The Jazz Messengers

The Jazz Messengers, także Jazz Messengers, występujący również jako Art Blakey and the Jazz Messengers i Art Blakey’s Jazz Messengers – amerykański zespół jazzowy związany przede wszystkim z hard bopem. Wyłonił się z kwintetów współprowadzonych od 1953 przez perkusistę Arta Blakeya i pianistę Horace’a Silvera; po odejściu Silvera w 1956 kierownictwo nad zespołem objął Blakey, który pozostał z nim związany do końca życia^[1][2][3].

Pod koniec lat 50. kwintet Jazz Messengers należał do modelowych formacji hardbopowych. Przez kolejne dekady zespół pełnił również ważną rolę w rozwoju młodych muzyków jazzowych, z których wielu kontynuowało później samodzielne kariery^[2].

Geneza nazwy Jazz Messengers sięga 1947, kiedy po rozwiązaniu orkiestry Billy’ego Eckstine’a Blakey zorganizował zespół próbny Seventeen Messengers i nagrywał z oktetem nazwanym Jazz Messengers. Oktet był pierwszą z prowadzonych przez Blakeya grup noszących tę nazwę^[2].

Na początku lat 50. Blakey blisko współpracował z Horace’em Silverem, a od 1953 obaj współprowadzili kwintety. W październiku 1953 nagrali w Birdland(inne języki) z Kennym Dorhamem, Lou Donaldsonem i Gene’em Rameyem(inne języki), a w lutym 1954 – z Cliffordem Brownem, Donaldsonem i Curleyem Russellem(inne języki). Nagrania z obu sesji wydano pod nazwiskiem Blakeya^[2][3].

Silver prowadził następnie w Minton’s Playhouse kwartet z Hankiem Mobleyem, Dougiem Watkinsem i Arthurem Edghillem(inne języki), do którego podczas występów dołączali Dorham i Blakey. Z tej współpracy około jesieni 1954 wyłonił się trwały kwintet Silvera i Blakeya z Dorhamem, Mobleyem i Watkinsem. W okresie działalności tego składu grupa przyjęła nazwę Jazz Messengers i nagrywała zarówno pod nazwiskiem Silvera, jak i Blakeya^[3].

Pierwszy album kwintetu ukazał się pod nazwiskiem Silvera, natomiast nagrania z Café Bohemia wydano jako Blakey’s Jazz Messengers. Pod koniec 1955 Donald Byrd zastąpił Dorhama^[2][3].

Wiosną 1956 Silver opuścił zespół i w połowie roku występował oraz nagrywał już wyłącznie jako lider własnego kwintetu. Kierownictwo nad Jazz Messengers pozostało przy Blakeyu^[2][3].

Po odejściu Silvera Blakey zreorganizował Jazz Messengers. W 1956 zaangażował trębacza Billa Hardmana(inne języki), saksofonistę Jackiego McLeana, pianistę Sama Dockery’ego(inne języki) i kontrabasistę Spanky’ego DeBresta(inne języki); w 1957 McLeana zastąpił saksofonista tenorowy Johnny Griffin^[2].

W ostatnich latach dekady kwintet z Lee Morganem, Bennym Golsonem, Bobbym Timmonsem i kontrabasistą Jymiem Merrittem(inne języki) stanowił modelową formację hardbopową. Zespół wykonywał odmianę bopu o silnie zaznaczonych wpływach bluesa, wyróżniającą się dynamicznym i agresywnym brzmieniem^[2].

W 1959 Golsona zastąpił Hank Mobley, a jeszcze w tym samym roku jego miejsce zajął Wayne Shorter. W ciągu kolejnych dwóch lat przy fortepianie występowali zwykle Timmons lub Walter Davis Jr. Blakey kontynuował przy tym praktykę angażowania młodych muzyków, dla których Jazz Messengers stawał się punktem wyjścia do dalszej kariery^[2].

Od 1961 Jazz Messengers działał jako sekstet. Obok Blakeya tworzyli go wówczas Lee Morgan, Curtis Fuller, Wayne Shorter, Bobby Timmons i Jymie Merritt(inne języki). W kolejnym składzie występowali Freddie Hubbard, Fuller, Shorter, Cedar Walton i Merritt; w 1962 Merritta zastąpił Reggie Workman(inne języki)^[2].

W połowie dekady składy zespołu były mniej trwałe. W różnych okresach występowali w nim m.in. Gary Bartz(inne języki), John Hicks, Chuck Mangione oraz pianiści Keith Jarrett i Chick Corea. Pod koniec lat 60. i na początku lat 70. członkami Jazz Messengers byli m.in. Woody Shaw(inne języki), Carlos Garnett(inne języki), Joanne Brackeen i Carter Jefferson(inne języki)^[2].

W połowie lat 70. do zespołu powrócił trębacz Bill Hardman, a przy fortepianie ponownie pojawiali się Walter Davis Jr. i Al Dailey. Blakey nadal angażował nowych muzyków, wśród których byli m.in. Bobby Watson(inne języki), James Williams(inne języki), Valery Ponomarev(inne języki) i Billy Pierce(inne języki)^[2].

W 1980 do Jazz Messengers dołączył trębacz Wynton Marsalis, a później za jego sprawą również jego brat, saksofonista Branford Marsalis. W 1982 Terence Blanchard i Donald Harrison(inne języki) utworzyli nową obsadę instrumentów dętych zespołu. Dwa lata później dołączył do nich Jean Toussaint(inne języki), a w nowej sekcji rytmicznej znaleźli się pianista Mulgrew Miller(inne języki) i kontrabasista Lonnie Plaxico(inne języki)^[2].

W ostatnich latach działalności pod kierownictwem Blakeya w zespole występowali m.in. Wallace Roney(inne języki), Kenny Garrett, Benny Green(inne języki), Delfeayo Marsalis(inne języki) i Geoff Keezer(inne języki). Blakey pozostawał związany z Jazz Messengers do śmierci w 1990^[2].

W 1997, siedem lat po śmierci Blakeya, Jazz Messengers reaktywowano pod kierownictwem Benny’ego Golsona; w składzie znaleźli się Terence Blanchard, Curtis Fuller, Geoff Keezer, Peter Washington(inne języki) i Lewis Nash(inne języki)^[1].

Według Lewisa Portera(inne języki) spośród wybitnych liderów jazzowych, którzy z czasem pełnili rolę mentorów, być może jedynie Miles Davis przewyższał Blakeya we wprowadzaniu na scenę kolejnych znaczących muzyków. Porter uznał jego wkład w odkrywanie i kształtowanie młodych talentów za nie mniej istotny niż innowacje Blakeya jako perkusisty^[2].