawalerski Orderu Odrodzenia Polski Złoty Krzyż Zasługi

Stanisław Chodynicki (ur. 18 kwietnia 1933 w Terespolu) – polski lekarz, specjalista w zakresie otolaryngologii, profesor nauk medycznych. Pisarz.

Droga naukowa i specjalizacja

Rodzice: Witold, urzędnik, ur. 3 lipca 1884 w Podbierje, zamordowany w Auschwitz 28 stycznia 1941. Matka Tekla z domu Siluk, ur. 1marca 1900, zm. 9 marca 1969.

W 1951 ukończył Państwową Szkołę Ogólnokształcącą Stopnia Licealnego w Terespolu n. Bugiem (obecnie: Liceum Ogólnokształcące im. Bohaterów Warszawy w Terespolu[1]).

Studia podjął na Wydziale Lekarskim Akademii Medycznej – AMB (obecnie: Uniwersytet Medyczny – UMB) w Białymstoku. Dyplom lekarza otrzymał w 1957.

Program specjalizacyjny pierwszego i drugiego stopnia w zakresie otolaryngologii zrealizował w Klinice Otolaryngologii AMB, mieszczącej się wówczas w Wojewódzkim Szpitalu im. Jędrzeja Śniadeckiego, kierowanej przez prof. Wiktora Hassmanna[2].

W 1962 obronił stopień doktora nauk medycznych a w 1968 uzyskał stopień doktora habilitowanego nauk medycznych.

Tytuł naukowy profesora nadzwyczajnego nauk medycznych otrzymał w 1984[3], a w 1993 został powołany na stanowisko profesora zwyczajnego[4].

Zatrudnienie

Jeszcze podczas studiów, w 1954, zatrudnił się w Zakładzie Histologii i Embriologii AMB, gdzie pracował do 1969.

Od 1969 do 1977 pracował w przeniesionej ze Szpitala Wojewódzkiego do Państwowego Szpitala Klinicznego – PSK (obecnie: Uniwersytecki Szpital Kliniczny – USK) w Białymstoku – Klinice Otolaryngologii AMB[5], na stanowisku docenta.

W latach 1977-2003 był kierownikiem tej kliniki[6], aż do przejścia na emeryturę[4].

Praca naukowa i dydaktyczna

Tematyka badań naukowych: profilaktyka i leczenie raka krtani; choroby narządu słuchu; tajne nauczanie medyczny w czasie II wojny światowej.

W ramach szkolenia podyplomowego był kierownikiem specjalizacji lekarzy w zakresie otolaryngologii. Recenzent i promotor 32 przewodów doktorskich[7]. Opiekun 6 prac habilitacyjnych. 4 współpracowników otrzymało tytuły profesora, 3 osoby z zespołu zajęły stanowiska kierownicze na uczelni, a 3 ordynatorów – w innych placówkach służby zdrowia[4].

Uczestnik zespołu opracowującego program specjalizacji z zakresu otorynolaryngologii[8]. Członek komitetów naukowych konferencji naukowo-szkoleniowych[9][10].

Autor i współautor 225 publikacji naukowych, w tym rozdziałów w podręcznikach dla studiów medycznych[11].

Towarzystwa naukowe, działalność społeczna

  • Polskie Towarzystwo Otolaryngologów i Chirurgów Głowy i Szyi – przewodniczący Zarządu Głównego (2000-2003), członek honorowy[12];
  • Podlaskie Towarzystwo Laryngektomowanych[13] – członek honorowy[14];
  • Konsultant regionalny i wojewódzki – z zakresu otolaryngologii;
  • Rada Miasta Białegostoku – radny I kadencji;
  • Sejmik Województwa Podlaskiego – przewodniczący Komisji Ochrony Środowiska[4].

Od początku reaktywowania izb lekarskich współpracuje z podlaskim samorządem lekarskim opracowując głównie liczne publikacje z zakresu historii podlaskiej medycyny. Jest autorem licznych biogramów zapomnianych nieraz wybitnych lekarzy. Prace te publikuje w Biuletynach i w Zeszytach Historycznych Okręgowej Izby Lekarskiej w Białymstoku[4] oraz w miesięczniku UMB "Medyk Białostocki"[15].

Odznaczenia

  • Krzyż Oficerski Orderu Odrodzenia Polski (2000);
  • Krzyż Kawalerski Orderu Odrodzenia Polski (1985);
  • Medal  40-Lecia Polski Ludowej (1984);
  • Odznaka Za Wzorową Pracę w Służbie Zdrowia (1983);
  • Złota Odznaka Zasłużony Białostocczyźnie (1980);
  • Złoty Krzyż Zasługi (1977);
  • Srebrna Odznaka Zasłużony Białostocczyźnie (1974)[4].

Książki

  • „Rymowanki czytanki (2008)”[16];
  • „Klimaty praskie, nadmorskie i inne wierszyki” (2008)[17];
  • "Limeryki" (z ryc. Andrzeja Dworakowskiego)  
  • "Limeryki i rymowanki dla Wikta, Stelli, Ewy i Hanki" [17],
  • „Na marginesie wielkich wydarzeń”[18] cz.1: „II wojna światowa w mieście nad granicą”; cz.2: „Przygoda z medycyną” (2016)[19];
  • „Tajne nauczanie medycyny w czasie okupacji oraz inne opowiadania” (2020)[20];
  • "Notatki z podróży" (2024)[21].

Życie prywatne

Czyta literaturę faktu, interesuje się fotografią, ornitologią, uprawia turystykę rowerową i jogę. Żona Bożena Chodynicka była lekarzem, specjalistką w zakresie dermatologii, profesorem nauk medycznych (zm. 2023). Wychowali troje dzieci i doczekali się czwórki wnuków.

Przypisy

  1. ↑ Bogusław Korzeniewski, Alicja Danieluk, Zarys historii Liceum Ogólnokształcącego im. Bohaterów Warszawy w Terespolu, Intergraf, 2009, s. 69 [dostęp 2024-08-14].
  2. ↑ Stanisław Chodynicki, Tworzyli polską laryngologię: Wiktor Franciszek Hassmann, t. VII nr 25, Magazyn Otorynolaryngologiczny, styczeń 2008, s. 4-5, ISSN 1643-0050 [dostęp 2024-08-14].
  3. ↑ Prof. dr hab. Stanisław Chodynicki, [w:] archiwalna baza „Ludzie nauki” portalu Nauka Polska (OPI PIB) [dostęp 2024-08-15].
  4. ↑ a b c d e f Redakcja, Prof. dr hab. Stanisaw Chodynicki, „Biuletyn Okręgowej Izby Lekarskiej w Białymstoku” (3-147), lipiec 2023, s. 40-41, ISSN 1233-1449 [dostęp 2024-08-14].
  5. ↑ Historia szpitala – Uniwersytecki Szpital Kliniczny w Białymstoku [online] [dostęp 2024-08-15].
  6. ↑ Stanisław Chodynicki, 60 lat Otolaryngologii UMB, „Medyk Białostocki” (106), Uniwersytet Medyczny w Białymstoku, luty 2012, s. 10-12, ISSN 1643-3734 [dostęp 2024-08-15].
  7. ↑ Eugeniusz Janowicz, Katalog rozpraw doktorskich i habilitacyjnych 1987-1998, Bydgoszcz: Akademia Medyczna im. Ludwika Rydygiera, 1999, s. 69 [dostęp 2024-08-14].
  8. ↑ CMKP, Program specjalizacji z otorynolaryngologii, Warszawa: Centrum Medyczne Kształcenia Podyplomowego, 1999, s. 1-13 [dostęp 2024-08-14].
  9. ↑ XIII Konferencja Naukowo-Szkoleniowa "Otorynolaryngologia" Łódź, VIII Konferencja Polskiego Towarzystwa Audiologicznego i Foniatrycznego, 25 lutego 2016, s. 3 [dostęp 2024-08-14].
  10. ↑ [PDF] Przewodnicząca Prof. dr hab. med. Mariola Śliwińska-Kowalska. Organizatorzy - Free Download PDF [online] [dostęp 2024-08-14].
  11. ↑ Wyniki wyszukiwania [online], biblioteka.amb.edu.pl [dostęp 2024-08-14].
  12. ↑ Polskie Towarzystwo Otorynolaryngologów Chirurgów Głowy i Szyi [online], www.otolaryngologia.org.pl [dostęp 2024-08-14].
  13. ↑ 30-lecie Podlaskiego Towarzystwa Laryngektomowanych - Podlaski Urząd Wojewódzki w Białymstoku - Portal Gov.pl [online] [dostęp 2024-08-14].
  14. ↑ Alina Magdalena Fabczak, Podlaskie Towarzystwo Laryngektomowanych, [w:] file:///C:/Users/Lenovo/Downloads/folder_pdf_2%20(4).pdf [online], 2007 [dostęp 2024-08-14].
  15. ↑ Uniwersytet Medyczny w Białymstoku. Stanisław Chodynicki. [online], s. 201 [dostęp 2024-08-14].
  16. ↑ Stanisław Chodynicki, Rymowanki czytanki, Białystok 2008, s. 1-40 [dostęp 2024-08-14].
  17. ↑ a b Uniwersytet Medyczny w Białymstoku. Profesor dziadek Chodynicki . [online] [dostęp 2024-08-14].
  18. ↑ Uniwersytet Medyczny w Białymstoku. Na marginesie wielkich wydarzeń - prof. Stanisław Chodynicki. [online], Uniwersytet Medyczny w Białymstoku. Na marginesie wielkich wydarzeń - prof. Stanisław Chodynicki. [dostęp 2024-08-14].
  19. ↑ Stanisław Chodynicki, Na marginesie wielkich wydarzeń, Lubimyczytać.pl, 2016, s. 316, ISBN 978-83-945618-0-2 [dostęp 2024-08-14].
  20. ↑ Stanisław Chodynicki, Tajne nauczanie medycyny w czasie okupacji oraz inne opowiadania, 2020, s. 126, ISBN 978-83-945618-2-6 [dostęp 2024-08-14].
  21. ↑ Stanisław Chodynicki, Notatki z podróży, Księgarnia Internetowa PWN, 2024, s. 242, ISBN 978-83-945618-3-3 [dostęp 2024-08-16].

Content Disclaimer

Informasi ini disarikan dari Wikipedia dan disajikan kembali untuk tujuan edukasi. Konten tersedia di bawah lisensi CC BY-SA 3.0. Kami tidak bertanggung jawab atas ketidakakuratan data yang bersumber dari kontribusi publik tersebut.

  1. The information displayed on this website is sourced in part or in whole from Wikipedia and has been adapted for the purpose of restating it. We strive to provide accurate and relevant information, however:
  2. There is no guarantee of absolute accuracy. Wikipedia is an open, collaborative project that can be edited by anyone, so information is subject to change.
  3. It is not intended to constitute professional advice. The content displayed is for informational and educational purposes only. For important decisions (e.g., medical, legal, or financial), please consult a professional.
  4. Content copyright. Wikipedia is licensed under the Creative Commons Attribution-ShareAlike License (CC BY-SA). This means that content may be reused with appropriate attribution and shared under a similar license.
  5. Responsible use. Any risk arising from the use of information from this website is entirely the responsibility of the user.
Kembali kehalaman sebelumnya