Take London

Take London – piąty album studyjny brytyjskiego zespołu The Herbaliser, wydany 31 maja 2005 roku w Wielkiej Brytanii nakładem wytwórni Ninja Tune jako digital download (12 plików MP3 lub FLAC)^[1] oraz jako CD, 2CD i płyta winylowa (2LP, 3LP)^[2].

Album jest podzielony równo pomiędzy utwory instrumentalne, a wokalne. Te pierwsze przypominają muzykę filmową^[3], z brzmieniem starannie dopasowanym do źródeł, które The Herbaliser i inni twórcy eksplorowali w latach 90. i w XXI wieku^[4]. W utworach wokalnych wystąpili zaproszeni wykonawcy, w tym amerykańska raperka Jean Grae (znana wcześniej jako What What), śpiewająca w 4 utworach (w tym w „Nah'mean Nah'm Sayin'”), brytyjscy raperzy: Cappo (w „Failure's No Option”) i Roots Manuva (w „Lord Lord”) oraz francuski piosenkarz Katrine (w ”Serge”). Od strony gatunkowej album jest mieszanką jazzu, funku i bitów^[3].

Lista według Discogs^[5]:

• Jake Wherry – bas (Moog) (utwór: 2, 4, 11, 12, 15, 16), gitara (utwory: 3, 5, 6, 9, 11, 12, 15, 16), gitara basowa akustyczna (utwór 3), scratching (utwór 9), klawinet (utwory: 12, 15), fortepian (utwór 15), pianino elektryczne (utwór 12), banjo utwór 16), keyboardy (utwory: 3, 5, 7, 11, 12)
• Ollie Teeba – scratching (utwory: 1, 3, 4, 5, 9, 10, 11, 12, 15)
• Burak Agca – gitara (utwór 9)
• Ellen Blair – altówka (utwory: 10, 16)
• Matt Colman – puzon (utwory: 3, 10, 11, 12, 13)
• Pete Eckford – instrumenty perkusyjne (utwory: 3, 5, 11, 15)
• Jean Grae – śpiew (utwory: 2, 4, 11, 13)
• Ralph Lamb – trąbka (utwory: 3, 5, 10, 11, 12, 13), skrzydłówka (utwory: 3, 5, 10, 11, 12, 13)
• Vicky Matthews – wiolonczela (utwory: 10, 16)
• Micky Moody Jr. – perkusja (utwór 9)
• Gill Morley – skrzypce (utwory: 10, 16)
• Ollie Parfitt – keyboardy (utwór 5), organy (utwór 10)
• Adam Phillips – gitara (utwór 5)
• Nigel Price – bas (utwory: 3, 5), gitara (utwór 3, 10)
• Andrew Ross – saksofon (utwory: 10, 11, 12, 13), flet (utwór 10, 11, 12, 13)
• Carsten Skov – wibrafon (utwory: 3, 12, 15)
• Kaidi Tatham – keyboardy (utwory: 3, 9, 12, 15), pianino elektryczne (utwory: 15, 16), minimoog (utwór 16)
• śpiew: A.K. – (utwór 4), Cheech Marina (utwór 4), Daddy Mills (utwór 4), MacGuyver (utwór 4), Trap Clappa – (utwór 4), Cappo – (utwór 6), Roots Manuva – (utwór 7), Miss Mint T – (utwór 7), Katerine (utwór 16)

• produkcja – Jake Wherry, Ollie Teeba

Oceny łączne
Publikacja	Ocena
Album of the Year	70/100[9]
Recenzje
Publikacja	Ocena
AllMusic	[4]:
NOW Magazine	[a][10]
Tiny Mix Tapes	[11]

Album otrzymał średnią ocenę 70 na 100 na podstawie 3 recenzji krytycznych w zestawieniu Album of the Year^[9].

Zdaniem Alana Ranty z magazynu Tiny Mix Tapes wraz z wydaniem swojego piątego albumu studyjnego The Herbaliser znalazł się w gronie takich twórców jak Amon Tobin, DJ Vadim i DJ Food, którzy, jako jedni z głównych artystów, przyczynili się do zbudowania marki Ninja Tune. Zespół jest – w jego ocenie – „jednym z najbardziej niezawodnych i płodnych zespołów w historii trip hopu”^[11].

Według Tima Perlicha z NOW Magazine Take London jest „przede wszystkim zwariowaną, komediową ścieżką dźwiękową do filmu kryminalnego przefiltrowaną przez estetykę brytyjskiego b-boya w średnim wieku”. W podsumowaniu autor stwierdza, iż „pięć lat temu Take London wydawałby się sprytnie innowacyjny, ale wszystko to zostało już zrobione wcześniej”^[10].

Adam Webb z BBC jest przekonany, że Take London to „godny następca Something Wicked This Way Comes, klasycznej brit-hopowej deklaracji Herbalisera z 2002 roku”. Gościnnie występujący wokaliści są „najwyższej jakości”, zaś produkcja Jake’a Wherry’ego i Olliego Teeby „zawsze jest realizowana z godnym podziwu poziomem dowcipu, polotu i stylu”. Za najmocniejsze punkty duetu autor uważa utwory instrumentalne: „Sonofanothamutha” i „Song For Mary”, będące „przypuszczalnie tym, co Wherry i Teeber robią najlepiej”. Cały album jest – jego zdaniem „zwięzły i funkowy, powolny i kołyszący – można by uwierzyć, że Cool Britannia zmartwychwstała”^[3].

Wkład wokalistów do Take London docenia również John Bush z AllMusic, dając jako przykład Jean Grae oraz Rootsa Manuvę. W podsumowaniu autor zauważa, że „talenty wszystkich zaangażowanych (zwłaszcza Wherry’ego i Teeby) wywindowały tę płytę na szczyt”^[4].