Wiktar Korbut

Wiktar Korbut (błr. Віктар Андрэевіч Корбут, ur. 21 września 1981 w Mińsku) – polski i białoruski uczony[1], doktor w dziedzinie nauk humanistycznych w dyscyplinie językoznawstwo[2], historyk, dziennikarz i przewodnik, członek Międzynarodowego Stowarzyszenia Białorutenistów, Białoruskiego Towarzystwa Historycznego (siedziba w Białymstoku).

Życiorys

Absolwent Białoruskiego Liceum Państwowego Narodowego Humanistycznego im. Jakuba Kołasa w Mińsku (1998), Białoruskiego Uniwersytetu Państwowego Kultury i Sztuki w Mińsku (Wydział Systemów Biblioteczno-Informacyjnych, specjalność muzealnictwo i ochrona zabytków historii i kultury; 2003).

W latach 2016–2022 doktorant Uniwersytetu Warszawskiego[3]. W 2024 r. obronił na Uniwersytecie Warszawskim rozprawę doktorską pt. Беларуская мова як фактар фарміравання беларускай нацыянальнай ідэнтычнасці ў перыяд рэвалюцыі 1905–1907 гг. у публіцыстыцы першых беларускамоўных газет «Наша Доля» і «Наша Нива» (Język białoruski jako czynnik kształtowania białoruskiej tożsamości narodowej w okresie rewolucji 1905–1907 r. w świetle publicystyki pierwszych gazet białoruskojęzycznych „Nasza Dola” i „Nasza Niwa”), pod kierunkiem dr hab. Jerzego Grzybowskiego (recenzenci: dr hab. Ewa Golachowska, dr hab. Mirosław Jankowiak, dr hab. Jadwiga Kozłowska-Doda).

Publikacje naukowe ukazywały się w kraju i za granicą, w tym w wydawnictwie wielotomowym Studium Europy Wschodniej Uniwersytetu Warszawskiego Polacy na Białorusi (red. Tadeusz Gawin), innych pracach zbiorowych[4], w czasopismach Acta Polono-Ruthenica, Przegląd Środkowo-Wschodni, Studia Interkulturowe Europy Środkowo-Wschodniej, Białoruskie Zeszyty Historyczne, Беларуская мова як замежная (Polska), Menotyra, Romuva, Liaudies kultūra (Litwa), Arche. Пачатак, Беларуская думка, Спадчына (Białoruś), Восточнославянские исследования (Rosja).

Po warsztatach dziennikarskich w Szczecinie (1998) popularyzuje zarówno w mediach polskich (Radio Rаcja (2001-2002), Polskie Radio (od 2018 r.)[5]), jak i w białoruskich dziedzictwo kulturowe i historyczne krajów dawnej Rzeczypospolitej (Białorusi, Litwy, Polski, Ukrainy). Poruszał te tematy m.in. w gazetach Наша ніва, Беларусь сегодня, Народная газета, Туризм и отдых, czasopismach Беларусь. Belarus (ukazuje się w tym w języku polskim), Druvis, Pro отдых, Фотомагия, w wywiadach dla mediów polskich i zagranicznych.

Uczestniczył w działalności Związku Polaków na Białorusi, Białoruskiego Frontu Ludowego „Adradżeńnie”, Towarzystwa Języka Białoruskiego im. Franciszka Skoryny.

Bada i promuje historię Mińska i Wilna, wspólnego białorusko-polsko-litewskiego dziedzictwa w tych miastach. Wśród zainteresowań naukowych – historia białoruskiego języka i ruchu narodowego, stosunki białorusko-polskie, białorusko-litewskie, polsko-litewskie, kształtowanie tożsamości narodów Europy Środkowo-Wschodniej.

Autor książek Минск. Лучший вид на этот город (Mińsk. Najlepszy widok na to miasto; 2013)[6], Ад Мінска да Вільні. Гісторыя Беларусі ў журналісцкіх нататках (Od Mińska do Wilna. Dzieje Białorusi w notatkach dziennikarskich; 2016)[7][8], Мінск. Спадчына старога горада. 1067-1917 (Mińsk. Dziedzictwo dawnego miasta. 1067-1917; 2016; współautor: Dzmitry Łaśko)[9], Мінск. Спадчына сталіцы Беларусі. 1918-2018 (Mińsk. Dziedzictwo stolicy Białorusi. 1918-2018; 2017; współautor: Dzmitry Łaśko)[10], zestawów pocztówek Vilnius – Вільня. Сталіца Літвы ў гісторыі Беларусі (Vilnius – Wilno. Stolica Litwy w dziejach Białorusi; 2015)[11], Мінск. Минск. Minsk (2017) (współautor: Dzmitry Łaśko), Беларусь. Беларусь. Belarus (2017) (współautor: Dzmitry Łaśko), autor koncepcji i redaktor albumu Białoruś, Litwa, Polska czasów Stanisława Moniuszki w rysunkach jego ojca Czesława Moniuszki (2019)[12].

Autor tras turystycznych: Mińsk. Najlepszy widok na miasto. 10 wieków przez 3 godziny[13], Vilnius – Wilno. Stolica Litwy w dziejach Białorusi[14], Białoruskie dziedzictwo Warszawy[15].

Nagrody i wyróżnienia

  • Dyplom Honorowy Instytutu Polskiego w Mińsku w konkursie im. Jerzego Giedroycia za rzetelność i uniwersalny wymiar kulturowy publicystyki (2004)[16],
  • zwycięzca IX Republikańskiego Konkursu Turystycznego Пазнай Беларусь (Poznaj Białoruś; 2011)[17],
  • zwycięzca Narodowego Konkursu Prasy Залатая ліцера (Złota Czcionka) w nominacji „Najlepsze publikacje kulturowe i historyczne” (2012)[18],
  • zwycięzca konkursu Białoruskiego Związku Dziennikarzy za najlepszą informacyjno-analityczną pracę dziennikarską (2013),
  • zwycięzca konkursu Białoruskiego Związku Dziennikarzy za najlepszą pracę dziennikarską na tematy kultury i sztuki (2015)[19],
  • laureat nagrody Białoruskiego PEN-Centrum im. Franciszka Bohuszewicza za książkę Мінск. Спадчына старога горада. 1067-1917 (2017) (wspólnie z Dzmitrym Łaśko)[20].

Przypisy

  1. ↑ https://independent.academia.edu/ViktarKorbut.
  2. ↑ https://dokumenty.uw.edu.pl/dziennik/DRNDJ/Lists/Dziennik/Attachments/595/DRNDJ.2024.29.URND.450.pdf.
  3. ↑ Mgr Viktar Korbut [online], ksi.uw.edu.pl [dostęp 2019-04-02].
  4. ↑ https://wuw.pl/data/include/cms//Wielokulturowosc_Europy_Getka_Joanna_Grzybowski_Jerzy_red_2023.pdf; https://www.wuw.pl/product-pol-18711-Wielokulturowosc-Europy-Srodkowo-Wschodniej-doswiadczenia-przeszlosci-i-wyzwania-terazniejszosci-EBOOK.html.
  5. ↑ https://www.polskieradio.pl/396/8226.
  6. ↑ Пальчук Н. Какой вид Минска лучший? Виктор Корбут презентовал книгу о городе // Holiday.by [Электронный ресурс] – holiday.by, 17 января 2014.
  7. ↑ Ludmiła Burlewicz Miński dziennikarz wydał książkę o wieloetnicznym Wilnie -- znadniemna.pl.
  8. ↑ Весялуха М. Дэтэктыўная гісторыя паміж Мінскам і Вільняй // Звязда [Электронный ресурс] – zviazda.by, 15.03.2016, 00:23.
  9. ↑ Белохвостик Надежда, Минск, который мы видим, но не замечаем [online], KP.RU – сайт «Комсомольской правды», 12 stycznia 2017 [dostęp 2019-04-02] (ros.).
  10. ↑ Криулин Владимир, Таким Минск видят только птицы [online], KP.RU – сайт «Комсомольской правды», 8 grudnia 2017 [dostęp 2019-04-02] (ros.).
  11. ↑ Шчарбачэвіч Н. 9 нашых адрасоў у Вільні // «Ігуменскі тракт» № 7 (108) / «Звязда» № 35 (27893), 24 лютага 2015.
  12. ↑ https://pracowniawydawnicza.pl/wp-content/uploads/2020/04/02-Moniuszko-Czes%C5%82aw-Album_1_6-str_Archiv.pdf.
  13. ↑ Дорофей М. Дом Петра Первого в Минске уничтожили. «Фэст экскурсоводов» приоткрыл страницы истории // TUT.BY [Электронный ресурс] – tut.by, 19 апреля 2015, 20:03.
  14. ↑ Мацей Бурачок. В Вильнюс проложили новый маршрут для белорусских туристов – tut.by, 4 июля 2015, 16:00.
  15. ↑ Беларуская спадчына Варшавы [online] [dostęp 2019-04-02] (biał.).
  16. ↑ Skan dyplomu [1].
  17. ↑ Суслова Н. Названы победители конкурса «Познай Беларусь» // Портал газеты „Туризм и отдых” [Электронный ресурс] – tio.by, 29.09.2011.
  18. ↑ Андреев В. Слово идет в ногу со временем // Портал Беларусь Сегодня [Электронный ресурс] – sb.by, 05.05.2012.
  19. ↑ Журналісты БЕЛТА сталі лаўрэатамі рэспубліканскага творчага конкурсу «Залатое пяро» // БЕЛТА [Электронны рэсурс] – belta.by, 4 траўня 2015, 15:09.
  20. ↑ Іна Студзінская, Ляўрэатамі прэміі імя Францішка Багушэвіча сталі Віктар Корбут і Зьміцер Ласько [online], Радыё Свабода [dostęp 2019-04-02] (biał.).

Content Disclaimer

Informasi ini disarikan dari Wikipedia dan disajikan kembali untuk tujuan edukasi. Konten tersedia di bawah lisensi CC BY-SA 3.0. Kami tidak bertanggung jawab atas ketidakakuratan data yang bersumber dari kontribusi publik tersebut.

  1. The information displayed on this website is sourced in part or in whole from Wikipedia and has been adapted for the purpose of restating it. We strive to provide accurate and relevant information, however:
  2. There is no guarantee of absolute accuracy. Wikipedia is an open, collaborative project that can be edited by anyone, so information is subject to change.
  3. It is not intended to constitute professional advice. The content displayed is for informational and educational purposes only. For important decisions (e.g., medical, legal, or financial), please consult a professional.
  4. Content copyright. Wikipedia is licensed under the Creative Commons Attribution-ShareAlike License (CC BY-SA). This means that content may be reused with appropriate attribution and shared under a similar license.
  5. Responsible use. Any risk arising from the use of information from this website is entirely the responsibility of the user.
Kembali kehalaman sebelumnya