Urim
| Państwo | |
|---|---|
| Dystrykt | |
| Wysokość |
96 m n.p.m. |
| Populacja (2009) • liczba ludności |
|
| Kod pocztowy |
85530 |
Położenie na mapie Dystryktu Południowego | |
Położenie na mapie Izraela | |
| Strona internetowa | |
Urim (hebr. אורים; pol. Światła; oficjalna pisownia w ang. Urim) – kibuc położony w Samorządzie Regionu Eszkol, w Dystrykcie Południowym, w Izraelu. Członek Ruchu Kibuców (Ha-Tenu’a ha-Kibbucit).
Położenie
Kibuc jest położony w północno-zachodnim skraju pustyni Negew, w odległości około 22 kilometrów od Morza Śródziemnego i 25 kilometrów na zachód od miasta Beer Szewa. Wzdłuż zachodniej granicy kibucu przebiega wadi strumienia Besor, w którym znajduje się Park Narodowy Eszkol.
W jego otoczeniu jest miasto Ofakim, moszawy Pattisz, Ohad i En ha-Besor, kibuce Ce’elim, Gewulot, Magen i Re’im, oraz wioska rehabilitacyjna Ale Negew. Na wschód od kibucu znajduje się baza wojskowa Urim.
Demografia
Liczba mieszkańców Urim[1]:

Historia
Kibuc Urim został założony w nocy z 5 na 6 października 1946, jako jedno z jedenastu osiedli żydowskich utworzonych w północnej części pustyni Negew w ramach operacji „11 Punktów na Negewie” (hebr. הנקודות, 11 HaNekudot) realizowanej przez Agencję Żydowską. Celem było rozszerzenie granic przyszłego państwa żydowskiego, a jednocześnie budowa osiedli spełniających pierwszą linię obrony w przypadku wrogiej napaści. Założycielami była grupa żydowskich imigrantów z Bułgarii. Byli to członkowie syjonistycznej organizacji młodzieżowej Gordonia, którzy wcześniej przeszli szkolenie w rejonie miasta Ra’ananna w centrum kraju. Pierwotna lokalizacja kibucu była około 8 kilometrów na południe, w rejonie współczesnego kibucu Ce’elim.
Podczas I wojny izraelsko-arabskiej w maju 1948 kibuc znalazł się w odciętej przez wojska egipskie żydowskiej enklawie na pustyni Negew. W trakcie operacji Awak w dniu 10 października oddano do eksploatacji pas Avaka 2 położony na północny wschód od kibucu Urim. Jeszcze tej samej nocy wylądował tutaj pierwszy samolot z zaopatrzeniem[2]. Kibuc doznał dużych zniszczeń od egipskiego ostrzału. Dopiero w październiku Siły Obronne Izraela zdołały przełamać egipskie linie i dotrzeć do kibucu.
Po wojnie kibuc przeniesiono w dzisiejszą lokalizację. W następnych latach osiedliło się tutaj wielu imigrantów z Ameryki Północnej[3].
Kultura i sport
W kibucu znajduje się ośrodek kultury z biblioteką. Z obiektów sportowych jest basen kąpielowy, centrum odnowy biologicznej, sala sportowa, siłownia i boisko do piłki nożnej.
Edukacja
Kibuc utrzymuje przedszkole. Starsze dzieci dowożone są autobusem do szkoły w pobliskim kibucu Magen.
Turystyka i rekreacja
W kibucu jest stadnina koni, oferująca naukę jazdy konnej, zajęcia terapeutyczne i przejażdżki po okolicy.
Gospodarka
Lokalna gospodarka opiera się na intensywnym rolnictwie. Uprawy rolne zajmują powierzchnię około 30 tys. hektarów, na których uprawia się pszenicę, jęczmień, ziemniaki, groch, warzywa i orzeszki ziemne. Jest tutaj hodowla bydła mlecznego i ferma drobiu. Sad obejmuje plantację cytrusów i jojoby.
W kibucu działa przedsiębiorstwo Noam Urim Enterprises Ltd. produkujące wyroby włókiennicze, płaszcze i koce. W listopadzie 1987 fabryka całkowicie spłonęła. Została jednak odbudowana i wyposażona w nowoczesne maszyny produkcyjne. Rozszerzono wówczas produkcję o poduszki, śpiwory, materiały tapicerskie i izolacyjne dla potrzeb budownictwa[4]. Jest tu także mała firma Sonral Lights produkująca specjalistyczne opakowania dla potrzeb transportu i przemysłu.
Infrastruktura
W kibucu jest ośrodek zdrowia i sklep wielobranżowy.
Komunikacja
Z kibucu wyjeżdża się w kierunku wschodnim na drogę nr 234, po której minięciu wjeżdża się na teren bazy wojskowej Urim. Jadąc drogą nr 234 na północny zachód dojeżdża się do skrzyżowania z drogą nr 241 i dalej do kibucu Re’im, natomiast jadąc na południe dojeżdża się do skrzyżowania z drogą nr 22 i kibucu Ce’elim. Wzdłuż północnej granicy kibucu przebiega droga nr 241, którą jadąc na wschód dojeżdża się do moszawu Pattisz i dalej do miasta Ofakim, natomiast jadąc na zachód dojeżdża się do skrzyżowania z drogą nr 232.
Przypisy
- ↑ Centralne Biuro Statystyczne. [w:] Centralne Biuro Statystyczne [on-line]. [dostęp 2011-08-30]. (hebr.).
- ↑ Jehuda Wallach: Carta's Atlas of Israel. First Years 1948–1961. Jerusalem: Carta Jerusalem, 1978, s. 53-56.
- ↑ Kibuc Urim. [w:] Centrum Informacyjne Negev [on-line]. [dostęp 2011-08-30]. [zarchiwizowane z tego adresu (2013-08-27)]. (hebr.).
- ↑ Noam Urim Enterprises Ltd.. [w:] Noam Urim Enterprises Ltd. [on-line]. [dostęp 2011-08-30]. (ang.).
Linki zewnętrzne
- Zdjęcie satelitarne kibucu Urim Google Maps
- Mapa kibucu Urim
Content Disclaimer
Informasi ini disarikan dari Wikipedia dan disajikan kembali untuk tujuan edukasi. Konten tersedia di bawah lisensi CC BY-SA 3.0. Kami tidak bertanggung jawab atas ketidakakuratan data yang bersumber dari kontribusi publik tersebut.
- The information displayed on this website is sourced in part or in whole from Wikipedia and has been adapted for the purpose of restating it. We strive to provide accurate and relevant information, however:
- There is no guarantee of absolute accuracy. Wikipedia is an open, collaborative project that can be edited by anyone, so information is subject to change.
- It is not intended to constitute professional advice. The content displayed is for informational and educational purposes only. For important decisions (e.g., medical, legal, or financial), please consult a professional.
- Content copyright. Wikipedia is licensed under the Creative Commons Attribution-ShareAlike License (CC BY-SA). This means that content may be reused with appropriate attribution and shared under a similar license.
- Responsible use. Any risk arising from the use of information from this website is entirely the responsibility of the user.