Tomás Cano

Tomás Cano
Data urodzenia

4 stycznia 1961

Reprezentacja

 Hiszpania (do 1987)
 Andora (1991–1992)

Dorobek medalowy
Reprezentacja  Hiszpania
Puchar Króla
2. miejsce
1981

Tomás Cano[a] (ur. 4 stycznia 1961) – hiszpański i andorski skoczek narciarski, przez niemal całą karierę skaczący jednak w barwach hiszpańskich. Rekordzista Andory oraz były rekordzista Hiszpanii w długości skoku narciarskiego mężczyzn[1]. Zajął drugie miejsce w Pucharze Króla w 1981, był też mistrzem Hiszpanii.

W latach 1979–1983 startował w zawodach Pucharu Świata, jednak ani razu nie zdobył punktów do klasyfikacji generalnej tegoż cyklu (najwyżej był na 48. miejscu). Trzykrotnie startował w Turnieju Czterech Skoczni. Najwyższe miejsce zajął podczas jego 27. edycji (72. pozycja), która nie była jeszcze wliczana do klasyfikacji Pucharu Świata[2]. Uczestniczył w MŚ 1982 (56. na małej i 48. na dużej skoczni). Bez powodzenia startował też na mistrzostwach świata juniorów czy uniwersjadzie. Kilkakrotnie punktował w zawodach Pucharu Europy.

Jedyny reprezentant Andory w oficjalnych zawodach o charakterze międzynarodowym. W barwach tego państwa zdobył jeden punkt w Pucharze Europy (1992 – La Molina).

Skakał na nartach marki Elan[3].

Przebieg kariery

Hiszpania

Początki i pierwsze starty

Pochodzi z Elche, później jednak przeniósł się do Katalonii[4]. Był studentem. Trenował głównie na szwajcarskich i hiszpańskich skoczniach[1].

Jednym z jego pierwszych międzynarodowych startów na arenie międzynarodowej był udział w letnich zawodach o Grand Prix we Frenštácie (Czechosłowacja). 11 września 1977 roku zajął ostatnie 93. miejsce po dwóch skokach na 50 metrów (miał wyraźnie najgorszą notę zawodów). Zwycięzcą był wówczas František Novák[5][6].

W 1978 wystąpił na mistrzostwach świata juniorów w Murau. Zajął tam 46. miejsce wśród 52 zawodników, skacząc po 49 i 57 metrów (na skoczni normalnej). Wyprzedził wówczas m.in. polskiego skoczka Tadeusza Fijasa[7]. Na mistrzostwach świata juniorów wystąpił również w 1979 w Kanadzie, gdzie zajął 44. miejsce na skoczni normalnej (wyprzedził tylko trzech zawodników sklasyfikowanych)[8]. Tydzień przed mistrzostwami w Kanadzie wystąpił również w międzynarodowych zawodach w Lake Placid, gdzie po słabych skokach na 70 i 69 m zajął ostatnie, 48. miejsce (wygrał Pentti Kokkonen)[9].

Jako pierwszy Hiszpan wystartował w Turnieju Czterech Skoczni (na przełomie lat 1978/1979). We wszystkich konkursach był w ostatniej ósmej dziesiątce (w Oberstdorfie[10] i w Garmisch-Partenkirchen[11] był na 77. miejscu (w tym drugim był jednak najgorszy ze wszystkich), w Innsbrucku był 74.[12] a w ostatnim konkursie w Bischofshofen zajął przedostatnią, 72. lokatę[13]). W łącznej klasyfikacji turnieju uzyskał 359,8 pkt. i zajął 72. miejsce (wśród 84 zawodników sklasyfikowanych)[14].

25 marca 1979 podczas anulowanej serii zawodów o Puchar Króla w La Molinie, ustanowił rekord skoczni w La Molinie wynoszący 70 metrów. W powtórzonej serii skoczył tylko 55 metrów, a jego rekord poprawił Norweg Johan Sætre – triumfator zawodów. Sam Cano zajął dopiero 19. miejsce[15][3].

30 grudnia 1979 zadebiutował w Pucharze Świata. Na skoczni w Oberstdorfie, gdzie rozgrywano konkurs w ramach Turnieju Czterech Skoczni, Cano skoczył 85 m i zajął 94. miejsce. Wynik ten został rekordem Hiszpanii w długości skoku narciarskiego; granicę 85 metrów poprawił najprawdopodobniej w 1982 roku José Rivera (skoczył on wówczas 94,5 m, również w Oberstdorfie)[1]. W 1978 lub 1979 Cano zdobył tytuł mistrza Hiszpanii[3].

Lata 80.

Rok 1980 rozpoczął kolejnym startem w konkursie TCS, tym razem w Garmisch-Partenkirchen. Skoczył jednak tylko 72 m i zajął 98. miejsce. W dwóch kolejnych zawodach z tego cyklu, Cano był już poza najlepszą setką (odpowiednio 105. i 104. miejsce). W klasyfikacji generalnej uplasował się na 101. miejscu z notą łączną 235,3 pkt. (wyprzedził 14 zawodników)[16].

27 lutego 1980 wystąpił w kolejnych zawodach Pucharu Świata. W Sankt Moritz zajął 53. miejsce po skokach na 65 i 75,5 m. Dwa dni później w Gstaad zajął 57. miejsce (66,5 m i 71 m), natomiast 2 marca w Engelbergu był na 61. miejscu (80 m i 74 m)[6]. Tej zimy wystąpił jeszcze w Pucharze Króla, który ukończył na szóstym miejscu z notą łączną 192,4 pkt.[17]. We wrześniu ponownie brał udział w letnich zawodach we Frenštácie, w których zajął 54. miejsce[6].

Sezon 1980/1981 rozpoczął w styczniu startami w szwajcarskich zawodach Pucharu Świata. Skakał w tych samych miejscach, co rok wcześniej; lokaty jakie zajął to odpowiednio: 69., 77. i 67. miejsce (skakał odpowiednio: 66 m, 61 m i 72 m)[6]. Na początku lutego 1981 osiągnął jeden ze swoich największych sukcesów – zajął drugie miejsce w Pucharze Króla, po skokach na 69,5 m i 67 m[18]. Zawody te były również wliczane do klasyfikacji generalnej Pucharu Europy (poprzednik Pucharu Kontynentalnego), Cano zdobył więc 20 punktów do klasyfikacji generalnej. Jak się później okazało, było to jego jedyne podium w karierze w zawodach z tego cyklu[6][19][20].

Pod koniec lutego 1981 wystąpił w Zimowej Uniwersjadzie 1981. W konkursie skoków rozegranym na skoczni Trampolín de Saltos Valle de Astún został sklasyfikowany na 13. miejscu po skokach na 71 i 69 metrów (startowało 16 skoczków)[21]. Tej zimy wywalczył też tytuł mistrza Katalonii w skokach narciarskich (po skokach na 51,9 m i 62,7 m)[22].

Holmenkollbakken latem 1975 roku. To na tej skoczni Tomás Cano osiągnął najlepszy wynik w Pucharze Świata (48. miejsce w 1982 roku).

W sezonie 1981/1982 startował sporadycznie. Wystąpił m.in. w zawodach Pucharu Europy w Seefeld, gdzie zajął 53. miejsce, w La Molinie był na 11. miejscu. Oprócz tego, Cano wystąpił na Mistrzostwach Świata w Narciarstwie Klasycznym 1982, gdzie zajął 56. miejsce w konkursie skoków narciarskich na mniejszej skoczni (63,5 m oraz 67 m), a na większej sklasyfikowany został na 48. miejscu (82,5 m i 84,5 m). Zawody te wchodziły również w skład Pucharu Świata[2].

W sezonie 1982/1983 odnotował najwięcej startów na międzynarodowej arenie. 18 grudnia 1982 zajął 50. miejsce w zawodach PŚ w Cortina d’Ampezzo (skoczył 66 m). 26 grudnia zajął 57. miejsce w zawodach Pucharu Europy w Sankt Moritz[6].

W tymże sezonie wystąpił po raz trzeci i ostatni w Turnieju Czterech Skoczni. Zajmował odpowiednio: 77. miejsce w Oberstdorfie (90,5 m), 78. miejsce w Garmisch-Partenkirchen (80 m), 88. miejsce w Innsbrucku (72 m) i 82. miejsce w Bischofshofen (również 72 m)[6]. W klasyfikacji łącznej turnieju uzyskał 291,8 pkt. i zajął 78. miejsce (wśród 95 zawodników)[23]. W Pucharze Świata wystąpił jeszcze w czterech konkursach za oceanem. Spośród nich najwyższe miejsce osiągnął 15 stycznia 1983 w Lake Placid – zajął 55. miejsce[6].

W Pucharze Europy zanotował ponad 10 startów. Tylko dwukrotnie zdobył punkty; zajął 9. miejsce w Saint-Nizier i 11. lokatę w La Molinie. Bliski zdobycia punktów był też w Chamonix, jednak uzyskał 16. miejsce. Ostatni występ w sezonie zaliczył 3 kwietnia w Feldbergu, w którym to uplasował się na 36. miejscu (77 i 75,5 m)[6].

W 1987 zajął 18. miejsce w Pucharze Króla w La Molinie[6].

Andora

Już jako reprezentant Andory wystartował 3 lutego 1991 w Pucharze Króla. Po skokach na 58,5 m i 60 m, uplasował się na 33. miejscu w stawce 41 zawodników[24][25]. Rok później zajął w tychże zawodach 15. miejsce, po skokach na 60,5 m i 60 m (uzyskał notę 145,9 pkt.). Zdobył tym samym jeden punkt dla Andory w klasyfikacji generalnej Pucharu Europy[26][27]. W Mistrzostwach Hiszpanii 1992, gdzie również startował jako Andorczyk, zajął czwarte miejsce po skokach na 64,5 oraz 62,5 m. Wyraźnie jednak przegrał z medalistami (Bernat Solà, Francisco Alegre i Jesús Lobo). Do Lobo stracił ponad 20 punktów[28].

Osiągnięcia

Mistrzostwa świata

  • Indywidualnie
1982 Norwegia Oslo – 56. miejsce (K-85) – 63,5 m i 67 m (165,5 pkt.)
48. miejsce (K-105) – 82,5 m i 84,5 m(168,8 pkt.)

Puchar Świata

Miejsca w poszczególnych konkursach Pucharu Świata

Sezon 1979/1980
Cortina d’Ampezzo Oberstdorf Garmisch-Partenkirchen Innsbruck Bischofshofen Sapporo Sapporo Thunder Bay Thunder Bay Zakopane Zakopane Saint-Nizier Saint-Nizier Sankt Moritz Gstaad Engelberg Vikersund Lahti Lahti Falun Oslo Planica Planica Štrbské Pleso Štrbské Pleso punkty
- 94 98 105 104 - - - - - - 50 50 53 57 61 - - - - - - - - - 0
Sezon 1980/1981
Oberstdorf Garmisch-Partenkirchen Innsbruck Bischofshofen Harrachov Liberec Sankt Moritz Gstaad Engelberg Ironwood Ironwood Sapporo Sapporo Thunder Bay Thunder Bay Chamonix Saint Nizier Lahti Lahti Falun Oslo Bærum Planica Planica punkty
- - - - - - 69 77 67 - - - - - - - - - - - - - - - 0
Sezon 1981/1982
Cortina d’Ampezzo Oberstdorf Garmisch-Partenkirchen Innsbruck Bischofshofen Sapporo Sapporo Thunder Bay Thunder Bay Sankt Moritz Engelberg Oslo Oslo Lahti Lahti Tauplitz Tauplitz Tauplitz Štrbské Pleso Štrbské Pleso Planica Planica punkty
- - - - - - - - - - - 56 48 - - - - - - - - - 0
Sezon 1982/1983
Cortina d’Ampezzo Oberstdorf Garmisch-Partenkirchen Innsbruck Bischofshofen Harrachov Harrachov Lake Placid Lake Placid Thunder Bay Thunder Bay Sankt Moritz Gstaad Engelberg Vikersund Vikersund Vikersund Falun Falun Lahti Lahti Baerum Oslo Planica Planica punkty
50 77 78 88 82 - - 55 56 64 58 - - - - - - - - - - - - - - 0
Legenda
1 2 3 4-10 11-15 poniżej 15

 -  – zawodnik nie wystartował

Turniej Czterech Skoczni

27. Turniej Czterech Skoczni[14]
Oberstdorf Garmisch-Partenkirchen Innsbruck Bischofshofen klas.
77 77 74 72 72
28. Turniej Czterech Skoczni[16]
Oberstdorf Garmisch-Partenkirchen Innsbruck Bischofshofen klas.
94 98 105 104 101
31. Turniej Czterech Skoczni[23]
Oberstdorf Garmisch-Partenkirchen Innsbruck Bischofshofen klas.
77 78 88 82 78

Puchar Europy

Miejsca w poszczególnych konkursach Pucharu Europy

W zawodach Pucharu Europy, podobnie jak w ówczesnych zawodach Pucharu Świata, obowiązywała inna punktacja.

Sezon 1980/1981
St Moritz Maribor Tarvisio Villach Chamonix Le Brassus Seefeld La Molina Travnik Schönwald Neustadt Szczyrbskie Jezioro Szczyrbskie Jezioro Bischofshofen Bischofshofen punkty
- - - - - - - 2 - - - - - - - 20
Sezon 1981/1982
Vang St Moritz Willingen Willingen Tarvisio Villach Maribor Chamonix Le Brassus Liberec Harrachov La Molina Seefeld Travnik Neustadt Schönwald Bischofshofen Bischofshofen punkty
- - - - - - - - - - - 11 53 - - - - - 5
Sezon 1982/1983
Raufoss Lillehammer St Moritz Planica Villach Tarvisio Schwarzach Willingen Willingen La Molina Travnik Chamonix St Nizier Schönwald Neustadt Sprova Stjørdal Meldal Seefeld Szczyrbskie Jezioro Ruka Szczyrbskie Jezioro Ruka Feldberg punkty
- - 57 78 45 26 - - - 11 22 16 9 45 28 - - - 18 - - - - 36 12
Sezon 1986/1987
St Moritz St Aegyd Villach Planica Les Rousses Harrachov Le Brassus Liberec Willingen Mátráhaza Willingen Wörgl Travnik La Molina Neustadt Schönwald Stjørdal Sprova Meldal Feldberg Passo Rolle Feldberg punkty
- - - - - - - - - - - - - 18 - - - - - - - - 0
Sezon 1990/1991
Oberwiesenthal Chaux Neuve St Moritz St Aegyd Saalfelden Ruhpolding Planica Harrachov Liberec La Molina Willingen Seefeld Gallio Neustadt Schönwald Szczyrk Ruka Rovaniemi punkty
- - - - - - - - - 33 - - - - - - - - 0
Sezon 1991/1992
Oberwiesenthal Oberhof Courchevel St Aegyd Planica Saalfelden Ruhpolding Liberec Harrachov Willingen Willingen La Molina Szczyrk Schönwald Neustadt Chamonix Le Brassus Sprova Meldal Feldberg Feldberg punkty
- - - - - - - - - - - 15 - - - - - - - - - 1
Legenda
1 2 3 4-10 11-15 poniżej 15

- – zawodnik nie wystartował lub brak danych

Puchar Króla

  • Indywidualnie
1979 Hiszpania La Molina – 19. miejsce – 55 m (76,5 pkt.)[3]
1980 Hiszpania La Molina – 6. miejsce – 192,4 pkt.[17]
1981 Hiszpania La Molina – 2. miejsce – 69,5 m, 67 m (217,2 pkt.)[6][18]
1982 Hiszpania La Molina – 11. miejsce – 67,5 m, 68,5 m (212,3 pkt.)[20]
1983 Hiszpania La Molina – 11. miejsce – 68 m, 67,5 m (210,9 pkt.)[19]
1987 Hiszpania La Molina – 18. miejsce – 57 m, 53 m (122,5 pkt.)[6]
1991 Hiszpania La Molina – 33. miejsce – 58,5 m, 60 m (142,3 pkt.)[6]
1992 Hiszpania La Molina – 15. miejsce – 60,5 m, 60 m (145,9 pkt.)[6]

Uwagi

  1. ↑ W wielu źródłach wzmiankowany jest jako „Thomas”.

Przypisy

  1. ↑ a b c Edición del miércoles, 24 enero 1979, El Mundo Deportivo, 24 stycznia 1979, s. 35 (hiszp.).
  2. ↑ a b Fis-Ski – biographie – CANO Thomas. fis-ski.com. [dostęp 2013-05-10]. (niem.).
  3. ↑ a b c d Edición del lunes, 26 marzo 1979, El Mundo Deportivo, 26 marca 1979, s. 28-29 (hiszp.).
  4. ↑ Saltos de esquí en España – El Equipo Español de saltos. nevasport.com. [dostęp 2014-10-31]. (hiszp.).
  5. ↑ Frenstat CZE 1977.09.11 GP Fr. wyniki-skoki.pl. [dostęp 2014-07-29]. (pol.).
  6. ↑ a b c d e f g h i j k l m n CANO Thomas 1961.01.04 SPA. wyniki-skoki.pl. [dostęp 2026-02-24].
  7. ↑ Adam Kwieciński: Murau AUT 1978.03.12 MSJun. wyniki-skoki.pl. [dostęp 2014-03-25]. (pol.).
  8. ↑ Adam Kwieciński: Quebec CAN 1979.02.18 MSJun. wyniki-skoki.pl. [dostęp 2014-03-25]. (pol.).
  9. ↑ Adam Kwieciński: Lake Placid USA 1979.02.10. wyniki-skoki.pl. [dostęp 2014-03-26]. (pol.).
  10. ↑ 30.12.1978 – Oberstdorf (RFN) K-90. skokinarciarskie.pl. [dostęp 2014-03-26]. (pol.).
  11. ↑ 01.01.1979 – Garmisch-Partenkirchen (RFN) K-90. skokinarciarskie.pl. [dostęp 2014-03-26]. (pol.).
  12. ↑ 04.01.1979 – Innsbruck (Austria) K-90. skokinarciarskie.pl. [dostęp 2014-03-26]. (pol.).
  13. ↑ 06.01.1979 – Bischofshofen (Austria) K-90. skokinarciarskie.pl. [dostęp 2014-03-26]. (pol.).
  14. ↑ a b Skoki narciarskie – Turniej Czterech Skoczni 1978/1979. skokinarciarskie.pl. [dostęp 2013-05-10].
  15. ↑ La Molina. skisprungschanzen.com. [dostęp 2013-05-10]. (ang.).
  16. ↑ a b Skoki narciarskie – Turniej Czterech Skoczni 1979/1980. skokinarciarskie.pl. [dostęp 2013-05-10].
  17. ↑ a b El noruego Saetre repitió triunfo. „El Mundo Deportivo”, s. 51, 1980-03-31. (hiszp.). 
  18. ↑ a b Europeo de saltos en La Molina. „El Mundo Deportivo”, s. 40, 1981-02-02. (hiszp.). 
  19. ↑ a b SUPERIORIDAD NORUEGA. „El Mundo Deportivo”, s. 38, 1983-01-31. (hiszp.). 
  20. ↑ a b VICTORIA DEL ITALIANO WEGHER. „El Mundo Deportivo”, s. 31, 1982-02-07. (hiszp.). 
  21. ↑ CLASIFICACIONES. „El Mundo Deportivo”, s. 35, 1981-02-26. (hiszp.). 
  22. ↑ CANO, VENCEDOR ABSOLUTO. „El Mundo Deportivo”, s. 31, 1981-03-12. (hiszp.). 
  23. ↑ a b Skoki narciarskie – Turniej Czterech Skoczni 1982/1983. skokinarciarskie.pl. [dostęp 2013-05-10].
  24. ↑ COPA DEL REY DE SALTOS. „El Mundo Deportivo”, s. 47, 1991-02-05. (hiszp.). 
  25. ↑ Adam Kwieciński: La Molina SPA 1991.02.03 EC. wyniki-skoki.pl. [dostęp 2014-03-26]. (pol.).
  26. ↑ Adam Kwieciński: La Molina SPA 1992.01.26 EC. wyniki-skoki.pl. [dostęp 2014-03-26]. (pol.).
  27. ↑ Manuel Cabanillas. La Copa del Rey de saltos, para el galo Frenot. „El Mundo Deportivo”, s. 66, 1992-01-27. (hiszp.). 
  28. ↑ Bernat Solá, campió naciónal. „El Mundo Deportivo”, s. 46, 1992-01-22. (hiszp.). 

Bibliografia

Linki zewnętrzne

Content Disclaimer

Informasi ini disarikan dari Wikipedia dan disajikan kembali untuk tujuan edukasi. Konten tersedia di bawah lisensi CC BY-SA 3.0. Kami tidak bertanggung jawab atas ketidakakuratan data yang bersumber dari kontribusi publik tersebut.

  1. The information displayed on this website is sourced in part or in whole from Wikipedia and has been adapted for the purpose of restating it. We strive to provide accurate and relevant information, however:
  2. There is no guarantee of absolute accuracy. Wikipedia is an open, collaborative project that can be edited by anyone, so information is subject to change.
  3. It is not intended to constitute professional advice. The content displayed is for informational and educational purposes only. For important decisions (e.g., medical, legal, or financial), please consult a professional.
  4. Content copyright. Wikipedia is licensed under the Creative Commons Attribution-ShareAlike License (CC BY-SA). This means that content may be reused with appropriate attribution and shared under a similar license.
  5. Responsible use. Any risk arising from the use of information from this website is entirely the responsibility of the user.
Kembali kehalaman sebelumnya