Strubnica

Strubnica
Струбніца
Струбница
Ilustracja
Groby rodziny Bispingów przy kościele w Strubnicy
Państwo

 Białoruś

Obwód

 grodzieński

Rejon

mostowski

Sielsowiet

Piaski

Populacja (2009)

 

• liczba ludności

282[1]

Kod pocztowy

231630

Położenie na mapie obwodu grodzieńskiego
Mapa konturowa obwodu grodzieńskiego, na dole nieco na lewo znajduje się punkt z opisem „Strubnica”
Położenie na mapie Białorusi
Mapa konturowa Białorusi, po lewej znajduje się punkt z opisem „Strubnica”
Ziemia53°18′38″N 24°35′37″E/53,310556 24,593611

Strubnica (biał. Струбніца; ros. Струбница) – agromiasteczko na Białorusi, w obwodzie grodzieńskim, w rejonie mostowskim, w sielsowiecie Piaski, przy drodze republikańskiej P51.

Historia

Według legend Strubnica została założona przez króla Zygmunta Augusta, który uganiał się za grubą zwierzyną w okolicznych lasach. Zmęczony długą gonitwą za zwierzem kazał „strąbić” pozostałych towarzyszy. Inna legenda wiąże jej powstanie z osobą królowej Bony, która, polując w tych lasach miała odłączyć się od swych towarzyszy. Zabłąkana w dziczy, miała uczynić ślub, że jeśli zostanie wybawiona z niebezpieczeństwa, to zbuduje w tym miejscu kościół. Grając na rogu myśliwskim udało jej się zwołać („strąbić”) do siebie dworzan. Od tego słowa, po białorusku „strubić”, miała pochodzić nazwa Strubnicy. Wbrew legendom pierwsza wzmianka o istnieniu Strubnicy jest jednak wcześniejsza, bo pochodzi z 1413 roku[2].

Kościół w Strubnicy (widok współczesny)

Miejscowość położona była w Wielkim Księstwie Litewskim, w księstwie grodzieńskim[3]. Od 1413 r,. była częścią powiatu grodzieńskiego województwa trockiego, W okresie zaborów należała do imperium rosyjskiego. Położona była wówczas w powiecie wołkowyskim należącym początkowo do guberni słonimskiej (1796–1801) a następnie do guberni grodzieńskiej (1801–1915)[4]. W dwudziestoleciu międzywojennym wieś i majątek należały do Polski i położone były w województwie białostockim, w powiecie wołkowyskim, w gminie Piaski[5].

Dwór w Strubnicy (1918)

W miejscowości znajduje się rzymskokatolicka parafia Trójcy Przenajświętszej w Strubnicy. Pierwszy kościół w Strubnicy został postawiony przez królową Bonę w 1553 r. Nie konserwowany, uległ on zniszczeniu. Obecnie istniejący drewniany kościół pod wezwaniem św. Trójcy był ufundowany przez Jerzego Sienno-Siennieńskiego i wzniesiony przez księdza Franciszka Abramowicza w 1740 r[6]. W 1790 został, dzięki nowemu właścicielowi marszałkowi Janowi Tadeuszowi Bispingowi, przyozdobiony polichromiami. W 1841 odnowiony dzięki staraniom Adama Bispinga i księdza Grzymały.

W 1890 r. parafia należąca do dekanatu wołkowyskiego liczyła 1612 wiernych[6]. Pierwszym właścicielem Strubnicy był wymieniany w dokumencie z 1413 roku Michał Goliginowicz, protoplasta rodu Jundziłłów[7]. Następnie stanowił własność Jagiellonów, m.in. królowej Bony i jej syna Zygmunta Augusta. W XVII wieku należała do wielu właścicieli wywodzących się z drobnej szlachty i bojarów. Pod koniec tego stulecia kontrolę nad nią przejęła rodzina Komajewskich herbu Trąby. Z ich rąk w pierwszej połowie XVIII wieku przeszła na rzecz Jerzego Sienno-Siennieńskiego, który sprzedał go marszałkowi starodubowskiemu Janowi Tadeuszowi Bispingowi, Od tej pory majątek był własnością rodziny Bispingów. Władali nim kolejno: Adam Bisping, Kamil Bisping, Jan Bisping, Józef Bisping[8]. Ostatnim jego właścicielem był senator RP Kazimierz Bisping. W okresie międzywojennym miał on początkowo powierzchnię około 2000 ha, która do 1939 r., w drodze dobrowolnej parcelacji, zmniejszyła się do ok. 1500 ha. Do majątku należały wówczas folwarki: Strubnica, Dylewszczyzna, Konobaje, Lisowszczyzna, Pacewicze, Puszcza, Teresin i Wygoda w woj. białostockim[9].

Przypisy

  1. ↑ Liczby ludności miejscowości obwodu grodzieńskiego na podstawie spisu ludności wg stanu na dzień 14 października 2009 roku. (ros.).
  2. ↑ Kodeks dyplomatyczny katedry i diecezji wileńskiej, T. 1, (1387–1507), oprac. Jan Nepomucen Fijałek, Władysław Aleksander Semkowicz, Kraków 1932,
  3. ↑ Stanisław Kutrzeba: Historia ustroju Polski w zarysie, Tom drugi: Litwa. Lwów – Warszawa 1921, s. 88
  4. ↑ Pamiatnyje kniżki grodniejskoj gubernii (w pdf) – Библиотека Царское Село
  5. ↑ Baza Miejscowości Kresowych. [dostęp 2019-12-07]. (pol.).
  6. ↑ a b Strubnica, pow. wołkowyski, [w:] Słownik geograficzny Królestwa Polskiego, t. XI: Sochaczew – Szlubowska Wola, Warszawa 1890, s. 414.
  7. ↑ Jan Glinka, Ród Klausucia w wiekach XIII – XVI : ze studiów nad kształtowaniem się i różnicowaniem społecznym bojarstwa litewskiego, „Studia Źródłoznawcze” t. 4, 1959, s. 87, 96
  8. ↑ Moje wspomnienia w Massalanach spisane. Pamiętniki Jan Ordynata Bispinga 1842–1892, oprac. wstęp i przypisy Jerzy Z. Pająk, Jerzy Szczepański, Kielce 2017 – tom 8 serii „Kresy w polskich pamiętnikach i listach (1795–1918)”,
  9. ↑ Józef Bisping, The History of the Bisping Family, London 1988

Bibliografia

  • Strubnica, pow. wołkowyski, [w:] Słownik geograficzny Królestwa Polskiego, t. XI: Sochaczew – Szlubowska Wola, Warszawa 1890, s. 414.
  • Strubnica na mapie WIG
  • Дзяржаўнага цэнтра картографа-геадэзічных матэрыялаў і даных Рэспублікі Беларусь. [dostęp 2019-12-07]. (ros.).

Content Disclaimer

Informasi ini disarikan dari Wikipedia dan disajikan kembali untuk tujuan edukasi. Konten tersedia di bawah lisensi CC BY-SA 3.0. Kami tidak bertanggung jawab atas ketidakakuratan data yang bersumber dari kontribusi publik tersebut.

  1. The information displayed on this website is sourced in part or in whole from Wikipedia and has been adapted for the purpose of restating it. We strive to provide accurate and relevant information, however:
  2. There is no guarantee of absolute accuracy. Wikipedia is an open, collaborative project that can be edited by anyone, so information is subject to change.
  3. It is not intended to constitute professional advice. The content displayed is for informational and educational purposes only. For important decisions (e.g., medical, legal, or financial), please consult a professional.
  4. Content copyright. Wikipedia is licensed under the Creative Commons Attribution-ShareAlike License (CC BY-SA). This means that content may be reused with appropriate attribution and shared under a similar license.
  5. Responsible use. Any risk arising from the use of information from this website is entirely the responsibility of the user.
Kembali kehalaman sebelumnya