Trichoncyboides simoni

Trichoncyboides simoni – gatunek pająka z rodziny osnuwikowatych, jedyny z monotypowego rodzaju Trichoncyboides. Zamieszkuje zachodnią, środkową i południowo-wschodnią część Europy.

Gatunek ten opisany został po raz pierwszy w 1904 roku przez Rogera de Lesserta na łamach „Revue Suisse de Zoologie” pod nazwą Gongylidiellum simoni^[1][2]. Epitet gatunkowy nadano na cześć Eugène’a Simona^[1]. W 1926 roku tenże Simon zsynonimizował go z Asthenargus placidus^[3]. W 1973 roku Konrad Thaler usunął go z synonimów i sklasyfikował w rodzaju Tapinocyboides jako odrębny gatunek^[4]. W 1977 roku Alfred Frank Millidge przeniósł go do rodzaju Trichoncus^[5], a 1991 roku Stefan Heimer i Wolfgang Nentwig z powrotem do Tapinocyboides^[6]. Ostatecznie w 2008 roku Jörg Wunderlich utworzył dlań nowy, monotypowy rodzaj Trichoncyboides^[7].

Pająk osiągający około 1,1–1,2 mm długości ciała w przypadku obydwu płci^[8][7][9]. Karapaks jest żółtobrązowy. U samca jego część głowowa nie jest płatowato wyniesiona, ale występuje na nim wyniesiona, grzbietowa linia^[8]. U samicy karapaks ma wierzch zwyczajnie wysklepiony. Oczy pary tylno-środkowej mają rozstaw wewnętrznych brzegów od 1,6 do 2 razy większy niż średnica i umieszczone są znacznie bardziej z tyłu niż oczy pary tylno-bocznej. U obu płci brak jest bruzd na karapaksie. U samca szczękoczułki mają po pięć zębów na krawędziach przednich i liczne listewki strydulacyjne na powierzchniach bocznych. Odnóża kroczne wszystkich par mają po jednej, krótkiej szczecince na grzbietowej powierzchni goleni. Trichobotrium nadstopia pierwszej pary leży w 0,45 jego długości. Na nadstopiach ostatniej pary trichobotria nie występują^[7]. Kolor opistosomy (odwłoka) jest szarobiały^[8].

Nogogłaszczki samca cechują się golenią o apofizie z dwoma krótkimi, różnej długości wyrostkami^[8][7]. Bulbus ma długi i szeroki, wstęgowaty embolus^[8][7] o zaostrzonym i kątowo zgiętym wierzchołku^[8]. Radix zaopatrzony jest w spiczastą apofizę lamellarną^[7].

Genitalia samicy charakteryzują się obecnością rowka^[7] na wystającej płytce płciowej. Otwory kopulacyjne ulokowane są na przedniej krawędzi bruzdy epigastrycznej^[9]. Wulwę cechują szerokie przewody umieszczone w pobliżu owalnego zbiornika nasiennego^[7].

Pająk ten zasiedla lasy liściaste i iglaste, zagajniki, zadrzewienia i lasostepy^[9]. Dorosłe samce spotyka się od kwietnia do czerwca^[8], a samice od marca do lipca^[8][9].

Gatunek palearktyczny, europejski, znany z Francji, Niemiec, Szwajcarii, Austrii, Włoch, Słowenii, Czech, Słowacji, Węgier, Rumunii i Bułgarii^[8][9]. Na Słowacji podawany tylko z pasma Burda na południu kraju^[9].