Turkopole

Turkopole (gr. Turkopouloi – synowie Turków) – oddziały lekkiej kawalerii, wzorowane na jeździe muzułmańskiej, stanowiące część wojsk Królestwa Jerozolimskiego w XII i XIII wieku.

Bezpośrednio podlegali mistrzom zakonów rycerskich tak zwanym turkopolierom, należącym do ścisłego kierownictwa templariuszy i joannitów. Rekrutowali się z chrześcijan od wieków osiadłych w Ziemi Świętej lub z małżeństw mieszanych „z tureckich ojców i greckich matek”, jak pisał kronikarz Albert z Aix, a także Syryjczyków, Ormian, Turków seldżuckich i Arabów nawróconych na chrześcijaństwo lub walczących jako najemnicy-muzułmanie. W armii królestwa pełnili rolę oddziałów zwiadowczych i dywersyjnych, pełnili także rolę przewodników i tłumaczy.

Ubrani byli na modłę muzułmańską, a ochronę zapewniały im skórzane kaftany z naszytymi blaszkami i kałkany. Uzbrojenie stanowiły: łuki, szable, małe tarcze i lekkie włócznie. Mieli ten sam ubiór i uzbrojenie co muzułmanie, taki sam sposób walki oraz często mówili tym samym językiem^[1].

Oddziały turkopolów były najbardziej przydatne w walkach właśnie z muzułmanami, ponieważ dobrze znali kraj, język, zwyczaje, a przede wszystkim sposób walki i podstępy przeciwnika. Turkopole byli również przyzwyczajeni do wschodniego klimatu i warunków życia. Chętnie używano ich też jako zwiadowców i szpiegów^[1]. Liczebność turkopolów była różna w różnych okresach, na przykład w bitwie pod Hittin walczyło ich 4000.

Znienawidzeni przez muzułmanów i uważani przez nich za zdrajców, nigdy nie byli brani przez nich do niewoli.

Zobacz multimedia związane z tematem: Turkopole

• Kim byli synowie Krzyża i Półksiężyca? – filmik o turkopolach w serwisie YouTube (pol.)