Syndrom Atlasa
Syndrom Atlasa – nadmierne, kompulsywne poczucie kontroli u osób, które opanowały u siebie problemy życiowe związane z silnymi przeżyciami traumatycznymi oraz połączonym z nimi stresem i udało im się ułożyć swoje życie na nowo[1].
Istotą syndromu jest wewnętrzne przekonanie, że tylko dana osoba jest w stanie zapanować nad wszystkimi problemami dotyczącymi siebie, bliskich, znajomych i klientów. Podstawą tego przekonania jest poczucie siły, jaką dało osobie przezwyciężenie traumy (długotrwałej lub jednorazowej) związanej z różnymi okolicznościami (wyjście z trudnego, przemocowego związku, utrata bliskich lub źródeł stabilizacji i inne), stworzenie nowej perspektywy oraz własnej, ponownej stabilizacji. Charakterystyczną cechą syndromu jest ciągłe i systematyczne dążenie do przewidywania i zapobiegania różnorakim trudnościom, jakie mogą się pojawić i zaskoczyć w bliższej lub dalszej przyszłości[1].
Syndrom, jako zachowanie kompulsywne, rodzi szereg trudności relacyjnych, powodując ostatecznie, że realizacja głównego celu Atlasa (pomaganie innym) zwraca się przeciw niemu. Dzieje się tak za sprawą nadmiernej kontroli sprawowanej przez niego nad otoczeniem, chęcią porządkowania przestrzeni, panowania nad wszystkim, a także wyręczaniem innych w przekonaniu, że nie umieją oni wykonać określonych czynności wystarczająco dobrze lub szybko. Branie na siebie niewspółmiernych obciążeń powoduje tez nieuchronne przeciążenie, wraz z idącą za nim irytacją, co owocuje dystansem bliskich, a z czasem nawet możliwym ostracyzmem. Osoby wyręczane czują się osaczone przez niechcianego wybawcę, odsuwają się od niego, powodując u Atlasa poczucie winy i osamotnienie[1].
Osoby z syndromem Atlasa budują wokół siebie sieć zależności, zniewalają innych swoja opiekuńczością, tworzą (często niechciane) zobowiązania. Ich poświęcenie nie jest bezinteresowne, stanowi formę przekupstwa – w zamian oczekują przywiązania i potwierdzenia swojej ważności[1].
Termin został wprowadzony przez polską pedagog, Irenę Pospiszyl w monografii Syndrom Atlasa. O tych, którzy byli silni zbyt długo (PWN, Warszawa, 2019)[2][3].
Zobacz też
- Atlas – w mitologii greckiej jeden z tytanów
- zespół stresu pourazowego
Przypisy
- ↑ a b c d Irena Pospiszyl, Syndrom Atlasa. Jak nie wpaść w pułapkę pomagania?, w: Niebieska Linia, nr 5 (154)/2024, s. 1-3
- ↑ Katarzyna Stanek, Recenzja książki „Syndrom Atlasa. O tych, którzy byli silni zbyt długo”, Ireny Pospiszyl, wyd. PWN, Warszawa 2019, „Edukacja Zawodowa i Ustawiczna” (4), 2019, s. 432.
- ↑ Syndrom Atlasa sukces prof. dr hab. Ireny Pospiszył mówi dr Jakub Jerzy Czarkowski AWS. Kształcenie Komplementarne 2025-01-21. [dostęp 2025-01-21].
Content Disclaimer
Informasi ini disarikan dari Wikipedia dan disajikan kembali untuk tujuan edukasi. Konten tersedia di bawah lisensi CC BY-SA 3.0. Kami tidak bertanggung jawab atas ketidakakuratan data yang bersumber dari kontribusi publik tersebut.
- The information displayed on this website is sourced in part or in whole from Wikipedia and has been adapted for the purpose of restating it. We strive to provide accurate and relevant information, however:
- There is no guarantee of absolute accuracy. Wikipedia is an open, collaborative project that can be edited by anyone, so information is subject to change.
- It is not intended to constitute professional advice. The content displayed is for informational and educational purposes only. For important decisions (e.g., medical, legal, or financial), please consult a professional.
- Content copyright. Wikipedia is licensed under the Creative Commons Attribution-ShareAlike License (CC BY-SA). This means that content may be reused with appropriate attribution and shared under a similar license.
- Responsible use. Any risk arising from the use of information from this website is entirely the responsibility of the user.