Wikipedysta:Jaceknow/tmp

Wspólnota Kundaliniego -

daliniego pisał Z. Talarczyk, Ludzie-komputery, „Wprost” nr 36 (248) (06.09.1987). W kilku miejscach wspomina o nich Wojciech (Tarzan) Michalewski w swej wspomnieniowej książce Mistycy i narkoma

• Kamil Kaczmarek WSPÓLNOTA KUNDALINIEGO. RYS HISTORYCZNO-RELIGIOZNAWCZY

• Archiwum Wspólnoty Kundaliniego
• Źródła ideologii Kundaliniego

Źródła ideologii Kundaliniego

Ideologia grupy Kundaliniego nie jest zamkniętym i skodyfikowanym systemem, udało mi się jednak ustalić, że jej podstawy opierają się na trzech najważniejszych filarach. Pierwszym z nich jest Bô Yin Râ.

Joseph Anton Schneiderfranken. Nauczał w nich dróg powrotu człowieka do sfery duchowej (1994:159). Jego zdaniem bowiem forma czysto duchowa jest pierwotną formą istnienia człowieka. W tej formie jest on twórcą wszystkich bytów zjawiskowych (widzialnych i niewidzialnych). Stopniowo "zstępuje" od tworów bardziej świetlistych do coraz bardziej "gęstych". Ostateczne łączy się z jednym ze swych tworów - zwierzęciem - w wyniku "upadku"

ta koncepcja "upadku" przypomina mity gnostyckie. Ważną różnicą jest jednak brak rysu dualistycznego: świat nie jest diabelskim tworem demiurga, ale wytworem samych ludzi, którzy uwikłali się we własny twór.

Kundalini stopniowo zaczął uwzględniać w coraz większym stopniu też inne tradycje, łącząc je w mniej lub bardziej spójny system

• Kluczowe wydają się mi trzy zagadnienia: ogólny stosunek do świata, relacja mistrz-uczeń, relacja kobieta-mężczyzna.

• Ogólny stosunek do świata

Grupa Kundaliniego jest grupą mesjanistyczną. Sam Kundalini ogłosił się mesjaszem, który ma kontynuować dzieło Buddy i Jezusa. Jest to żydowskie, a nie chrześcijańskie rozumienie mesjanizmu: celem jest realne przekształcenia świata doczesnego. Narzędziem do realizacji tej zleconej przez Opatrzność misji jest dla Kundaliniego wspólnota, którą urządził skrajnie hierarchicznie. W kwestii przemiany świata był prakseologiem - zakładał użycie całkiem realnych, nie-mistycznych narzędzi. Polem jego działania, od kiedy pozyskał grono wiernych uczniów, była polityka i biznes. Na tych polach pragmatycznie dostosowywał się do funkcjonujących tam reguł, formalnych i nieformalnych, bez względu na powiązania ideologiczne. W czasach PRL zabiegał o względy tak partii jak i Kościoła, a w czasach późniejszych jego ludzie przejęli nowe obowiązujące reguły działania i pozyskiwania środków.

• Relacja mistrz-uczeń

Podstawową relacją strukturotwórczą w grupie Kundaliniego jest relacja mistrz - uczeń. Opiera się ona na bezwzględnym posłuszeństwie, ufności, szczerości i autentyzmie ucznia względem mistrza. Mistrz jest nie tylko nauczycielem przekazującym pewne prawdy, ale też wychowawcą, który świadomie kształtuje ucznia przy pomocy różnych "prób" jak nazywano przede wszystkim sytuacyjne nauczanie polegające na dawaniu zadań i kontroli ich wykonania, korektach i przekazie związanym bezpośrednio z sytuacją. Można więc powiedzieć, że swego rodzaju guru-joga jest podstawową metodą rozwoju duchowego w grupie Kundaliniego. Zakres władzy mistrza nad uczniem był ograniczony tylko przyzwolenie tego ostatniego, co oznacza, że systematycznie wzrastał z jego zaangażowaniem (początkujący wykazywali ograniczone, zaawansowani nieograniczone). Nie był w jakikolwiek sposób ograniczony treściowo: władza dotyczyła absolutnie wszystkich sfer życia. Mistrz, jak mawiano, "jest głównym punktem odniesienia w rozważaniu każdej sprawy".

Na podstawie rozmów z byłymi członkami wspólnoty doszedłem do wniosku, że termin "mistrz" funkcjonował w dwóch znaczeniach jakościowym i funkcjonalnym: po pierwsze mistrz, oznaczał osobę w pełni dojrzałą, która osiągnęła już pewien poziom zaawansowania w rozwoju duchowym. W znaczeniu funkcjonalnym, mistrzem był każdy, kto posiadał ucznia. W zasadzie "prawdziwy mistrz" był tylko jeden - sam Kundalini. Reszta się do tego ideału zbliżała pozostając mistrzami funkcjonalnymi.

Tymczasem gdy słowo mistrz pojawia się w pismach BYR oznacza ono nie tyle człowieka z krwi i kości, ale istotę z "innego świata", a ściślej człowieka w formie tylko duchowej, który wspiera poszczególnych ludzi w rozwoju duchowym (1994a:30-31). Jak zauważa Rudolf Schott, jest to rozumienie bardzo bliskie temu, co w buddyzmie rozumie się pod pojęciem bothisattwy (Schott 1962:28). "Każdy uczeń sam przez się w naszym rozumieniu znajduje się pod kierownictwem swego Mistrza, a Mistrzem jego jest jeden z najświętszego grona Jaśniejących." Bô Yin Râ mówi o nich jako o "szafarzach pomocy, pośrednikach i budowniczych mostów", a do tego grona zbawicieli "składającego się z żyjących, ale w dalszym ciągu w postaci duchowej, zaliczył Jezusa i Lao-Tse" (Schott 1962:28). W gronie tym wdział także siebie.

Kierownictwo takiego mistrza jest czysto wewnętrzne (1994a:28) i doznaje się go, gdy ktoś już "zaprowadził harmonię i porządek w gospodarce duszewnej" (Schott 1962:29). Dotyczy to także tych nielicznych, inkarnowanych mistrzów.

Dodam, że zdaniem Bô Yin Râ "wszelkie szczęście na ziemi jest szczęściem twórcy"(1956:4), podczas gdy wymogi stawiane uczniom we wspólnocie Kundaliniego miejsca na twórczość, jakkolwiek rozumianą, w zasadzie nie pozostawiały.

• Relacja kobieta-mężczyzna

Relacja między kobietą a mężczyzną we wspólnocie Kundaliniego przybiera w zasadzie formę relacji między mistrzem a uczennicą. Podobne wymogi, jakie dotyczą ucznia dotyczą także żony względem męża: a więc absolutne posłuszeństwo, autentyzm, a także pełna oddania troska o wszelkie potrzeby swego mężczyzny. Oczywiście, mężczyzna o tyle zasługuje na takie względy, o ile sam z pełnym oddaniem rozwija się będąc w analogicznym stosunku do swego mistrza.

Warto wspomnieć, że posłuszeństwo względem mistrza dotyczy również sfery seksualnej: Kundalini niejednokrotnie sytuował się w roli swata łączącego członków wspólnoty w pary. Zgoda na taki związek była oczywiście wyrazem najwyższego posłuszeństwa, a zatem tym wyższego stopnia rozwoju duchowego. Bo małżeństwo było też tego rozwoju niezbędnym warunkiem. Ta forma zawiązywania związków nie była jednak we wspólnocie regułą. Przynajmniej równie wiele, jeśli nie większość małżeństw we wspólnocie, o których słyszałem, była konsekwencją spontanicznych działań członków wspólnoty wobec osób z zewnątrz, które zazwyczaj do niej wstępowały.

Przekonanie o niezbędności małżeństwa dla rozwoju duchowego (i tym samy odrzucenie celibatu) Kundalini zaczerpnął z Bô Yin Râ (1978:7-8). Również stamtąd pochodzi przekonanie, że rozwój duchowy kobiety podlega nieco innym prawom, niż mężczyzny. Choć bowiem "winę" za "upadek" człowieka w ciało zwierzęce ponoszą oboje, to upadek ten polegał zasadniczo na tym, że kobieta wykazała się postawą aktywną-męską, a mężczyzna zachował się wobec tego biernie-kobieco. W związku z tym pewne, najwyższe poziomy rozwoju duchowego są dla kobiety zamknięte, ale tylko w tym życiu. Kobieta nie może za życia uzyskać pełnego mistrzostwa poznania kosmicznego: świadomej obecności w świecie duchowym (1994a:49).

Nie jest to jednak dla Bô Yin Râ powód, aby przypisywać kobiecie mniejszą wartość, ani przyznawać mężczyźnie jakąś w związku z tym władzę nad kobietą, wręcz protestuje przeciw temu, nazywając takie roszczenia "zachciankami" (1994a:45-46, 66-69). Powiada on "Nigdy przymus choćby to był nawet Ťsłodki przymus miłościť - nie może utrwalić w małżeństwie wspólnoty, która jest tu potrzebna nie mniej od miłości" (1978:71). Formacja, której poddawano kobiety we wspólnocie Kundaliniego, a której celem była przemiana, jaka dokonała się w bohaterce "Poskromienia złośnicy" Szekspira, nie zostawiała miejsca ani na "cierpliwą łagodność", ani na"pełne miłości pobłażanie", o których pisał Bô Yin Râ (1978: 76). Autor ten kładzie nacisk na pełną autonomię małżeństwa w stosunku do osób trzecich (1978:76), co w ramach tak rygorystycznie zdyscyplinowanego quasi-zakonu jaką była grupa Kundaliniego nie mogło mieć miejsca.

W pismach Bô Yin Râ nie ma uzasadnienia dla takich fundamentalnych rysów wspólnoty Kundaliniego jak mesjanizm, hierarchiczność czy patriarchalizm, a są to rysy określające w znacznie większym stopniu życie codzienne jej członków niż przekonania o strukturze zaświatów. Przekaz Bô Yin Râ można więc uznać za religię nominalną tej grupy<ref religia nominalna to termin Herberta Spencera </ref>, podczas gdy źródeł religii praktykowanej były inne.