Teodor Walsleben

Teodor Franciszek Marian Walsleben (ur. 21 sierpnia 1873 we Lwowie, zm. 31 grudnia 1915 w Taszkencie) – lekarz, społecznik i filantrop.

Urodził się we Lwowie, przy ul. Okólskiej 14 jako syn znanego lwowskiego tapicera i dekoratora Teodora Amanda Johannesa Walslebena i Marii Józefy Frühauff, córki Wojciecha (Adalberta) Frühauffa, naczelnika poczty^[1]. Rodzina T. W. ze strony ojca wywodziła się z Holsztynu, a ze strony matki ze Śląska Cieszyńskiego.

W latach 1884–1891 uczęszczał do II c.k. Gimnazjum Państwowego we Lwowie z niemieckim językiem nauczania^[2]. Świadectwo dojrzałości otrzymał 3 maja 1891 r.^[3] Studiował medycynę na Uniwersytecie Jagiellońskim. W 1893 był stypendystą zarządzanej przez galicyjski Wydział Krajowy fundacji im. biskupa Samuela Rocha Głowińskiego^[4] W 1897 otrzymał tytuł doktora wszech nauk lekarskich^[5].

Od 1901 zasilił personel Powszechnego Szpitala Krajowego we Lwowie (w szematyzmie odnotowany omyłkowo jako Franciszek), gdzie objął etat lekarza oddziału zakaźnego, początkowo jako sekundariusz II, a od 1902 r. I klasy^[6]. Od 1903 r. pełnił funkcję dyrektora szpitala powiatowego w Krośnie^[7], a od 1908 r. krajowego szpitala powszechnego w Śniatynie^[8]. Służbę wojskową odbywał w lwowskim 19 Pułku Obrony Krajowej, w randze zastępcy lekarza-asystenta (Assistenzarzt Stellvertreter)^[9], prowadził również prywatną praktykę lekarską. Będąc wiernym przysiędze Hipokratesa, leczył wszystkich mieszkańców miasta i okolic. W pamięci potomnych pozostał znany jako lekarz ubogich, którym nigdy nie odmawiał pomocy, stąd zyskał przydomek „krośnieńskiego Judyma”.

W 1914 został zmobilizowany do służby wojskowej. Jako członka medycznego korpusu oficerskiego przydzielono go do służby w twierdzy w Przemyślu. Po upadku twierdzy Walsleben dostał się do rosyjskiej niewoli i został zesłany do obozu jenieckiego w Taszkencie, gdzie pełnił funkcję ordynatora szpitala obozowego mr 160. Podczas epidemii tyfusu zaraził się od współwięźniów i zmarł 31 grudnia 1915. Cztery miesiące przed śmiercią (27 VIII 1915 r.) w zatrzymanym przez austro-węgierską cenzurę wojskową liście do ojca, pisał: „…ordynuję w szpitalu nr 160 zupełnie samodzielnie i cieszę się zupełną swobodą poruszania się…”^[10]. W spadku pozostawił dwie parcele budowlane, które zgodnie z zapisem fundacyjnym przeznaczył na budowę przytułku dla ubogich, zastrzegając nadanie swojego imienia fundacji, przytułkowi i ulicy, przy której obiekt miał się znajdować. Jego wola została wykonana po odzyskaniu przez Polskę niepodległości. Osobę Teodora Walslebena upamiętnia nazwa jednej z krośnieńskich ulic^[11],^[12].