Stibaropus
| Stibaropus | |||
| Dufour, 1834 | |||
| Systematyka | |||
| Domena | |||
|---|---|---|---|
| Królestwo | |||
| Typ | |||
| Gromada | |||
| Rząd | |||
| Podrząd | |||
| Infrarząd | |||
| Nadrodzina | |||
| Rodzina | |||
| Podrodzina | |||
| Plemię | |||
| Rodzaj |
Stibaropus | ||
| Typ nomenklatoryczny | |||
|
Scaptocoris molginus Schiødte, 1847 | |||
| Synonimy | |||
| |||
Stibaropus – rodzaj pluskwiaków z rodziny ziemikowatych i podrodziny Cephalocteinae. Obejmuje 14 opisanych gatunków.
Morfologia
Pluskwiaki o ciele przysadzistym[1], silnie wysklepionym[1][2], zwykle rudobrązowo ubarwionym[1]. Głowa jest szersza niż dłuższa[2], ku przodowi zwężona, na krawędziach powrębiana[3], zaopatrzona w przyoczka, okrągłe i wyłupiaste oczy złożone oraz czteroczłonową kłujkę o członie drugim pozbawionym półokrągłego płatka[2][3]. Nadustek ma krawędzie równoległe lub zwęża się ku przodowi. Płytki żuwaczkowe są dłuższe od nadustka[3], każda z przykrawędziowym szeregiem krótkich i grubych szczecin oraz dwoma takimiż szczecinkami położonymi przedwierzchołkowo[2]. Czułki zbudowane są z pięciu członów, z których drugi jest zredukowany, drobnych rozmiarów[2][3]. Szersze niż dłuższe, w zarysie zwężone ku przodowi z szeroko zaokrąglonymi kątami przednimi i tylnymi przedplecze ma szeregi chetoporów wzdłuż krawędzi bocznych. Tarczka jest szersza niż dłuższa, na szczycie szeroko zaokrąglona. Półpokrywy cechują się wyodrębnionymi od przykrywki egzokorium, mezokorium i międzykrywką, szeregiem chetoporów wzdłuż krawędzi kostalnych oraz przezroczystą lub półprzezroczystą, wykraczającą poza koniec odwłoka zakrywką[2]. Ujście gruczołów zapachowych ma wierzchołek wykształcony w formie dużego, rzucającego się w oczy, ząbkowatego wyrostka[3]. Wszystkie odnóża są krótkie i tęgie, zwieńczone smukłymi stopami o drugim członie najmniejszym[2][3]. Golenie przedniej pary są szablowato lub sierpowato wykrzywione, środkowej pary lekko buławkowate, a tylnej pary silnie maczugowate[2]. Krawędzie sternitów odwłoka w częściach bocznych są proste[3].
Przedstawiciele rodzaju zamieszkują południową część krainy palearktycznej oraz krainę orientalną. Zasięg ich obejmuje Półwysep Bałkański, Afrykę Północną, Zakaukazie, Rosję, Azję Środkową, subkontynent indyjski, Chiny i Azję Południowo-Wschodnią aż po Filipiny i Indonezję[3].
Taksonomia
Takson ten wprowadzony został w 1851 roku przez Williama Sweetlanda Dallasa. Gatunkiem typowym autor ów wyznaczył Stibaropus brunneus[4], który potem zsynonimizowany został[3] ze Scaptocoris molginus, opisanym w 1848 roku przez Jørgena M.C. Schiødte[5]. 1882 roku Victor Antoine Signoret wprowadził rodzaj Schiodtella[6], którego w końcu XX wieku traktowano jako synonim Stibaropus lub jego podrodzaj[2]. Przywrócenia mu rangi odrębnego rodzaju dokonał w 1999 roku Jerzy Adrian Lis[3].
Do rodzaju tego zalicza się 14 opisanych gatunków[7][3]:
- Stibaropus bocagei Carvalho, 1969
- Stibaropus callidus (Schiodte, 1848)
- Stibaropus formosanus (Takano & Yanagihara, 1939)
- Stibaropus henkei (Jakovlev, 1874)
- Stibaropus hohlbecki Kiritshenko, 1912
- Stibaropus indonesicus (Wilbrink, 1912)
- Stibaropus javanus Lis, 1994
- Stibaropus laevicollis Montandon, 1897
- Stibaropus molginus (Schiodte, 1848)
- Stibaropus pseudominor Lis, 1991
- Stibaropus secundus (Lis, 1991)
- Stibaropus struempeli Lis, 1994
- Stibaropus subglaber Breddin, 1900
- Stibaropus sumatranus Lis, 1994
Przypisy
- ↑ a b c Randall T. Schuh, James Alexander Slater: True bugs of the world (Hemiptera:Heteroptera): classification and natural history. Cornell University Press, 1995, s. 220-225. ISBN 0-8014-2066-0. (ang.).
- ↑ a b c d e f g h i Jerzy Adrian Lis: A revision of oriental burrower bugs (Heteroptera: Cydnidae). Bytom: Upper Silesian Museum, 1994, s. 15-26. ISBN 83-901173-1-2.
- ↑ a b c d e f g h i j k Jerzy Adrian Lis. Taxonomy and phylogeny of Cephalocteinae with a reference to their historical biogeography (Hemiptera: Heteroptera: Cydnidae). „Polskie Pismo Entomologiczne”. 68, s. 111-131, 1999.
- ↑ W.S. Dallas: List of the specimens of hemipterous insects in the collection of the British Museum. Part I. London: Taylor, 1851, s. 111, 125.
- ↑ J.C. Schiødte. Om en gruppe af gravende Cimicies. „Naturhistorisk Tidsskrift”. 2 (1847), s. 447-464, 1848.
- ↑ V. Signoret. Notes sur divers Hémiptères Hétéroptères. „Bulletin de la Société Entomologique de France”. 1881, s. 218-219, 1882.
- ↑ genus Stibaropus Dallas, 1851. [w:] BioLib.cz [on-line]. [dostęp 2023-09-10].
Content Disclaimer
Informasi ini disarikan dari Wikipedia dan disajikan kembali untuk tujuan edukasi. Konten tersedia di bawah lisensi CC BY-SA 3.0. Kami tidak bertanggung jawab atas ketidakakuratan data yang bersumber dari kontribusi publik tersebut.
- The information displayed on this website is sourced in part or in whole from Wikipedia and has been adapted for the purpose of restating it. We strive to provide accurate and relevant information, however:
- There is no guarantee of absolute accuracy. Wikipedia is an open, collaborative project that can be edited by anyone, so information is subject to change.
- It is not intended to constitute professional advice. The content displayed is for informational and educational purposes only. For important decisions (e.g., medical, legal, or financial), please consult a professional.
- Content copyright. Wikipedia is licensed under the Creative Commons Attribution-ShareAlike License (CC BY-SA). This means that content may be reused with appropriate attribution and shared under a similar license.
- Responsible use. Any risk arising from the use of information from this website is entirely the responsibility of the user.