T-484

T-484 / Mujo Ulkinaku
Ilustracja
„Mujo Ulqinaku” (M-111) w 2007 r.
Klasa

trałowiec

Typ

254K

Oznaczenie NATO

T43 Class

Historia
Stocznia

Nr 363(inne języki), Leningrad

Położenie stępki

22 stycznia 1953

Wodowanie

15 października 1953

 Marynarka Wojenna ZSRR
Nazwa

T-484

Wejście do służby

17 grudnia 1953

 Albania
Nazwa

151, 360, 740, AS-341, M-221, M-111, „Mujo Ulqinaku” (od 2004 r.)

Wejście do służby

23 listopada 1960

Wycofanie ze służby

przed 2015

Dane taktyczno-techniczne
Wyporność

standardowa: 500 ton
normalna: 535 t
pełna: 569 t
maksymalna: 602 t

Długość

58 metrów całkowita
54 m na KLW

Szerokość

8,5 m

Zanurzenie

2,3 m

Napęd
2 silniki Diesla 9D o łącznej mocy 2200 KM
2 śruby
Prędkość

14 węzłów

Zasięg

3800 Mm przy prędkości 10 węzłów

Uzbrojenie
4 działka kal. 37 mm V-11 L/70 (2 x II)
8 wkm kal. 12,7 mm (4 x II)
2 mbg BMB-1, 8-16 min
Wyposażenie
trał kontaktowy MT-2
trał magnetyczny TEM-52
2 trały akustyczne BAT-2
sonar Tamir-10
radary Lin’, Rym-K
Załoga

68

Multimedia w Wikimedia Commons

T-484 / Mujo Ulqinaku – radziecki, a następnie albański trałowiec z okresu zimnej wojny, jeden z dwóch zakupionych przez Albanię trałowców proj. 254K. Okręt został zwodowany 15 października 1953 roku w stoczni numer 363(inne języki) w Leningradzie, a do służby w Marynarce Wojennej ZSRR przyjęto go 17 grudnia 1953 roku. W 1960 roku jednostka została zakupiona przez Albanię i weszła w skład Marynarki Wojennej 23 listopada tego roku. Okręt został wycofany ze służby przed 2015 rokiem.

Projekt i budowa

Prace nad pełnomorskim trałowcem bazowym rozpoczęły się w ZSRR w 1943 roku, na bazie doświadczeń z budowy i eksploatacji trałowców projektu 58(inne języki) i projektu 263[1.1][a]. Początkowo projektem zajmowało się biuro konstrukcyjne CKB-370, następnie CKB-17, a ostateczną koncepcję jednostki opracowało CKB-363 w 1946 roku[1.1]. Nowe okręty miały być zdolne do określania granic pól minowych i ich likwidacji, prowadzenia trałowań kontrolnych i rozpoznawczych, torowania przejść w polach minowych, eskortowania za trałami innych jednostek i stawiania min[1.1]. W 1947 roku rozpoczęto produkcję seryjną, budując łącznie ok. 180 okrętów w wersjach 254, 254K, 254M i 254A[1.1].

T-484 zbudowany został w stoczni numer 363(inne języki) w Leningradzie[2]. Stępkę okrętu położono 22 stycznia 1953 roku, został zwodowany 15 października 1953 roku, a do służby w Marynarce Wojennej ZSRR wszedł 17 grudnia 1953 roku[2].

Dane taktyczno-techniczne

Okręt jest dużym, pełnomorskim trałowcem[3.1]. Długość całkowita wynosi 58 metrów (54 metry na konstrukcyjnej linii wodnej), szerokość 8,5 metra i zanurzenie 2,3 metra[1.2][2][b]. Wyporność standardowa wynosi 500 ton, normalna 535 ton, pełna 569 ton, a maksymalna 602 tony[3.1][c]. Okręt napędzany jest przez dwa turbodoładowane czterosuwowe silniki Diesla 9D o łącznej mocy 2200 koni mechanicznych (KM)[3.1][2]. Dwuśrubowy układ napędowy pozwala osiągnąć prędkość 14 węzłów (maks. 8,3 węzła podczas trałowania)[3.1][2]. Zasięg wynosi 2200 Mm przy prędkości 14 węzłów, 3800 Mm przy 10 węzłach i 1500 Mm z trałem przy prędkości 7 węzłów[1.2]. Autonomiczność wynosi 7 dób[1.2].

Uzbrojenie artyleryjskie jednostki stanowią cztery działka kal. 37 mm L/70 V-11 (2 x II), z zapasem 1000 sztuk amunicji na lufę oraz osiem karabinów maszynowych kal. 12,7 mm L/79 (4 x II), z zapasem 2000 sztuk amunicji na lufę[1.2][2]. Broń ZOP stanowią dwa miotacze bomb głębinowych BMB-1 z zapasem 10 bomb głębinowych B-1[1.2]. Ponadto okręt może przenosić 8 min typu AMD-1000 (lub zamiennie 10 typu KB-3 lub 16 wz. 08/39)[1.2][2]. Wyposażenie uzupełniają trały: trał kontaktowy MT-2, trał magnetyczny TEM-52 i dwa trały akustyczne BAT-2[2]. Wyposażenie radioelektroniczne obejmuje sonar Tamir-10 oraz radary Lin’ i Rym-K[1.2][2].

Załoga okrętu składa się z 68 oficerów, podoficerów i marynarzy[2][d].

Służba

T-484 służył we Flocie Bałtyckiej do sierpnia 1960 roku, kiedy został zakupiony przez Albanię (wraz z bliźniaczą jednostką T-495)[2][3.2]. Trałowiec przyjęto w skład Marynarki Wojennej tego państwa 23 listopada 1960 roku[2]. Okręt, oznaczony w ciągu wieloletniej służby numerami 151, 360, 740, AS-341, M-221 i M-111, od 2004 roku nosi nazwę „Mujo Ulqinaku”[2]. W pierwszym dziesięcioleciu XXI wieku na okręcie dokonano modernizacji uzbrojenia, montując w miejsce ośmiu wkm-ów kal. 12,7 mm taką samą liczbę wkm-ów kal. 14,5 mm L/89[2]. Okręt został wycofany ze służby przed 2015 rokiem[2][e].

Uwagi

  1. ↑ Podany przez R. Rochowicza numer projektu 263 nie występuje nigdzie na liście projektów okrętów zaprojektowanych w ZSRR.
  2. ↑ Conway's All the World's Fighting Ships 1947–1995 podaje, że zanurzenie wynosi 2,15 m[3.1].
  3. ↑ R. Rochowicz podaje, że wyporność pełna wynosi 596 ton[1.2], zaś Navypedia podaje wyporność standardową 510 ton i normalną 577 ton[2].
  4. ↑ R. Rochowicz podaje 77 osób[1.2].
  5. ↑ Okręt nie występuje w roczniku floty Jane’s Fighting Ships 2015-2016[4].

Przypisy

  1. ↑ Robert Rochowicz. Trałowce projektu 254. „Morza, Statki i Okręty”. Nr 2/1998 (9). 
    1. ↑ a b c d S. 27.
    2. ↑ a b c d e f g h i S. 30.
  2. ↑ a b c d e f g h i j k l m n o p Ivan Gogin: NO151 minesweepers (1953-1954/1960). Navypedia. [dostęp 2021-01-27]. (ang.).
  3. ↑ Robert Gardiner, Stephen Chumbley: Conway’s All The World’s Fighting Ships 1947-1995. Annapolis: 1996.
    1. ↑ a b c d e S. 421.
    2. ↑ S. 2.
  4. ↑ Stephen Saunders (red.): Jane’s Fighting Ships 2015-2016. Jane’s Information Group Ltd, 2015, s. 2.

Bibliografia

  • Robert Gardiner, Stephen Chumbley: Conway’s All The World’s Fighting Ships 1947-1995. Annapolis: Naval Institute Press, 1996. ISBN 1-55750-132-7. (ang.).
  • Ivan Gogin: NO151 minesweepers (1953-1954/1960). Navypedia. [dostęp 2021-01-27]. (ang.).
  • Robert Rochowicz. Trałowce projektu 254. „Morza, Statki i Okręty”. Nr 2/1998 (9). Magnum-X, Warszawa. ISSN 1426-529X. 
  • Stephen Saunders (red.): Jane’s Fighting Ships 2015-2016. Jane’s Information Group Ltd, 2015. ISBN 978-0-7106-3143-5. (ang.).

Content Disclaimer

Informasi ini disarikan dari Wikipedia dan disajikan kembali untuk tujuan edukasi. Konten tersedia di bawah lisensi CC BY-SA 3.0. Kami tidak bertanggung jawab atas ketidakakuratan data yang bersumber dari kontribusi publik tersebut.

  1. The information displayed on this website is sourced in part or in whole from Wikipedia and has been adapted for the purpose of restating it. We strive to provide accurate and relevant information, however:
  2. There is no guarantee of absolute accuracy. Wikipedia is an open, collaborative project that can be edited by anyone, so information is subject to change.
  3. It is not intended to constitute professional advice. The content displayed is for informational and educational purposes only. For important decisions (e.g., medical, legal, or financial), please consult a professional.
  4. Content copyright. Wikipedia is licensed under the Creative Commons Attribution-ShareAlike License (CC BY-SA). This means that content may be reused with appropriate attribution and shared under a similar license.
  5. Responsible use. Any risk arising from the use of information from this website is entirely the responsibility of the user.
Kembali kehalaman sebelumnya