Wikariat karny

Wikariat karny – instytucja znana w średniowiecznym prawie europejskim, polegająca na współpracy organów miejskich z państwowym wymiarem sprawiedliwości w zakresie ścigania przestępstw kryminalnych. Władcy feudalni nadawali miastom prawo ścigania przestępców wszystkich stanów, poza obrębem swej jurysdykcji, lub na terenie całego kraju. Dla miast wielkopolskich przywilej taki nadał Władysław Łokietek w 1299 roku. Kraków i Lwów w Małopolsce otrzymały takie prawo na mocy przywileju Władysława Warneńczyka z 1444 roku[1]. Nakładało to na urzędników obowiązek bezpłatnego ścigania sprawców najcięższych przestępstw i osób proskrybowanych. Instytucja wikariatu karnego przekształciła się w urząd instygatora miejskiego, który ukształtował się w miastach polskich w drugiej połowie XVI wieku[2].

Przypisy

  1. ↑ W. Maisel 1961, s. 128–130.
  2. ↑ W. Zarzycki 1968, s. 40 i nast.

Bibliografia

  • W. Maisel, Sądownictwo miasta Poznania do końca XVI wieku, Poznań 1961.
  • W. Zarzycki, Geneza urzędu instygatora miejskiego w Polsce, „Biuletyn Prokuratury Generalnej”, 1968, nr 5.

Content Disclaimer

Informasi ini disarikan dari Wikipedia dan disajikan kembali untuk tujuan edukasi. Konten tersedia di bawah lisensi CC BY-SA 3.0. Kami tidak bertanggung jawab atas ketidakakuratan data yang bersumber dari kontribusi publik tersebut.

  1. The information displayed on this website is sourced in part or in whole from Wikipedia and has been adapted for the purpose of restating it. We strive to provide accurate and relevant information, however:
  2. There is no guarantee of absolute accuracy. Wikipedia is an open, collaborative project that can be edited by anyone, so information is subject to change.
  3. It is not intended to constitute professional advice. The content displayed is for informational and educational purposes only. For important decisions (e.g., medical, legal, or financial), please consult a professional.
  4. Content copyright. Wikipedia is licensed under the Creative Commons Attribution-ShareAlike License (CC BY-SA). This means that content may be reused with appropriate attribution and shared under a similar license.
  5. Responsible use. Any risk arising from the use of information from this website is entirely the responsibility of the user.
Kembali kehalaman sebelumnya