Wersolog

Wersolog – uczony zajmujący się wersologią, czyli teorią wiersza. Ponieważ wersologia znajduje się na styku językoznawstwa i literaturoznawstwa, wersolog powinien być kompetentny w obu dziedzinach. Podstawowa dla wersologa jest znajomość prozodii określonego języka lub języków. Z racji zajmowania się rymem i instrumentacją głoskową wersolodzy są przeważnie eufonologami. Uczeni zajmujący się wersologią porównawczą są często równocześnie translatologami, czyli teoretykami przekładu. W odniesieniu do wersologa używa się również określeń metryk i prozodysta. Najwybitniejszymi polskimi wersologami byli Kazimierz Wóycicki[1], Jan Łoś[2], Maria Dłuska[3], Karol Wiktor Zawodziński, Maria Renata Mayenowa, Zbigniew Siatkowski, Jerzy Kuryłowicz[4], Lucylla Pszczołowska[5], Jacek Baluch[6][7] czy Adam Kulawik[8]. Współcześnie wersologią zajmują się Witold Sadowski[9], Arkadiusz Sylwester Mastalski[10], Cecylia Galilej, Katarzyna Lesiak (filologia klasyczna)[11], Monika Opalińska[12], Sławomir Studniarz[13], Paweł Siwiec (filologia orientalna)[14].

Przypisy

  1. ↑ Kazimierz Wóycicki, Forma dźwiękowa prozy polskiej i wiersza polskiego, Warszawa 1960.
  2. ↑ Jan Łoś, Wiersze polskie w ich dziejowym rozwoju, Kraków 1920.
  3. ↑ Maria Dłuska, Próba teorii wiersza polskiego, Warszawa 1962.
  4. ↑ Jerzy Kuryłowicz, Metrik und Sprachgeschichte, Wrocław 1975.
  5. ↑ Lucylla Pszczołowska, Wiersz polski. zarys historyczny, Wrocław 1997.
  6. ↑ Jacek Baluch, Wiersz i przekład: studia polsko-czeskie, zebrała Ewa Tomczyk, Kraków 2007.
  7. ↑ Jacek Baluch, Piotr Gierowski: Czesko-polski słownik terminów literackich. Kraków: Wydawnictwo Uniwersytetu Jagiellońskiego, 2016. ISBN 978-83-233-4066-9.
  8. ↑ Adam Kulawik, Wersologia, Kraków 1999.
  9. ↑ Witold Sadowski, Wiersz wolny jako tekst graficzny, Kraków 2004.
  10. ↑ Autor wielu prac z dziedziny wersologii kognitywnej, na przykład: Sakadometryczna analiza wiersza. Ogólne założenia teoretyczne do badań empirycznych, „Neurolingwistyka Praktyczna”, nr 2/2016;
  11. ↑ Katarzyna Lesiak, Estetyka dźwięku, czyli instrumentacja dźwiękowa oraz jej praktyczna realizacja w poezji epickiej mistrzów łacińskiego heksametru: Lukrecjusza, Wergiliusza i Owidiusza, Katowice 2007.
  12. ↑ Monika Opalińska: To the Rhythm of Poetry. A Study of Late Old English Metrical Prayers. ia.uw.edu.pl, 2014. [dostęp 2017-05-17]. [zarchiwizowane z tego adresu (2017-12-31)]. (pol.).
  13. ↑ Sławomir Studniarz: Brzmienie i sens w wierszach Edgara Allana Poego. Toruń: Adam Marszałek, 2011.
  14. ↑ Paweł Siwiec, Rytm staroarabskiej kasydy, Kraków 2005.

Content Disclaimer

Informasi ini disarikan dari Wikipedia dan disajikan kembali untuk tujuan edukasi. Konten tersedia di bawah lisensi CC BY-SA 3.0. Kami tidak bertanggung jawab atas ketidakakuratan data yang bersumber dari kontribusi publik tersebut.

  1. The information displayed on this website is sourced in part or in whole from Wikipedia and has been adapted for the purpose of restating it. We strive to provide accurate and relevant information, however:
  2. There is no guarantee of absolute accuracy. Wikipedia is an open, collaborative project that can be edited by anyone, so information is subject to change.
  3. It is not intended to constitute professional advice. The content displayed is for informational and educational purposes only. For important decisions (e.g., medical, legal, or financial), please consult a professional.
  4. Content copyright. Wikipedia is licensed under the Creative Commons Attribution-ShareAlike License (CC BY-SA). This means that content may be reused with appropriate attribution and shared under a similar license.
  5. Responsible use. Any risk arising from the use of information from this website is entirely the responsibility of the user.
Kembali kehalaman sebelumnya