Szymon Sabinka

Szymon Sabinka, również Sabinek (zm. prawdopodobnie po 1575, nie później niż w 1590[a][1.1][2.1]) – nadworny krawiec króla Zygmunta Augusta.

Jego ojciec Stanisław był miecznikiem[b], matka miała na imię Sabina. Możliwe iż osoba ojca jest tożsama ze Stanisławem Reszką ze Stradomia, starszym cechu mieczników krakowskich. Według nieistniejącego już epitafium rodzinnego Stanisław miał używać nazwiska Kamieński, a przydomek „Sabinka” jego czterej synowie mieli przyjąć od imienia matki[3.1].

Szymon miał trzech braci: Bartłomieja (zm. w 1556, nadworny lekarz króla Zygmunta Augusta, pochowany w katedrze wawelskiej), Walentego (senior szkoły zamkowej na Wawelu w latach 1548–1549, następnie studiował medycynę prawdopodobnie we Włoszech, w roku 1553 – kanonik w kolegiacie Najświętszej Marii Panny[c] w Sandomierzu i proboszcz w Zawichoście, zmarł w Padwie) i Tomasza (nobilitowany, herbu Glaubicz)[3.2].

Sam Szymon uzyskał stanowisko krawca na dworze królewskim w roku 1555, prawdopodobnie dzięki wstawiennictwu ustosunkowanego na dworze brata Bartłomieja[3.2]. Wiadomo też, że w drugiej połowie XVI wieku był właścicielem jednej z kamienic na krakowskim Rynku, tzw. kamienicy Pod Opatrznością[d][4]. Stała się ona własnością Sabinki w roku 1551[2.2] lub nieco wcześniej, jego nazwisko jest wzmiankowane w krakowskiej księdze szosu dotyczącej tego okresu i w aktach radzieckich[e] dotyczących roku 1554[1.1]. Za lokatora miał Sabinka niejakiego Stanislausa apotecariusa, o którym brak dokładniejszych informacji[2.3]. Według różnych badaczy kamienica przeszła w ręce kolejnego właściciela – włoskiego kupca Laurentego Lenca (Wawrzyńca Lencza) – przed rokiem 1577[1.2] lub w 1590[2.1].

Z zachowanych rachunków za zakup sprowadzanych tkanin wystawianych królowi Zygmuntowi Augustowi przez rezydującego w Krakowie włoskiego agenta bławatnego Nelli Lorenzza wiadomo, że Sabinka szył m.in. suknie dla królewny Anny Jagiellonki i szaty dla samego króla[5]. Szył również zimowe okrycia z lisich skórek dla używanych przez króla do polowań, wrażliwych na zimno, psów rasy bloodhound[6].

10 stycznia 1568 roku Zygmunt August nagrodził go za długoletnią służbę, nadając mu na prawie lennym dworzec Charytonowski pod Mejszagołą na Litwie. Został pochowany w kaplicy św. Szymona w wileńskim kościele Bernardynów[3.2].

Uwagi

  1. ↑ Według W. Komorowskiego i K. Follprecht nazwisko Sabinki po raz ostatni zostało wymienione w księdze szosu w roku 1575. A. Stabrawa twierdzi, że kamienicę Sabinki przy Rynku odkupił już od jego spadkobierców włoski kupiec Laurenty Lenc w 1590 roku.
  2. ↑ Miecznik – wytwórca mieczy, nie mylić ze staropolskim urzędem miecznika.
  3. ↑ Drugi, po katedrze wawelskiej, najszacowniejszy kościół w ówczesnej diecezji krakowskiej.
  4. ↑ Po przebudowie i połączeniu w połowie XIX wieku z kamienicą Pod Złotą Głową, stanowi ona obecnie część tzw. kamienicy Louisów, Rynek Główny 13. W XVI wieku nazywana była Pod Murzyny (Sub Aethiopes).
  5. ↑ Akta rady miejskiej.

Przypisy

  1. ↑ Waldemar Komorowski, Kamila Follprecht. Właściciele kamienic Rynku krakowskiego w czasach nowożytnych (do pierwszej okupacji szwedzkiej), (część 6). „Krakowski Rocznik Archiwalny”. Tom 7, 2001. Archiwum Państwowe w Krakowie. ISSN 1233-2135. 
    1. ↑ a b S. 13.
    2. ↑ S. 14.
  2. ↑ Anna Stabrawa. Z dziejów dwóch aptek w kamienicy nr 13 przy Rynku Głównym w Krakowie (część l). „Krakowski Rocznik Archiwalny”. Tom 6, 2000. Archiwum Państwowe w Krakowie. ISSN 1233-2135. 
    1. ↑ a b S. 36.
    2. ↑ S. 35.
    3. ↑ S. 35-36.
  3. ↑ Leszek Hajdukiewicz: "Sabinka Bartłomiej". W: Polski Słownik Biograficzny. T. XXXIV. Kraków – Wrocław: Polska Akademia Umiejętności, Zakład Narodowy im. Ossolińskich, 1992. ISBN 83-04-00148-9.
    1. ↑ S. 244.
    2. ↑ a b c S. 245.
  4. ↑ Waldemar Komorowski, Aldona Sudacka: Rynek Główny w Krakowie. Wrocław – Warszawa – Kraków: Zakład Narodowy im. Ossolińskich, 2008, s. 277–278, seria: Nasze Pamiątki i Krajobrazy. ISBN 978-83-04-04992-5.
  5. ↑ Witold Wittyg. Znaki pieczętne (gmerki) mieszczan w Polsce w XVI i zaraniu XVII wieku. „Wiadomości Numizmatyczno-Archeologiczne”. 1906, nr 3, s. 468-469. Towarzystwo Numizmatyczno-Archeologiczne. 
  6. ↑ Jan Rogóż. Portrety ulic: linia G-H. „KRAKÓW – miesięcznik społeczno-kulturalny”. Nr 04/05, kwiecień-maj 2012. s. 42. ISSN 1733-0459. 

Bibliografia

Content Disclaimer

Informasi ini disarikan dari Wikipedia dan disajikan kembali untuk tujuan edukasi. Konten tersedia di bawah lisensi CC BY-SA 3.0. Kami tidak bertanggung jawab atas ketidakakuratan data yang bersumber dari kontribusi publik tersebut.

  1. The information displayed on this website is sourced in part or in whole from Wikipedia and has been adapted for the purpose of restating it. We strive to provide accurate and relevant information, however:
  2. There is no guarantee of absolute accuracy. Wikipedia is an open, collaborative project that can be edited by anyone, so information is subject to change.
  3. It is not intended to constitute professional advice. The content displayed is for informational and educational purposes only. For important decisions (e.g., medical, legal, or financial), please consult a professional.
  4. Content copyright. Wikipedia is licensed under the Creative Commons Attribution-ShareAlike License (CC BY-SA). This means that content may be reused with appropriate attribution and shared under a similar license.
  5. Responsible use. Any risk arising from the use of information from this website is entirely the responsibility of the user.
Kembali kehalaman sebelumnya