Sugilit
| |
| Właściwości chemiczne i fizyczne | |
| Skład chemiczny |
krzemian wielu pierwiastków |
|---|---|
| Twardość w skali Mohsa |
6 do 6,5 |
| Przełam |
nierówny, kruchy |
| Łupliwość |
niewyraźna |
| Układ krystalograficzny |
heksagonalny |
| Gęstość |
2,7 do 2,75 g/cm³ |
| Właściwości optyczne | |
| Barwa |
najczęściej niebieskofioletowy do purpurowoczerwonego też: żótobrązowy do szarbrązowego, a nawet zielonawego. Czasami bezbarwny. |
| Rysa |
bez barwy |
| Połysk |
szklisty |
Sugilit – minerał z gromady krzemianów; krzemian pierścieniowy. Należy do grupy minerałów wyjątkowo rzadkich, słabo znanych.
Nazwa pochodzi od odkrywcy minerału – japońskiego petrografa Ken-ichi Sugiego (1901–1948).
Właściwości
Kryształy tworzy bardzo rzadko, najczęściej o pokroju słupkowym lub tabliczkowym. Występuje w skupieniach zbitych i drobnoziarnistych, igiełkowych i promienistych. Jest przeświecający, okazy gemmologiczne są najczęściej fioletowe, fioletowoczerwone do purpurowoczerwonych.
Współczynniki załamania światła: 1,607-1,610[1]
Dwójłomność: 0,001-0,006 (zwykle 0,003)[1]
Dyspersja: brak[1]
Występowanie
Występuje w sjenitach egirynowych (Japonia), w skałach metamorficznych.
Miejsca występowania:
- Argentyna
- Australia – okolice miast Tamworth i Grenfell (Nowa Południowa Walia)[2]
- Indie – stan Madhya Pradesh[2]
- Japonia – wyspy Sikoku i Iwagi[2] (tworzy tam drobnoziarniste, żółtobrązowe masy)
- Kanada – Mont-Saint-Hilaire (Quebec)[2]
- Namibia
- Południowa Afryka – okolice miast Hotazel, Kathu i Kuruman (Prowincja Przylądkowa Północna)[2] (w okolicach Kurumanu występują okazy jubilerskie o znaczeniu gemmologicznym określane nazwą royal azel)
- Tadżykistan – Góry Ałajskie
- Włochy: okolice miast Borghetto di Vara (Liguria) i Vagli Sotto (Toskania)[2]
Zastosowanie
- kolekcjonerstwo,
- do wyrobu drobnej galanterii ozdobnej,
- do wyrobu biżuterii (ciekawie zabarwione okazy); okazy nieprzezroczyste szlifuje się w kaboszony, płytki, paciorki; okazy przezroczyste szlifuje się w fasetki.
Przypisy
- ↑ a b c Jerzy Żaba, Irena V. Żaba, Atlas naturalnych kamieni szlachetnych i ozdobnych. 120 najpiękniejszych minerałów i skał, Warszawa: Wydawnictwo SBM, 2022, ISBN 978-83-8222-429-0, OCLC 1302472519.
- ↑ a b c d e f Sugilite, [w:] Mindat.org [online], Hudson Institute of Mineralogy [dostęp 2018-05-25] (ang.).
Bibliografia
- Nikodem Sobczak, Tomasz Sobczak: Wielka encyklopedia kamieni szlachetnych i ozdobnych, Warszawa, PWN, 1998, ISBN 83-01-12493-8.
Content Disclaimer
Informasi ini disarikan dari Wikipedia dan disajikan kembali untuk tujuan edukasi. Konten tersedia di bawah lisensi CC BY-SA 3.0. Kami tidak bertanggung jawab atas ketidakakuratan data yang bersumber dari kontribusi publik tersebut.
- The information displayed on this website is sourced in part or in whole from Wikipedia and has been adapted for the purpose of restating it. We strive to provide accurate and relevant information, however:
- There is no guarantee of absolute accuracy. Wikipedia is an open, collaborative project that can be edited by anyone, so information is subject to change.
- It is not intended to constitute professional advice. The content displayed is for informational and educational purposes only. For important decisions (e.g., medical, legal, or financial), please consult a professional.
- Content copyright. Wikipedia is licensed under the Creative Commons Attribution-ShareAlike License (CC BY-SA). This means that content may be reused with appropriate attribution and shared under a similar license.
- Responsible use. Any risk arising from the use of information from this website is entirely the responsibility of the user.