Stuła
Stuła od łac. stola (długa szata) – szata liturgiczna używana w liturgii wielu Kościołów chrześcijańskich.
W liturgii rzymskiej rodzaj szarfy zakładanej przez kapłana (na szyję, końce zwisają swobodnie na piersiach) i diakona (ukośnie, na lewym ramieniu) do mszy i wszelkich innych czynności liturgicznych. Do mszy zakładana jest pod ornat, może być skrzyżowana na piersiach (w rytach zachodnich, na mszy trydenckiej musi) i przewiązywana cingulum. Diakoni przepasują się stułą ukośnie, z lewego ramienia na prawą stronę. Kolor stuły, podobnie, jak barwa ornatu czy kapy, zależy albo od obchodu liturgicznego danego dnia, albo od spełnianego obrzędu. Dla przykładu, przy spowiedzi używa się stuły fioletowej. Stuła kapłana jest symbolem belki krzyża, którą niósł Chrystus[1] oraz łaski uświęcającej, która zdobi duszę kapłana.
Papież jako jedyny duchowny może używać stuły poza liturgią. Pozostali kapłani nie powinni jej zakładać jeśli zbierają kolektę (tacę), odczytują ogłoszenia parafialne oraz gdy nie koncelebrują mszy, a są jedynie uczestnikami jak świeccy lub ministranci. Powinni ją jednak zakładać podczas udzielania wszystkich sakramentów oraz przy czynnościach paraliturgicznych (np. wypominki), czy uroczystym błogosławieństwie większej ilości wiernych, lecz zawsze z komżą lub albą[2].
W Kościołach wschodnich (prawosławnych, unickich) odpowiednikiem stuły kapłańskiej jest epitrachelion. Podobny jest do stuły używanej przez kapłanów w rzymskiej liturgii, z tą różnicą, że dolne części są ze sobą na trwale złączone. Odpowiednikiem stuły diakońskiej we wschodniej liturgii jest orarion. Od stuły diakońskiej, używanej w rzymskiej liturgii, różni się, tym, że nie jest spinany na biodrze diakona, ale jego końce wiszą swobodnie na piersi i plecach. Istnieją także orariony podwójne, przeznaczone dla protodiakonów i archidiakonów. Są znacznie dłuższe, więc diakoni dodatkowo przewiązują się nimi, w podobny sposób, jak łacinnicy. We wschodniej liturgii także subdiakoni noszą orarion, która ma postać szarfy krzyżującej się na plecach.
Zobacz też
Przypisy
- ↑ Ks. Jan Kuźniar, Książka o mistyce Eucharystii. Mały przewodnik dla świeckich, Kraków 2004, s. 23.
- ↑ Liturgia.pl - o używaniu stuły. [dostęp 2012-07-10].
Bibliografia
- Bogusław Nadolski, Liturgika. Tom I, Poznań 1989, ss. 141.
| obrzędy liturgiczne |
| ||||||
|---|---|---|---|---|---|---|---|
| paramenty liturgiczne | |||||||
| księgi liturgiczne | |||||||
| bielizna kielichowa | |||||||
| szaty liturgiczne | |||||||
| strój chórowy | |||||||
| szaty papieskie | |||||||
| powiązane pojęcia |
Content Disclaimer
Informasi ini disarikan dari Wikipedia dan disajikan kembali untuk tujuan edukasi. Konten tersedia di bawah lisensi CC BY-SA 3.0. Kami tidak bertanggung jawab atas ketidakakuratan data yang bersumber dari kontribusi publik tersebut.
- The information displayed on this website is sourced in part or in whole from Wikipedia and has been adapted for the purpose of restating it. We strive to provide accurate and relevant information, however:
- There is no guarantee of absolute accuracy. Wikipedia is an open, collaborative project that can be edited by anyone, so information is subject to change.
- It is not intended to constitute professional advice. The content displayed is for informational and educational purposes only. For important decisions (e.g., medical, legal, or financial), please consult a professional.
- Content copyright. Wikipedia is licensed under the Creative Commons Attribution-ShareAlike License (CC BY-SA). This means that content may be reused with appropriate attribution and shared under a similar license.
- Responsible use. Any risk arising from the use of information from this website is entirely the responsibility of the user.