Wacław Markert

Wacław Markert

Data i miejsce urodzenia	13 stycznia 1898 Łódź
Data i miejsce śmierci	9 stycznia 1992 Łódź
profesor nauk medycznych
Specjalność: choroby wewnętrzne
Alma Mater	Uniwersytet Warszawski
Habilitacja	25 marca 1945
Profesura	30 sierpnia 1947
Doktor honoris causa Akademia Medyczna w Łodzi – 1978
Nauczyciel akademicki
Uczelnia	Uniwersytet Warszawski Uniwersytet Łódzki Akademia Medyczna w Łodzi Wojskowa Akademia Medyczna
Odznaczenia

Wacław Henryk Markert (ur. 13 stycznia 1898 w Łodzi^[1][2], zm. 9 stycznia 1992 w Łodzi^[1][3]) – polski lekarz internista, profesor.

Syn Henryka i Wandy z d. Barcz^[1][4]. W 1917 ukończył 2 Gimnazjum Filologiczne w Łodzi^[2] i podjął studia medyczne na Uniwersytecie Warszawskim^[1]. Od 1918 służył jako ochotnik w 3 pułku ułanów Dzieci Warszawy, walczył w wojnie polsko-ukraińskiej, dostał się do niewoli ukraińskiej w czasie walk pod Bełzem, skąd po trzech miesiącach zbiegł. Uczestniczył także w wojnie polsko-bolszewickiej^[1][4]. Od lata 1920 służył w Wojskowym Szpitalu Epidemicznym w Kopyczyńcach^[2]. W 1921 został przeniesiony do rezerwy i powrócił na studia^[1][4].

W 1924 ukończył studia medyczne na Wydziale Lekarskim Uniwersytetu Warszawskiego, jeszcze przed końcem studiów rozpoczął pracę jako wolontariusz w macierzystej uczelni w II Klinice Chorób Wewnętrznych. W tym charakterze pracował do 1928. Od 1928 do maja 1938 był tam zatrudniony jako asystent, od czerwca 1938 jako tzw. asystent tytularny^[1].

We wrześniu 1939 zgłosił się do służby wojskowej jako ochotnik i został mianowany zastępcą dowódcy Szpitala Polowego nr 202^[2]. Uczestniczył w walkach nad Bzurą, dostał się do niewoli niemieckiej 17 września 1939, ale zwolniono go w marcu 1940 (został wyreklamowany jako lekarz). Od 1 kwietnia 1941 pracował w Szpitalu Dzieciątka Jezus w Warszawie^[1]. W tym charakterze uczestniczył w powstaniu warszawskim^[5]. Po upadku powstania przebywał w Milanówku, gdzie pracował w Zakładzie Domu Miłosierdzia im. ks. Boduina^[1].

Od marca 1945 pracował ponownie w II Klinice Chorób Wewnętrznych Wydziału Lekarskiego Uniwersytetu Warszawskiego, początkowo jako adiunkt. Już 25 marca 1945 przedstawił tam rozprawę habilitacyjną Imidazole we krwi i moczu w chorobach narządu krążenia w okresie przewlekłej niewydolności oraz w chorobach wątroby i nerek i uzyskał uprawnienia veniam legendi^[1]. 30 sierpnia 1947 otrzymał tytuł profesora nadzwyczajnego, a od 1 września 1947 został kierownikiem III Katedry i Kliniki Chorób Wewnętrznych Wydziału Lekarskiego Uniwersytetu Łódzkiego. Pracę tę kontynuował po włączeniu Wydziału w 1950 w struktury Akademii Medycznej w Łodzi, w latach 1952–1953 był prodziekanem Wydziału Lekarskiego, w latach 1953–1955 prorektorem AM ds. klinicznych. 28 marca 1957 otrzymał tytuł profesora zwyczajnego. Przeszedł na emeryturę w 1968^[1][2]. W 1952 należał do założycieli działu klinicznego łódzkiego Instytutu Medycyny Pracy^[1]. Równocześnie w latach 1958–1963 kierował Katedrą Chorób Wewnętrznych powstałej w 1958 Wojskowej Akademii Medycznej^[1][2][6]. Był założycielem i redaktorem czasopisma naukowego „Folia Medica Lodziensia”.

W 1978 otrzymał tytuł doktora honoris causa Akademii Medycznej w Łodzi^[2]. Był jednym z inicjatorów reaktywacji po II wojnie światowej Łódzkiego Towarzystwa Naukowego^[2]. Otrzymał godność członka honorowego ŁTN^[7]. Był także członkiem Towarzystwa Internistów Polskich (od 1928, od 1970 członkiem honorowym), Polskiego Towarzystwa Lekarskiego (od 1928, od 1984 członkiem honorowym), członkiem honorowym Polskiego Towarzystwa Ftizjopneumonologicznego (od 1976)^[2].

• Krzyż Kawalerski Orderu Odrodzenia Polski (1954)^[8]
• Medal 10-lecia Polski Ludowej (1955)^[9]
• Krzyż Oficerski Odrodzenia Polski (1960)^[1]
• Medal Komisji Edukacji Narodowej (1984)^[1]