Walenty Hartwig
| |
| Państwo działania | |
|---|---|
| Data i miejsce urodzenia | |
| Data i miejsce śmierci | |
| prof. dr. hab nauk medycznych | |
| Alma Mater |
Uniwersytet Warszawski |
| Doktorat |
1938 – medycyna |
| Habilitacja |
1950 – medycyna |
| Profesura |
1954 |
| Uczelnia | |
| Okres zatrudn. |
1971–1980 |
| Dyrektor | |
| Uczelnia |
Instytutu Doskonalenia i Specjalizacji Kadr Lekarskich |
| Okres spraw. |
1954–1958 |
| Poprzednik | |
| Następca | |
| Odznaczenia | |
 
| |
Walenty Hartwig (ur. 7 października 1910 w Moskwie, zm. 1 października 1991 w Warszawie) – polski lekarz internista i endokrynolog, nauczyciel akademicki, profesor nauk medycznych, współtwórca systemu kształcenia podyplomowego lekarzy w Polsce.
Życiorys
W 1934 uzyskał dyplom lekarza na Wydziale Lekarskim Uniwersytetu Warszawskiego[1]. Odbywał służbę wojskową w Szkole Podchorążych Sanitarnych, a praktykę w Wyższej Szkole Wojennej w Warszawie. Od 1936 pracował w II Klinice Chorób Wewnętrznych Uniwersytetu Warszawskiego u profesora Witolda Orłowskiego w Szpitalu Dzieciątka Jezus[2]. Stopień doktora medycyny uzyskał w 1938 w Wydziale Lekarskim Uniwersytetu Warszawskiego na podstawie pracy pt. Alergometria w gruźlicy dorosłych[3].
We wrześniu 1939 był ordynatorem Szpitala Wojennego Nr 202 w Lublinie i Łucku. W okresie okupacji niemieckiej ponownie pracował w II Klinice Chorób Wewnętrznych. Uczestniczył w tajnym nauczaniu, a także udzielał pomocy lekarskiej harcerzom warszawskich Grup Szturmowych Szarych Szeregów, w tym m.in. rannemu w Akcji pod Arsenałem Maciejowi Aleksemu Dawidowskiemu oraz odbitemu w tej akcji z rąk Gestapo Janowi Bytnarowi[4][5]. W czasie powstania warszawskiego został ewakuowany do obozu przejściowego w Pruszkowie[5]. Następnie kierował szpitalem etapowym w Milanówku–Grudowie[2][3].
Po wojnie w 1945 wrócił do pracy w II Klinice Chorób Wewnętrznych Uniwersytetu Warszawskiego[2]. Pracował w Okręgowej Izbie Lekarskiej w Warszawie[4]. Stopień docenta uzyskał w 1950, na podstawie pracy pt. Zachowanie się diastazy w stanach zdrowia i choroby[3], a w 1954 uzyskał tytuł profesora nadzwyczajnego[1][3].
Organizator i w latach 1954–1958 dyrektor Instytutu Doskonalenia i Specjalizacji Kadr Lekarskich w Warszawie[6], który w 1971 został przekształcony w Centrum Medyczne Kształcenia Podyplomowego. Jednocześnie kierował Kliniką Chorób Wewnętrznych tej instytucji[2], następnie od 1971 do emerytury w 1980, pełnił funkcję kierownika Kliniki Endokrynologii w Centrum Medycznym Kształcenia Podyplomowego[6].
Członek wielu towarzystw naukowych. W latach 1978–1982 przewodniczący Komisji Endokrynologicznej Wydziału VI Polskiej Akademii Nauk[2].
Autor lub współautor ponad 142 prac naukowych[3]. Jego zainteresowania naukowe koncentrowały się wokół patologii kory nadnerczy i tarczycy[6]. Współautor i redaktor dwutomowego podręcznika pt Endokrynologia kliniczna[2] oraz książki pt Wykłady kliniczne z zakresu patofizjologii i terapii[6]. Promotor ponad 10 prac doktorskich.
W 1952 otrzymał odznakę „Za wzorową pracę w służbie zdrowia”, a w 1954 został odznaczony Złotym Krzyżem Zasługi za zasługi w pracy naukowej i dydaktycznej w dziedzinie medycyny[7].
Pochowany na cmentarzu Powązkowskim w Warszawie (kwatera 194-5-15)[8].
Rodzina
Był synem fotografa Ludwika Hartwiga[9] i Marii z Birjukowów, bratem fotografika Edwarda Hartwiga (1909–2003) i poetki Julii Hartwig (1921-2017)[6].
Przypisy
- ↑ a b Prof. zw. dr hab. Walenty Hartwig, [w:] archiwalna baza „Ludzie nauki” portalu Nauka Polska (OPI PIB) [dostęp 2016-02-19].
- ↑ a b c d e f Encyklopedia Warszawy, Warszawa: Wydawnictwo Naukowe PWN, 1994, s. 243, ISBN 83-01-08836-2.
- ↑ a b c d e Witold Rudowski, Osiągnięcia naukowe prof. dr med. Walentego Hartwiga, „Polskie Archiwum Medycyny Wewnętrznej Tom 47”, 1971, s. 575-578.
- ↑ a b Stefan Zgliczyński, Wspomnienie o Profesorze Walentym Hartwigu, „Postępy Nauk Medycznych”, marzec 2008.
- ↑ a b Muzeum Powstania Warszawskiego, Walenty Hartwig, „Powstańcze Biogramy” [dostęp 2016-02-19].
- ↑ a b c d e Wielka Encyklopedia PWN, Tom 11, Warszawa 2002, s. 159, ISBN 83-01-13735-5.
- ↑ M.P. z 1954 r. Nr 103, poz. 1311 (ISAP).
- ↑ Cmentarz Stare Powązki: WALENTY HARTWIG, [w:] Warszawskie Zabytkowe Pomniki Nagrobne [dostęp 2019-11-02].
- ↑ Ludwik Hartwig (1883–1975), „leksykon.teatrnn.pl” [dostęp 2017-07-21] (pol.).
Linki zewnętrzne
- Prof. zw. dr hab. Walenty Hartwig, [w:] archiwalna baza „Ludzie nauki” portalu Nauka Polska (OPI PIB) [dostęp 2016-02-19].
Content Disclaimer
Informasi ini disarikan dari Wikipedia dan disajikan kembali untuk tujuan edukasi. Konten tersedia di bawah lisensi CC BY-SA 3.0. Kami tidak bertanggung jawab atas ketidakakuratan data yang bersumber dari kontribusi publik tersebut.
- The information displayed on this website is sourced in part or in whole from Wikipedia and has been adapted for the purpose of restating it. We strive to provide accurate and relevant information, however:
- There is no guarantee of absolute accuracy. Wikipedia is an open, collaborative project that can be edited by anyone, so information is subject to change.
- It is not intended to constitute professional advice. The content displayed is for informational and educational purposes only. For important decisions (e.g., medical, legal, or financial), please consult a professional.
- Content copyright. Wikipedia is licensed under the Creative Commons Attribution-ShareAlike License (CC BY-SA). This means that content may be reused with appropriate attribution and shared under a similar license.
- Responsible use. Any risk arising from the use of information from this website is entirely the responsibility of the user.