Sąsiadowice
 Kościół św. Anny | |||||
| |||||
| Państwo | |||||
|---|---|---|---|---|---|
| Obwód | |||||
| Rejon | |||||
| Wysokość |
310 m n.p.m. | ||||
| Populacja (2001) |
| ||||
| • liczba ludności |
1291[1] | ||||
| Nr kierunkowy |
+ 380 3238 | ||||
| Kod pocztowy |
82053 | ||||
Położenie na mapie hromady Biskowice  | |||||
Położenie na mapie Ukrainy  | |||||
Położenie na mapie obwodu lwowskiego  | |||||
Położenie na mapie rejonu samborskiego  | |||||
 49°32′55″N 23°01′15″E/49,548611 23,020833
| |||||
Sąsiadowice (ukr. Сусідовичі, Susidowyczi) – wieś na Ukrainie, obwodzie lwowskim, w rejonie samborskim (wcześniej w rejonie starosamborskim). Wieś liczy około 1300 mieszkańców. Leży nad rzeką Strwiąż. Jest siedzibą silskiej rady, pod którą podlega też wieś Nadyby.
W miejscowości znajduje się rzymsko-katolicka parafia św. Anny.
Historia
Pierwsza wzmianka o wsi pochodzi z 1374 roku, kiedy to książę Władysław Opolczyk nadaj ją rodzinie Herburtów, osiadłych w Felsztynie. W następnym stuleciu poświadczona jest parafia rzymskokatolicka.
Wieś szlachecka, własność Herburtów, położona była w 1589 roku w ziemi przemyskiej województwa ruskiego[2].
W XVII wieku wieś została pięciokrotnie splądrowana[3]:
- 1620 (październik) gdy właścicielem był Jan Mikołaj Daniłowicz w trakcie najazdu Tatarów krymskich i budżackich była najbardziej wysuniętą na zachód osadą do której dotarli Tatarzy. Zniszczony został kościół[4].
- 1621 (październik) gdy właścicielem był Erazm Herburt najazd Tatarów krymskich i budżackich zniszczył 5 łanów upraw i 1 gospodarstwo zagrodnika[5].
- 1624 (czerwiec) gdy miejscowość była własnością klasztoru Karmelitów Trzewiczkowych w Sąsiadowicach, w wyniku najazdu Tatarów budżackich zniszczony został kościół[6].
- 1648 (październik/listopad) gdy właścicielem był Mikołaj Daniłowicz w wyniku połączonego najazdu Tatarów krymskich, budżackich i Kozaków zaporoskich zniszczono 6 z 16 łanów, 15 z 35 gospodarstw zagrodników, 20 stodół, zrabowano 40 koni i bydło. Z najazdu ocalała karczma. Ponadto 10,5 łana leżało odłogiem w wyniku strat z przejścia zarazy, wybierania nienależnych podatków przez oddziały armii koronnej i zbiegostwa miejscowych poddanych[7].
- 1672 (wrzesień/październik) gdy właścicielem był Mikołaj Daniłowicz w wyniku najazdu Tatarów zniszczono 7 z 10 łanów oraz gospodarstwa zagrodników. Ocalało 8 domów i 2 gospodarstwa zagrodników. Wiadomo że z tych samych powodów co w 1648 połączonych ze skutkami tego najazdu 16,5 łana leżało odłogiem[8].
Od 1872 roku przez wieś przechodzi linia kolei Dniestrzańskiej.
W 1921 roku liczyły około 2135 mieszkańców. W II Rzeczypospolitej miejscowość była siedzibą gminy wiejskiej Sąsiadowice w powiecie samborskim w woj. lwowskim.
W 1940 roku NKWD zesłało na Syberię 13 mieszkańców wioski oraz wcieliło do Batalionów Roboczych w głębi ZSRR 9 młodych Polaków. W 1946 roku nacjonaliści ukraińscy z OUN-UPA zamordowali tutaj 3 Polaków i 3 Łemków[9].
Po II wojnie światowej tutejsza ludność polska została przymusowo wysiedlona, a jej jedno z głównych skupisk znajduje się w Bielkowie na Pomorzu Zachodnim[10].
We wsi znajduje się oddział Towarzystwa Kultury Polskiej Ziemi Lwowskiej[11] oraz polska sobotnia szkoła[12].
Według spisu powszechnego z 2001 roku, 21,5% mieszkańców Sąsiadowic uznało język polski za ojczysty.
Ważniejsze obiekty
- Kościół pw. św. Mikołaja – drewniany kościół rzymskokatolicki sprzed XVII w., wielokrotnie niszczony, a ostatecznie spalony[13].
- Kościół św. Anny w Sąsiadowicach – kościół rzymskokatolicki z 1591 r. Posługę w nim od 1603 roku prowadzili ojcowie karmelici. W 1946 roku musieli opuścił świątynię, która została zamieniona na cele świeckie. W 1989 roku zwrócono ją katolikom. W 2011 roku powrócili do niej karmelici. 24 lipca 1916 r. arcybiskup lwowski Mieczysław Mokrzycki erygował tu sanktuarium Świętej Anny Samotrzeciej[14].
- Klasztor Karmelitów w Sąsiadowicach – klasztor karmelitów
W miejscowości jest przystanek kolejowy Sąsiadowice.
Urodzeni w Sąsiadowicach
- Alfred Adam Słociński – oficer artylerii Wojska Polskiego
- Władysław Smereka – ksiądz rzymskokatolicki, biblista, tłumacz Biblii Tysiąclecia, prezes Polskiego Towarzystwa Teologicznego w Krakowie[15].
- Antoni Żuk (1893–1940) – major piechoty Wojska Polskiego
Przypisy
- ↑ Liczby ludności miejscowości obwodu lwowskiego na podstawie spisu ludności wg stanu na dzień 5 grudnia 2001 roku. (ukr.).
- ↑ Aleksander Jabłonowski, Polska XVI wieku pod względem geograficzno-statystycznym. T. 7. Ziemie ruskie. Ruś Czerwona. Cz. 1, Warszawa 1901, s. 7.
- ↑ Gliwa 2013 ↓, s. 203-204.
- ↑ Gliwa 2013 ↓, s. 115,673.
- ↑ Gliwa 2013 ↓, s. 124,688.
- ↑ Gliwa 2013 ↓, s. 294,315,718.
- ↑ Gliwa 2013 ↓, s. 795.
- ↑ Gliwa 2013 ↓, s. 939.
- ↑ Szczepan Siekierka, Henryk Komański, Krzysztof Bulzacki, Ludobójstwo dokonane przez nacjonalistów ukraińskich na Polakach w województwie lwowskim 1939–1947, Wrocław: Stowarzyszenie Upamiętnienia Ofiar Zbrodni Ukraińskich Nacjonalistów, 2006, s. 909, ISBN 83-85865-17-9, OCLC 77512897.
- ↑ Edward Olszewski, Marian Skwara: Ziemia Stargardzka z bliska. Stargard: 2005, s. 95. ISBN 83-89402-36-X.
- ↑ Konsulat Generalny Rzeczypospolitej Polskiej we Lwowie: Wykaz ośrodków polonijnych na terenie Lwowskiego Okręgu Konsularnego. [dostęp 2008-07-06].
- ↑ Konsulat Generalny Rzeczypospolitej Polskiej we Lwowie: Szkoły z polskim językiem nauczania w Lwowskim Okręgu Konsularnym. [dostęp 2008-12-14].
- ↑ Klasztor oo. Karmelitów w Sąsiadowicach [online], Nowy Kurier Galicyjski, 24 kwietnia 2015 [dostęp 2023-02-21] (pol.).
- ↑ św. Anny w Sąsiadowicach [online], www.rkc.lviv.ua [dostęp 2023-02-21].
- ↑ Słownik polskich teologów katolickich 1981–1993. Tom 8, wyd. ATK, Warszawa 1995
Bibliografia
- Mapa WIG Sambor Pas 50 Słup 36 Warszawa 1937.
- Księga adresowa Polski (wraz z W.M. Gdańskiem) dla handlu, przemysłu, rzemiosł i rolnictwa, Towarzystwo Reklamy Międzynarodowej, Warszawa 1928, s. 799.
- Andrzej Gliwa: Kraina upartych niepogód. Zniszczenia wojenne na obszarze ziemi przemyskiej w XVII wieku. Przemyśl: Wydawnictwo Naukowe Towarzystwa Przyjaciół Nauk w Przemyślu, 2013. ISBN 978-83-61329-10-7.
Linki zewnętrzne
- Sąsiadowice, [w:] Słownik geograficzny Królestwa Polskiego, t. X: Rukszenice – Sochaczew, Warszawa 1889, s. 363.
Content Disclaimer
Informasi ini disarikan dari Wikipedia dan disajikan kembali untuk tujuan edukasi. Konten tersedia di bawah lisensi CC BY-SA 3.0. Kami tidak bertanggung jawab atas ketidakakuratan data yang bersumber dari kontribusi publik tersebut.
- The information displayed on this website is sourced in part or in whole from Wikipedia and has been adapted for the purpose of restating it. We strive to provide accurate and relevant information, however:
- There is no guarantee of absolute accuracy. Wikipedia is an open, collaborative project that can be edited by anyone, so information is subject to change.
- It is not intended to constitute professional advice. The content displayed is for informational and educational purposes only. For important decisions (e.g., medical, legal, or financial), please consult a professional.
- Content copyright. Wikipedia is licensed under the Creative Commons Attribution-ShareAlike License (CC BY-SA). This means that content may be reused with appropriate attribution and shared under a similar license.
- Responsible use. Any risk arising from the use of information from this website is entirely the responsibility of the user.