Tom Waits

Tom Waits
ilustracja
Imię i nazwisko

Thomas Alan Waits

Data i miejsce urodzenia

7 grudnia 1949
Pomona

Instrumenty

organy, gitara, fortepian, fisharmonia

Gatunki

rock[1], blues, folk

Zawód

piosenkarz, kompozytor, aktor, autor tekstów

Multimedia w Wikimedia Commons
Cytaty w Wikicytatach
Strona internetowa

Thomas Alan Waits (ur. 7 grudnia 1949 w Pomonie[2]) – amerykański wokalista, kompozytor, instrumentalista, autor tekstów, poeta i aktor.

Życiorys

Choć twórczość Waitsa zaliczana jest przede wszystkim do rocka, to w jego muzyce krzyżują się wpływy jazzu, bluesa, folku, rock and rolla i tradycyjnego popu.

Tom Waits gra na instrumentach klawiszowych, gitarze, akordeonie oraz niekonwencjonalnych instrumentach, np. na chamberlinie(inne języki). Na początku kariery (głównie przed wydaniem albumu Swordfishtrombones w 1983 roku) śpiewał najczęściej przy akompaniamencie sekcji jazzowych. Później, wraz z rozwojem ogólnej koncepcji muzycznej, brzmienie jego utworów zaczęło być bardziej rockowo-eksperymentalne. O jego albumie Rain Dogs jeden z krytyków napisał, że „był on tym punktem ostatecznej przemiany Waitsa z ekscentrycznego piosenkarza w prawdziwie dziwnego piosenkarza”[3].

Bardzo charakterystyczną cechą muzyki Waitsa jest jego niski głos. Śpiewa on swoje własne bardzo osobiste, melancholijne, gorzkie w wymowie, cyniczne, przesycone czarnym humorem poezje. Często są inspirowane literackimi dokonaniami przedstawicieli amerykańskiej literatury beat, zwłaszcza Jacka Kerouaca i Charlesa Bukowskiego. Sukcesy występów artysty charakteryzujące się kameralną teatralnością skłoniły Waitsa do spróbowania szczęścia w zawodzie aktora. Zagrał najczęściej epizodyczne, charakterystyczne role w kilku filmach, zyskując dobre recenzje krytyków. Tom Waits komponuje również muzykę filmową. Także niektóre z jego piosenek zostały wykorzystane w filmowych produkcjach. Współpracował m.in. z takimi reżyserami jak: Francis Ford Coppola, Jim Jarmusch, Robert Altman, Héctor Babenco, Terry Gilliam.

Waits jest od 1980 roku żonaty z Kathleen Brennan (wcześniej był związany z Rickie Lee Jones). Ma troje dzieci: córkę Kellesimone i synów Caseya Xaviera i Sullivana.

Zawsze wolał nagrywać dla małych wytwórni. Gdy jakaś stawała się „zbyt duża”, przenosił się do innej. Nigdy nie wystąpił w reklamie, uważając że byłoby to poniżające dla artysty. Nie zgodził się też na wielokrotne próby użycia jego muzyki w jakiejkolwiek z nich. Ma za to na koncie kilka wygranych pozwów o nielegalne użycie jego muzyki w celach komercyjnych, m.in. z Frito Lay, Audi, Oplem.

W Polsce dotychczas wydano dwie biografie tego artysty (na rynku angielskim i amerykańskim jest ich kilka). Są to, wydana w Krakowie w 1995 roku, książka Patricka Humphriesa Tom Waits. To fortepian jest pijany, nie ja... i pozycja Dzikie lata. Muzyka i mit Toma Waitsa napisana przez Jaya S. Jacobsa (Wydawnictwo Dolnośląskie 2007).

Wiosną 2000 roku Tom Waits wystąpił w Polsce, w Sali Kongresowej.

Waits jest członkiem tajnego stowarzyszenia znanego jako Sons of Lee Marvin.

Albumy

Rok Tytuł Uwagi
1973 Closing Time
1974 The Heart of Saturday Night
1975 Nighthawks at the Diner nagrany na żywo przy małej widowni
1976 Small Change
1977 Foreign Affairs
1978 Blue Valentine
1980 Heartattack and Vine
1982 One From the Heart Ścieżka dźwiękowa do filmu Francisa Forda Coppolli
1983 Swordfishtrombones
1985 Rain Dogs
1987 Franks Wild Years Muzyka teatralna
1988 Big Time Koncertowe CD, film i wideo
1991 Night on Earth Ścieżka dźwiękowa do filmu Jima Jarmuscha
1992 Bone Machine Nagroda Grammy Best Alternative Music Album
1993 The Black Rider we współpracy z W.S. Burroughsem. Muzyka do sztuki teatralnej
1999 Mule Variations Nagroda Grammy Best Contemporary Folk Album
2002 Blood Money
2002 Alice Opera
2004 Real Gone
2006 Orphans: Brawlers, Bawlers & Bastards 3 CD
2009 Glitter and Doom Live 2 CD, Nagranie koncertowe z trasy „Glitter and Doom”
2011 Bad as Me

Kompilacje

Współpraca i jako sideman

Jako producent

  • 1999 Extremely Cool Chucka E. Weissa
  • 2001 Wicked Grin Johna Hammonda

Tribute albumy

Trasy koncertowe

  • 1973 Closing Time
  • 1974–1975 The Heart Of Saturday Night
  • 1975–1976 Small Change
  • 1977 Foreign Affairs
  • 1978–1979 Blue Valentine
  • 1980–1982 Heartattack and Vine
  • 1985 Rain Dogs
  • 1987 Big Time
  • 1999 Get Behind The Mule Tour
  • 2004 Real Gone Tour
  • 2008 Glitter and Doom Tour

Filmografia

Przypisy

  1. ↑ allmusic Tom Waits – Biography
  2. ↑ Gene Santoro: Highway 61 revisited: the tangled roots of American jazz, blues, rock, & country music. Oxford University Press US, 2004, s. 235. ISBN 978-0-19-515481-8.
  3. ↑ Robert Christgau: Marc Ribot Isn't Trying to Comfort Anyone. NPR Music, 2013-04-30. [dostęp 2013-05-01]. (ang.).
  4. ↑ 4. października 1986, Los Angeles
  5. ↑ Nominacja do Oskara za najlepszy temat muzyczny, ścieżkę dźwiękową
  6. ↑ ang. Bearskin: An Urban Fairytale
  7. ↑ z Kathleen Brennan
  8. ↑ Dead Man Walking Original Soundtrack 1996 – Original Score. AllMusic (ang.)
  9. ↑ („The Fall of Troy” i „Walk Away” autorstwa Toma Waitsa i Kathleen Brennan)
  10. ↑ Ścieżka dźwiękowa do filmu Koniec przemocy w bazie IMDb (ang.)
  11. ↑ „Little Drop of Poison” (autorzy: Tom Waits i Kathleen Brennan)
  12. ↑ (” All The World is Green” autorstwa Toma Waitsa i Kathleen Brennan)
  13. ↑ ang. The Imaginarium of Doctor Parnassus

Linki zewnętrzne

Content Disclaimer

Informasi ini disarikan dari Wikipedia dan disajikan kembali untuk tujuan edukasi. Konten tersedia di bawah lisensi CC BY-SA 3.0. Kami tidak bertanggung jawab atas ketidakakuratan data yang bersumber dari kontribusi publik tersebut.

  1. The information displayed on this website is sourced in part or in whole from Wikipedia and has been adapted for the purpose of restating it. We strive to provide accurate and relevant information, however:
  2. There is no guarantee of absolute accuracy. Wikipedia is an open, collaborative project that can be edited by anyone, so information is subject to change.
  3. It is not intended to constitute professional advice. The content displayed is for informational and educational purposes only. For important decisions (e.g., medical, legal, or financial), please consult a professional.
  4. Content copyright. Wikipedia is licensed under the Creative Commons Attribution-ShareAlike License (CC BY-SA). This means that content may be reused with appropriate attribution and shared under a similar license.
  5. Responsible use. Any risk arising from the use of information from this website is entirely the responsibility of the user.
Kembali kehalaman sebelumnya