Theo Landmann

Theo M. Landmann
Data i miejsce urodzenia

10 lutego 1903
Gdańsk

Data i miejsce śmierci

29 maja 1978
Osnabrück

Narodowość

niemiecka

Alma Mater

Wyższa Szkoła Techniczna Wolnego Miasta Gdańska

Dziedzina sztuki

witraż

Strona internetowa

Theo M. Landmann (ur. 10 lutego 1903 w Gdańsku, zm. 29 maja 1978 w Osnabrück) – niemiecki witrażysta i malarz szkła.

Życiorys

Theo M. Landmann w latach 1921–1922 studiował malarstwo u Fritza Pfuhle'a na Wyższej Szkole Technicznej Wolnego Miasta Gdańska. Przez cztery semestry był także wolnym słuchaczem na wydziale architektury i historii sztuki. W 1923 roku uczęszczał do berlińskiej państwowej szkoły artystycznej (Staatliche Kunstschule Berlin) i był uczniem Georga Tapperta i Philippa Francka. Ze względu na trudną sytuację ekonomiczną po hiperinflacji nie był w stanie kontynuować studiów. Po odbyciu stażu w zjednoczonych południowo-niemieckich warsztatach witrażu i mozaiki (Vereinigten Süddeutschen Werkstätten für Glasmalerei und Mosaik) w Solln pod Monachium, w 1925 r. zatrudnił się w zakładzie G. Deppen und Söhne w Osnabrück i pracował tam jako malarz szkła do 1927 r. W latach 1928–1929 był uczniem Jana Thorna Prikkera w Kölner Werkschulen w Kolonii, a od 1929 r. pracował jako niezależny artysta w Osnabrück. W 1939 r. poślubił artystkę-ceramik Ruth Kerckhoff. Po przerwie w czasie II wojny światowej kontynuował samodzielną działalność od 1945 r., a od 1967 r. był także nauczycielem sztuki. Zmarł w 1978 r. w wieku 75 lat. Został pochowany na cmentarzu Heger w Osnabrücku.

Twórczość

W 1925 r., w wieku 22 lat, Theo M. Landmann zaprojektował pięć figuratywnych witraży do kościoła św. Antoniego w Gdańsku-Brzeźnie. Było to jego pierwsze duże dzieło. Potem zaczął otrzymywać z całych Niemiec dalsze zlecenia na dzieła o tematyce sakralnej. Współpracował m.in. z architektami Dominikusem Böhmem i Theo Burlage.

W latach dwudziestych i trzydziestych XX w. jego działalność artystyczna obejmowała także projekty tapiserii figuratywnych oraz licznych fresków, z których niektóre wykonał własnoręcznie. Wiele z tych prac zostało zniszczonych podczas II wojny światowej.

Po 1945 r. zlecenia jakie otrzymywał koncentrowały się w północnych Niemczech. Projektował okna do kościołów, budynków użyteczności publicznej oraz dla klientów prywatnych. Tworzył witraże z motywami figuratywnymi, symbolicznymi i ornamentalnymi. Stosował techniki ołowiane i szkło trawione. Wykonywał także witraże szklano-betonowe.

Dzieła

Przypisy

  1. ↑ Aus dem Leben des Hl. Antonius. www.theo-landmann.de. [dostęp 2020-07-18]. (niem.).
  2. ↑ Musizierende Engel. www.theo-landmann.de. [dostęp 2020-07-18]. (niem.).
  3. ↑ Bartosz Gondek. Anielskie chóry gdańszczanina. „Wieści Pruszcza”. 34/109, s. 7-8, 2015. ISSN 1508-0269. 
  4. ↑ Taufe Christi im Jordan, Christus König. www.theo-landmann.de. [dostęp 2020-07-18]. (niem.).
  5. ↑ Aus dem Leben des Hl. Antonius, Antonius predigt den Fischen. www.theo-landmann.de. [dostęp 2020-07-18]. (niem.).
  6. ↑ St. Bruno. www.theo-landmann.de. [dostęp 2020-07-18]. (niem.).
  7. ↑ Aus dem Leben der Heiligen Joachim und Anna. www.theo-landmann.de. [dostęp 2020-07-18]. (niem.).
  8. ↑ Witraże autorstwa Theo Landmanna odkryto w Przechlewie. przechlewo.pl, 2015-12-09. [dostęp 2020-07-18]. [zarchiwizowane z tego adresu (2020-07-18)].
  9. ↑ Margarete Schorege, Hans-Dieter Schorege: Die St. Thomaskirche in Bohmte. Bramsche: Rasch Verlag, 2009.
  10. ↑ Verein zur Förderung und Unterhalt der katholischen Sankt Stephanus-Kirche und der Tourismusseelsorge in Dahme e.V.. fv-st-stephanus-dahme.de. [zarchiwizowane z tego adresu (2016-08-03)]. (niem.).

Bibliografia

  • Rainer Hehemann: Biographisches Handbuch zur Geschichte der Region Osnabrück. Bramsche: Rasch Verlag, 1990, s. 176. (niem.).
  • Wilfried Wolf: Die Gründerzeit Osnabrücker Kunst. Bramsche: Rasch Verlag, 1986, s. 40-43. (niem.).
  • Hanns-Gerd Rabe. Osnabrücker Kunst und Künstler 1900–1970. „Osnabrücker Mitteilungen”. 81, s. 101, 1974. (niem.). 
  • Walther Borchers. Der Glasmaler Theo Landmann. „Das Münster”. 3/4, s. 90-94, 1952. (niem.). 
  • Heinrich Lützeler. Was wird aus den Kirchenbauten des 19. Jahrhunderts?. „Die christliche Kunst”. 9, s. 149-262, 1936/1937. (niem.). 
  • Clément Morro. L’art religieux en Allemagne. „Revue moderne illustrée des Arts et de la vie”, s. 19-20, 1934-05-30. (fr.). 
  • Der Diamant. „Glas-Industrie-Zeitung”. 13, s. 269-270, 291-292, 1928-05-01. (niem.). 

Linki zewnętrzne

Content Disclaimer

Informasi ini disarikan dari Wikipedia dan disajikan kembali untuk tujuan edukasi. Konten tersedia di bawah lisensi CC BY-SA 3.0. Kami tidak bertanggung jawab atas ketidakakuratan data yang bersumber dari kontribusi publik tersebut.

  1. The information displayed on this website is sourced in part or in whole from Wikipedia and has been adapted for the purpose of restating it. We strive to provide accurate and relevant information, however:
  2. There is no guarantee of absolute accuracy. Wikipedia is an open, collaborative project that can be edited by anyone, so information is subject to change.
  3. It is not intended to constitute professional advice. The content displayed is for informational and educational purposes only. For important decisions (e.g., medical, legal, or financial), please consult a professional.
  4. Content copyright. Wikipedia is licensed under the Creative Commons Attribution-ShareAlike License (CC BY-SA). This means that content may be reused with appropriate attribution and shared under a similar license.
  5. Responsible use. Any risk arising from the use of information from this website is entirely the responsibility of the user.
Kembali kehalaman sebelumnya