Wać

Wać – bogini sakralnej mowy[1] w hinduizmie. Bywa określana królową bogów i żoną Pradźapatiego[2].

Wać, posłuszna woli Pradźapatiego, u początków wszystkiego przyobleka w formy pierwotne wody chaosu, kreując wszechświat w postaci obiektów mentalnych[3].

Pierwotny Purusza bywa zrównywany z Wać zarówno w Wedach, jak i literaturze powedyjskiej. Wskazuje się również na równość pomiędzy nią a atmanem[4]. Para Purusza+Wać może być interpretowana jako imię i całościowa forma zarazem, którą Maryla Falk określa jako "androgyn powszechny"[5]. Inne teksty wskazują, że – podobnie jak Purusza – rodzi się z "wód" i za sprawą bogów lub saptarszich dzieli się na cztery części[6]. Wać w wedyzmie bywa utożsamiana z vajdią[7] (widzeniem wieszczym - w sanskrycie wyraz vajdia zawiera dwugłoskę aj, będącą stopniem najwyższym w szeregu: vidja; veda; vajdia, ten najwyższy stopień jest przypisany właśnie do wiedzy wieszczów, stąd litewskie: wajdelota), zapewniając ryszim, władającym jej mocą, poznanie natury rzeczy.

Zobacz też

Przypisy

  1. ↑ Bogusław J. Koc: Wać. W: Słownik mitologii hinduskiej. Andrzej Ługowski (red.nauk.). Wyd. 1. Warszawa: Wydawnictwo Akademickie DIALOG, 1994, s. 144, seria: Świat Orientu. ISBN 83-86483-20-2.
  2. ↑ Wać, Wak. W: Jan Knappert: Mitologia Indii. Maciej Karpiński (tłum.). Wyd. 1. Poznań: Dom Wydawniczy REBIS, 1996, s. 345, seria: Mity i legendy świata. ISBN 83-7120-180-X.
  3. ↑ Słownik mitologii hinduskiej. Andrzej Ługowski (red.nauk.). Wyd. 1. Warszawa: Wydawnictwo Akademickie DIALOG, 1994, seria: Świat Orientu. ISBN 83-86483-20-2.
  4. ↑ Maryla Falk: Mit psychologiczny w starożytnych Indiach. Ireneusz Kania (przeł.), Marek Mejor (red.nauk.). Wyd. 1. Kraków: Towarzystwo Autorów i Wydawców Prac Naukowych UNIVERSITAS, 2011, s. 33, 45. ISBN 97883-242-0978-1.
  5. ↑ Maryla Falk: Mit psychologiczny w starożytnych Indiach. Ireneusz Kania (przeł.), Marek Mejor (red.nauk.). Wyd. 1. Kraków: Towarzystwo Autorów i Wydawców Prac Naukowych UNIVERSITAS, 2011, s. 34. ISBN 97883-242-0978-1.
  6. ↑ Maryla Falk: Mit psychologiczny w starożytnych Indiach. Ireneusz Kania (przeł.), Marek Mejor (red.nauk.). Wyd. 1. Kraków: Towarzystwo Autorów i Wydawców Prac Naukowych UNIVERSITAS, 2011, s. 32. ISBN 97883-242-0978-1.
  7. ↑ Andrzej Gawroński, Podręcznik Sanskrytu, wyd. fotooffsetowe 2, Lublin 1985, s. 6, ISBN 83-228-0020-7.

Content Disclaimer

Informasi ini disarikan dari Wikipedia dan disajikan kembali untuk tujuan edukasi. Konten tersedia di bawah lisensi CC BY-SA 3.0. Kami tidak bertanggung jawab atas ketidakakuratan data yang bersumber dari kontribusi publik tersebut.

  1. The information displayed on this website is sourced in part or in whole from Wikipedia and has been adapted for the purpose of restating it. We strive to provide accurate and relevant information, however:
  2. There is no guarantee of absolute accuracy. Wikipedia is an open, collaborative project that can be edited by anyone, so information is subject to change.
  3. It is not intended to constitute professional advice. The content displayed is for informational and educational purposes only. For important decisions (e.g., medical, legal, or financial), please consult a professional.
  4. Content copyright. Wikipedia is licensed under the Creative Commons Attribution-ShareAlike License (CC BY-SA). This means that content may be reused with appropriate attribution and shared under a similar license.
  5. Responsible use. Any risk arising from the use of information from this website is entirely the responsibility of the user.
Kembali kehalaman sebelumnya