Tingotingo tokorera

Tingotingo tokorera
Hormiga et Scharff, 2020
Systematyka
Domena	eukarionty
Królestwo	zwierzęta
Typ	stawonogi
Gromada	pajęczaki
Rząd	pająki
Podrząd	Opisthothelae
Infrarząd	Araneomorphae
Rodzina	Malkaridae
Podrodzina	Tingotinginae
Rodzaj	Tingotingo
Gatunek	Tingotingo tokorera
Systematyka w Wikispecies

Tingotingo tokorera – gatunek pająka z rodziny Malkaridae i podrodziny Tingotinginae. Występuje endemicznie na Nowej Zelandii.

Gatunek ten opisany został po raz pierwszy w 2020 roku przez Gustava Hormigę i Nikolaja Scharffa^[1][2] na łamach Invertebrate Systematics w ramach rewizji taksonomicznej nowozelandzkich Malkaridae. Wyznaczono go gatunkiem typowym rodzaju. Jako miejsce typowe wskazano Taratę w Taranaki. Epitet gatunkowy oznacza w języku maoryskim „rozwidlony” i odnosi się do rozdwojonego pracymbium tych pająków^[1].

Samice osiągają od 2,74 do 3,54 mm, a samce od 2,44 do 2,73 mm długości ciała. Prosoma jest ciemnobrązowa, w widoku bocznym prostokątna, pozbawiona podziału na część głowową i tułowiową. U samic prosoma ma od 1,23 do 1,45 mm długości i od 0,95 do 1,08 mm szerokości, zaś u samców od 1,14 do 1,21 mm długości i od 0,91 do 0,96 mm szerokości. Jamka karapaksu wykształcona jest w postaci słabej, podłużnej linii zajmującej niespełna 0,2 jego długości. Wszystkie oczy oddalone są od siebie na odległości mniejsze niż ich średnice. Oczy środkowych par rozstawione są na planie czworokąta o przedniej krawędzi tak szerokiej jak tylna. Wysokość nadustka jest od 3,3 do 3,4 raza większa od średnicy oczu pary przednio-środkowej. Szczękoczułki mają dwa zęby na krawędzi przedniej, dwa zęby na krawędzi tylnej i niewielką nabrzmiałość w części nasadowej od strony przedniej. Sternum jest tarczowate. Odnóża pierwszej pary mają uda o długości wynoszącej 0,88–0,91 długości karapaksu. Opistosoma (odwłok) ma ciemnobrązowe, silnie zesklerotyzowane skutum i ciemnobrązowe dyski ze szczecinkami^[1].

Nogogłaszczki samca mają dłuższe niż szerokie, pozbawione wyrostków i apofiz, stępione na szczycie cymbium, na szczycie podzielone na dwie gałęzie, z których tylna jest krótsza i szpatułkowata paracymbium, powiększony u nasady i nitkowaty dalej embolus oraz zakrywający prawie całą długość embolusa wyrostek sierpowaty konduktora. Samica ma słabo wyodrębnione epigynum, wspólnie zakapsułkowane przewody kopulacyjne i dłuższe niż szerokie spermateki^[1].

Pająk ten zasiedla lasy liściaste i mieszane. Prowadzi skryty tryb życia. Bytuje w ściółce, wśród mchów i w butwiejącym drewnie^[1].

Gatunek ten występuje endemicznie na Wyspie Północnej Nowej Zelandii. Znany jest północnej, zachodniej i wschodniej części wyspy^[1].