Wikipedysta:Dy-e/2

Model budowy atomu Bohra - wyłącznie historyczny model atomu wodoru autorstwa Nielsa Bohra. Bohr przyjął wprowadzony przez Ernesta Rutherforda model atomu, według tego modelu elektron krąży wokół jądra jako naładowany punkt materialny, przyciągany do jądra siłami elektrostatycznymi. Przez analogię do ruchu planet wokół Słońca ten model był nazywany "modelem planetarnym atomu". Podobną teorię wymyślił również Arthur Erich Haas, nie została ona jednak zaakceptowana.

Sukcesem tej teorii było wyjaśnienie wzoru Rydberga pozwalającego liczyć widmowe linie spektralne wodóru i innych pierwiastków. Zgodnie z obecnym stanem wiedzy, model ten jest błędny aczkolwiek bardzo dobrze opisywał atom wodoru.

• Elektron krąży po kołowych orbitach tzw. stabilnych, czyli takich, na których nie emituje on energii promieniowania (sprzeczność z elektrodynamiką klasyczną). Konsekwencją tego postulatu jest równość wartości siły elektrostatycznej i siły odśrodkowej.

${\displaystyle {kZq^{2} \over r^{2}}={mv^{2} \over r}}$ Ten postulat bezsprzecznie wyjaśnia dopiero mechanika kwantowa.

• Podczas przejść między orbitami, elektron emituje bądź pobiera energię o określonej częstotliwości.

${\displaystyle E_{2}-E_{1}=h\nu \,}$

• Orbitalny moment pędu jest skwantowany czyli może przyjmować jedynie dyskretne wartości.

${\displaystyle L=n\hslash \,}$

Jest to postulat równoważny temu, że fala odpowiadająca (przy założeniu relacji de Broglie'a) elektronowi to fala stojąca - "mieści się" całkowitą liczbę razy na orbicie kołowej. Zgodnie z postulatem podanym powyżej: ${\displaystyle 2\pi pr=nh\,}$ Czyli, po uwzględnieniu relacji ${\displaystyle \lambda ={h \over p}}$ otrzymujemy szukany warunek równoważny:

${\displaystyle 2\pi r=n\lambda \,}$

Należy przy tym pamiętać, że relacja de Broglie'a została podana ponad 10 lat później (1924) w stosunku do teorii Bohra.

• Ostatnim i często nie dodawanym założeniem, które później zostało wyłączone z postulatów przez prace Sommerfelda, było założenie o nieskończonej masie jądra. Było to konieczne aby elektron nie krążył z protonem wokół wspólnego środka.

Mimo pozornej poprawności modelu zrezygnowano z niego, ponieważ zgodnie z elektrodynamiką klasyczną poruszający się po okręgu (lub elipsie), a więc przyspieszany, elektron powinien, w sposób ciągły, wypromieniowywać energię i w efekcie "spadłby" na jądro już po czasie rzędu 10^-6 sekundy. Fakt, że tak się nie dzieje, nie dawał się wytłumaczyć na gruncie fizyki klasycznej. Model Bohra został ostatecznie odrzucony również ze względu na to, że nie dawało się go zaadaptować do atomów posiadających więcej niż jeden elektron i nie można było za jego pomocą stworzyć przekonującej teorii powstawania wiązań chemicznych.

Współczesny model został wyjaśniony na gruncie mechaniki kwantowej. Orbity stacjonarne Bohra okazały się wartościami najbardziej prawdopodobnego położenia elektronu (który jest obecnie raczej "chmurą elektronową" o nieokreślonym położeniu, zgodnie z zasadą nieoznaczoności).

Zobacz też: zasada odpowiedniości, równanie Schrödingera

• (pol.) Szczegółowy opis modelu atomu wg Bohra