Wiktor Czarniecki

Wiktor Czarniecki

Data i miejsce urodzenia	9 kwietnia 1889 Irkuck
Data i miejsce śmierci	12 listopada 1940 KL Auschwitz
Stanowisko	kierownik strzelnicy
Pracodawca	Zakłady Południowe Sp. z o.o.
Odznaczenia
Multimedia w Wikimedia Commons

Wiktor Czarniecki (ur. 9 kwietnia 1889 w Irkucku, zm. 12 listopada 1940 w KL Auschwitz) – polski technik, oficer, kawaler Orderu Virtuti Militari.

Urodził się 9 kwietnia 1889 w Irkucku, ówczesnej stolicy guberni irkuckiej, w rodzinie Juliana (zm. 1903), powstańca styczniowego, sybiraka, i Heleny Rozalii z Januszów (zm. 1897)^[1]. Uczęszczał do Szkoły Mechaniczno-Technicznej w rodzinnym mieście^[1]. Po śmierci rodziców był wychowywany przez Hipolita Nowickiego i jego żonę^[1]. W 1904 razem z opiekunami wyjechał do Wilna, gdzie uczył się w Szkole Handlowej i zdał maturę^[1]. W 1909, po ukończeniu szkoły, wyjechał z opiekunami do Nerczyńska^[1]. Tam od 1 października 1909 do 1 października 1910 odbył jednoroczną służbę wojskową w rosyjskiej artylerii górskiej^[1][1]. Po odbyciu służby wojskowej podjął pracę w Zarządzie budowy amurskiej drogi żelaznej, a następnie wyjechał do Petersburga i rozpoczął studia w Wyższej Szkole Handlowej^[1]. 1 września 1915 został zmobilizowany do Armii Kaukaskiej^[1]. W lipcu 1916 na froncie tureckim został ranny pod Dżewizlik i kontuzjowany w walce o miasteczko Ardasa^[1]. W grudniu 1917 będąc odkomenderowany do I Korpusu Polski w Rosji został aresztowany przez bolszewików i wywieziony do Błagowieszczeńska, skąd udało mu się wyjechać do Jekaterynburga^[1]. Tam wstąpił do wojsk admirała Aleksandra Kołczaka i został adiutantem inspektora artylerii w korpusie księcia Golicyna^[1]. Później przeniósł się do Korpusu Czechosłowackiego i został starszym oficerem baterii artylerii konnej im. płk. Kulikowskiego^[1].

W grudniu 1918 wstąpił do 5 Dywizja Strzelców Polskich i został przydzielony do I dywizjonu 5 pułku artylerii polowej^[1]. Pełnił obowiązki młodszego i starszego oficera w 2 i 4 baterii oraz załodze pociągu pancernego „Poznań II”^[a]. Wyróżnił się 24 grudnia 1919 w walce z bolszewikami o stację kolejową Tajga^[1]. 1 kwietnia 1922 były dowódca I dywizjonu 5 pap, podpułkownik Ludwik Jurkiewicz sporządził wniosek o odznaczenie go Orderem Virtuti Militari^[1]. Po kapitulacji Dywizji Syberyjskiej (10 stycznia 1920) uniknął niewoli, zdołał dotrzeć do Harbina, skąd 2 lipca 1920 przybył do Polski^[1]. Został przydzielony do syberyjskiego dywizjonu artylerii Syberyjskiej Brygady Piechoty i w jego szeregach walczył na wojnie z bolszewikami^[1].

Po zakończeniu działań wojennych kontynuował służbę w 30 pułku artylerii polowej^[4]. Na początku 1922 został zdemobilizowany i przydzielony w rezerwie do 30 pułku artylerii polowej^[5][6]. 8 stycznia 1924 został zatwierdzony w stopniu kapitana ze starszeństwem z 1 czerwca 1919 i 649. lokatą w korpusie oficerów rezerwy artylerii^[7][8]. Posiadał wówczas przydział w rezerwie do 25 pułku artylerii polowej w Kaliszu^[9][10]. W 1934, jako oficer rezerwy pozostawał w ewidencji Powiatowej Komendy Uzupełnień Radom. Posiadał przydział do Oficerskiej Kadry Okręgowej Nr VIII. Był wówczas w grupie oficerów „powyżej 40 roku życia”^[11].

10 czerwca 1922 przeprowadził się z Przodkowa do Poznania na ul. Wyspiańskiego 5 i podjął pracę w zakładach H. Cegielski^[12][1]. 3 września 1928 wyjechał do Torunia, gdzie został zatrudniony w Zakładach Amunicyjnych Nr 3^[12][13]. W 1933 przeniósł się do Radomia, gdzie znalazł pracę w Wojskowej Wytwórni Sprzętu Przeciwgazowego, w charakterze technika^[1][13]. W styczniu 1938 został zatrudniony w Zakładach Południowych Sp. z o.o. w Nisku, w charakterze kierownika strzelnicy^[13]. W czasie okupacji niemieckiej zaangażował się w działalność konspiracyjną^[13]. Uczestniczył w organizowaniu przerzutów żołnierzy Wojska Polskiego z Podkarpacia na Węgry^[13]. W czerwcu 1940 w okolicach Sanoka został aresztowany przez Niemców^[13]. 30 sierpnia 1940 przybył do obozu koncentracyjnego Auschwitz, gdzie zginął 12 listopada tego roku^[14].

14 sierpnia 1928 w Kaliszu ożenił się z Marią z Bobkiewiczów (ur. 1908), z którą miał cztery córki: Barbarę Teresę (ur. 1928), Danutę Elżbietę (ur. 1929), Lassota Marię Małgorzatę (ur. 1930) i Irmę Bognę Marię (ur. 1932)^[1][12].

• Krzyż Srebrny Orderu Wojskowego Virtuti Militari nr 7726 – 22 czerwca 1922^[15][1]
• Medal Pamiątkowy za Wojnę 1918–1921^[1]

• Dziennik Personalny Ministerstwa Spraw Wojskowych. [dostęp 2025-07-28].
• Spis oficerów służących czynnie w dniu 1.6.1921 r.. Ministerstwo Spraw Wojskowych, 1921.
• Druga lista oficerów rezerwowych WP. Warszawa: Ministerstwo Spraw Wojskowych, 1922-01-26.
• Alfabetyczny spis oficerów rezerwy. Warszawa: Ministerstwo Spraw Wojskowych, 1922-05-01.
• Rocznik Oficerski 1923. Warszawa: Ministerstwo Spraw Wojskowych, 1923.
• Rocznik Oficerski 1924. Warszawa: Ministerstwo Spraw Wojskowych, 1924.
• Rocznik Oficerski Rezerw 1934. Biuro Personalne Ministerstwa Spraw Wojskowych, 1934.
• Stanisław Jaskulski: 30 Poleski Pułk Artylerii Lekkiej. Pruszków: Oficyna Wydawnicza Ajaks, 1997, seria: Zarys historii wojennej pułków polskich w kampanii wrześniowej. ISBN 83-87103-41-1.