Stepa Stepanović
| Data i miejsce urodzenia |
12 marca 1856 |
|---|---|
| Data i miejsce śmierci |
29 kwietnia 1929 |
| Przebieg służby | |
| Lata służby |
1874–1920 |
| Siły zbrojne |
|
| Stanowiska |
Szef Sztabu Głównego armii serbskiej, dowódca 2 Armii |
| Główne wojny i bitwy |
wojna serbsko-turecka, |
| Odznaczenia | |
Stepa Stepanović (cyr. Степа Степановић, ur. 12 marca 1856 w Kumodražu, zm. 29 kwietnia 1929 w Čačaku) – serbski i jugosłowiański feldmarszałek (vojvoda).
Życiorys
W 1874 wstąpił do serbskiej armii i jako kadet rozpoczął naukę w szkole artylerii. W latach 1877–1878 uczestnik wojny rosyjsko-tureckiej jako podchorąży-sierżant, później jako podporucznik. Stepanović wyróżnił się odwagą w walce i zdobył wiele odznaczeń serbskich oraz rosyjskich[1].
W okresie wojny serbsko-bułgarskiej pełnił obowiązki kolejno: dowódcy batalionu, pułku, brygady i dywizji oraz zastępcy szefa Sztabu Głównego. Dwukrotnie był także ministrem wojny. Pod jego rządami armia serbska została dobrze przygotowana do nadchodzących wojen pod względem organizacyjnym, merytorycznym, materialnym i moralnym[2].
Podczas I wojny bałkańskiej (1912–1913) dowodził 2 Armią. W marcu 1913 razem z siłami bułgarskimi pokonał wojska tureckie pod Adrianopolem. W czasie II wojny bałkańskiej armia pod dowództwem Stepanovicia z poświęceniem broniła rejonu Niszu[3].
Kiedy wybuchła I wojna światowa, jako przedstawiciel nieobecnego Szefa Sztabu Naczelnego Dowództwa Radomira Putnika kierował mobilizacją i koncentracją armii serbskiej[4]. Po powrocie Putnika do kraju ponownie objął obowiązki dowódcy 2 Armii i przeprowadził manewr przemarszu przez Koceljevę i Tekeriš. W nocnym ataku na wschodnich stokach góry Cer 20 sierpnia 1914 roku pokonał 21 Dywizję austro-węgierskiego VIII Korpusu. Było to pierwsze zwycięstwo odniesione przez wojska Ententy nad państwami centralnymi, za które Stepanović otrzymał awans do najwyższego w armii serbskiej stopnia vojvody[5].
W bitwie nad Driną jego armia zażarcie broniła Maćwy, skutecznie odparła kilka koncentrycznych ataków przeważających sił austro-węgierskich, przygwoździła 5 Armię Oskara Potiorka do brzegów Driny i Sawy, po czym przez kilka miesięcy konsekwentnie wyczerpywała jej siły. W bitwie nad Kolubarą 2 Armia najpierw powstrzymała atak wroga na prawym brzegu rzeki Kolubary, a następnie wzięła udział w działaniach połączonych sił Radomira Putnika i Živojina Mišicia, które doprowadziły do upadku zgrupowania bałkańskiego armii austro-węgierskiej[6].
Podczas inwazji na Serbię jesienią 1915 roku armia Stepanovicia wraz z armią Timoczki udaremniła próbę przedostania się bułgarskiej 1 Armii przez rejon Niszu na tyły głównych sił armii serbskiej zaangażowanych na froncie północnym i w ten sposób w dużym stopniu przyczyniła się do niepowodzenia planów Augusta von Mackenziego dotyczących szybkiego okrążenia i zniszczenia armii serbskiej[7]. Stepanović odegrał znaczącą rolę w reorganizacji armii serbskiej po ewakuacji na Korfu[8] i jej pierwszych sukcesach na froncie pod Gorničevem, na Kajmakczałanie i w okolicach Bitoli[9], jednak jego największy sukces związany był z przełamaniem frontu salonickiego i wyeliminowaniem Bułgarii z wojny[10].
Żołnierze 2 Armii Stepanovicia w silnym natarciu przedarli się przez umocniony front wroga pod Dobro polje i Kozjak i wraz z 1 Armią i siłami sprzymierzonymi bezlitośnie ścigali rozbite wojska bułgarskie i niemieckie, aż wycofanie się Bułgarii z wojny 29 września 1918 roku otworzyło drogę do ostatecznego wyzwolenia Serbii[11]. Ta umiejętnie przeprowadzona operacja wraz z pierwszym zwycięstwem w bitwie na górze Cer umieściła go w gronie najwybitniejszych dowódców wojskowych I wojny światowej i historii wojen serbskich oraz nadała mu status bohatera narodowego Serbów.
Przypisy
- ↑ Скоко i Опачић 1990 ↓, s. 72–81.
- ↑ Скоко i Опачић 1990 ↓, s. 97.
- ↑ Скоко i Опачић 1990 ↓, s. 282–296.
- ↑ Скоко i Опачић 1990 ↓, s. 313–319.
- ↑ Скоко i Опачић 1990 ↓, s. 327–357.
- ↑ Скоко i Опачић 1990 ↓, s. 410–431.
- ↑ Скоко i Опачић 1990 ↓, s. 471–478.
- ↑ Скоко i Опачић 1990 ↓, s. 530–531.
- ↑ Скоко i Опачић 1990 ↓, s. 535–550.
- ↑ Скоко i Опачић 1990 ↓, s. 551–594.
- ↑ Скоко i Опачић 1990 ↓, s. 597–655.
Bibliografia
- Саво Скоко, Петар Опачић: Војвода Степа у ратовима Србије 1876—1918. Београд: Београдски издавачко-графички завод, 1990. ISBN 978-86-13-00453-0. (serb.).
Content Disclaimer
Informasi ini disarikan dari Wikipedia dan disajikan kembali untuk tujuan edukasi. Konten tersedia di bawah lisensi CC BY-SA 3.0. Kami tidak bertanggung jawab atas ketidakakuratan data yang bersumber dari kontribusi publik tersebut.
- The information displayed on this website is sourced in part or in whole from Wikipedia and has been adapted for the purpose of restating it. We strive to provide accurate and relevant information, however:
- There is no guarantee of absolute accuracy. Wikipedia is an open, collaborative project that can be edited by anyone, so information is subject to change.
- It is not intended to constitute professional advice. The content displayed is for informational and educational purposes only. For important decisions (e.g., medical, legal, or financial), please consult a professional.
- Content copyright. Wikipedia is licensed under the Creative Commons Attribution-ShareAlike License (CC BY-SA). This means that content may be reused with appropriate attribution and shared under a similar license.
- Responsible use. Any risk arising from the use of information from this website is entirely the responsibility of the user.