Wiktor Jaśkiewicz
Wiktor Jaśkiewicz | |
| Data i miejsce urodzenia |
1 kwietnia 1912 |
|---|---|
| Data i miejsce śmierci |
24 października 2003 |
| profesor nauk prawnych | |
| Specjalność: prawo pracy | |
| Alma Mater | |
| Doktorat |
1950 |
| Profesura |
1962 |
| Nauczyciel akademicki | |
| Uczelnia |
Akademia Ekonomiczna w Poznaniu |
| Odznaczenia | |
Wiktor Jaśkiewicz (ur. 1 kwietnia 1912 w Suwałkach, zm. 24 października 2003 w Poznaniu) – prawnik, profesor Uniwersytetu im. Adama Mickiewicza w Poznaniu, wojewoda olsztyński (1947–1948).
Życiorys
Syn Jana[1]. Urodził się w wielodzietnej rodzinie (jako jeden z trzynaściorga rodzeństwa). Według metryki urodził się 1 kwietnia 1912 w Suwałkach, natomiast zdaniem jego Matki miało to miejsce 6 marca 1912[2]. Ukończył szkołę średnią w Suwałkach i zdał maturę (1931). Od 1931 studiował na Wydziale Prawa Uniwersytetu Poznańskiego, gdzie w 1935 uzyskał dyplom magistra na podstawie pracy Zasady prawa układowego, napisanej pod kierunkiem prof. Bronisława Stelmachowskiego[3]. W latach 1935–1936 odbywał służbę wojskową w Szkole Podchorążych Rezerwy Artylerii we Włodzimierzu Wołyńskim. Następnie został asystentem wolontariuszem przy Katedrze Prawa i Procesu Karnego UP. Od 1938 do 1939 był kierownikiem referatu w Urzędzie Wojewódzkim w Poznaniu.
W wojnie obronnej Polski w 1939 dowodził plutonem w II baterii haubic w 14. Dywizjonie Artylerii Ciężkiej, który brał udział w bitwie pod Kutnem. Po rozbiciu jego jednostki i wzięciu do niewoli, udało mu się zbiec i wrócić ok. 25 września 1939 do Poznania. Tam w okresie okupacji hitlerowskiej od 1940 pracował jako robotnik w niemieckiej firmie budowlanej. W 1941 dzięki poparciu hr. Aleksandra Zamojskiego został zatrudniony przez Pełnomocnika Rady Głównej Opiekuńczej na dystrykt lubelski w Janowie Lubelskim w charakterze referenta organizacyjnego - inspektora. Od 1942 do wiosny 1944 był zatrudniony jako wychowawca 14-letniego Adama Zamojskiego w majątku w Kozłówce[2].
Po zakończeniu wojny powrócił do pracy w Urzędzie Wojewódzkim w Poznaniu. W 1945 objął stanowisko dyrektora gabinetu Ministra Ziem Odzyskanych. W 1948 wstąpił do Polskiej Partii Robotniczej, a następnie do PZPR. 8 września 1947 otrzymał nominację na wojewodę olsztyńskiego. W okresie sprawowania tej funkcji był przewodniczącym Klubu Inteligencji Pracującej w Olsztynie, wykładał również wstęp do nauk prawnych i logikę w Studium Administracyjno-Prawnym, będącym filią Wydziału Prawa Uniwersytetu Toruńskiego. Po odwołaniu z funkcji wojewody w 1948 został dyrektorem administracyjnym na Uniwersytecie im. Adama Mickiewicza w Poznaniu. W 1950 obronił pracę doktorską pt. Przebudowa ustroju administracyjnego w Polsce Ludowej i został zastępcą profesora w Katedrze Prawa Administracyjnego UAM. W 1955 otrzymał tytuł docenta, w 1962 – profesora nadzwyczajnego, zaś w 1968 – profesora zwyczajnego.
W latach 1951–1955 pełnił obowiązki prorektora ds. nauczania Uniwersytetu im. Adama Mickiewicza, 1955–1956 – prorektora ds. ogólnych. Od 1955 do 1961 był kierownikiem Katedry Prawa Pracy, a od 1974 do 1982 dyrektorem Instytutu Administracji i Zarządzania. Jednocześnie od 1961 do 1963 sprawował funkcję dziekana Wydziału Ogólnoekonomicznego w Wyższej Szkole Ekonomicznej w Poznaniu. Od 1963 roku był członkiem Komitetu Nauk Prawnych PAN. Od 1965 członek Rady Naukowej Instytutu Nauk Prawnych PAN. Brał udział w przygotowaniach tekstu kodeksu pracy z 1974 oraz ustaw dotyczących stosunków pracy w służbach publicznych. W latach 1970–1974 prowadził pierwsze w Polsce stacjonarne studium doktoranckie z zakresu prawa pracy. Zorganizował II Konferencję Katedr i Zakładów Prawa Pracy, która odbyła się w ośrodku UAM w Kołobrzegu w 1967[3]. W latach 1950–1981 był prezesem Zarządu Regionalnego Towarzystwa Wiedzy Powszechnej w Poznaniu[4].

W 1982 zakończył pracę na UAM i przeszedł na emeryturę. W 1984 przeniósł się z Poznania do Augustowa. Na zaproszenie prof. dr. Andrzeja Stelmachowskiego kierownika Katedry Zespołowej Prawa Cywilnego Uniwersytetu Warszawskiego filia w Białymstoku, w latach 1988–1994 prowadził zajęcia i kierował Zakładem Prawa Pracy.
Do jego zainteresowań należało malarstwo i muzyka (uczył młodzież w Kozłówce tańczyć poloneza i mazura)[5].
Od marca 1939 był mężem Kwiryny z Niemczewskich (1913–1984), ojciec trzech córek: Ewy (ur. 1940), Anny (ur. 1944) i Barbary (ur. 1947). 18 stycznia 1986 ożenił się ponownie z Otylią Prytycką[2].
Zmarł w Poznaniu, pochowany na cmentarzu św. Jana Vianneya (kwatera św. Łukasza-15-20)[6].
Ważniejsze prace
- Prawny stosunek pracy w spółdzielniach pracy (Warszawa 1955)
- Studia nad sytuacją prawną pracowników państwowych (Poznań 1961)
- Studia nad sytuacją prawna pracowników państwowych. Socjalistyczna służba państwowa. PRL–ZSRR (Poznań 1966)
- Prawo pracy – zarys wykładu (Warszawa, PWN, 1967, z Czesławem Jackowiakiem i Włodzimierzem Piotrowskim)
- Sytuacja pracownicza członka spółdzielni pracy w prawie PRL (Warszawa 1968)
Ordery i odznaczenia
- Krzyż Oficerski Orderu Odrodzenia Polski
- Krzyż Kawalerski Orderu Odrodzenia Polski (1955)[1]
- Medal 30-lecia Polski Ludowej
- Medal 40-lecia Polski Ludowej
- Medal Rodła
- Medal 10-lecia Polski Ludowej (1955)[7]
- Medal Komisji Edukacji Narodowej
- Odznaka tytułu honorowego „Zasłużony Nauczyciel PRL”
Nagrody
- Nagroda Prezesa Zarządu Głównego i Przewodniczącego Rady Naukowej Towarzystwa Wiedzy Powszechnej (1962)
- Nagroda indywidualna II stopnia Ministra Oświaty i Szkolnictwa Wyższego za szczególne osiągnięcia w dziedzinie badań naukowych (1967)[8]
- Nagroda zespołowa II stopnia Ministra Oświaty i Szkolnictwa Wyższego za podręcznik Prawo Pracy - Zarys wykładu (1971)
- Nagroda Sekretarza Naukowego PAN (1978)
- Nagroda zespołowa I stopnia Ministra Nauki, Szkolnictwa Wyższego i Techniki za podręcznik Prawo Pracy - Zarys wykładu (1981)
Źródło:[2].
Przypisy
- ↑ a b M.P. z 1955 r. Nr 117, poz. 1543 (ISAP).
- ↑ a b c d Włodzimierz Piotrowski. Życie niebanalne Profesora Wiktora Jaśkiewicza (1912–2003). „Życie Uniwersyteckie”. Nr 12 (128), s. 9–11, grudzień 2003. Poznań: Uniwersytet im. Adama Mickiewicza. ISSN 1231-8825. [dostęp 2026-01-15].
- ↑ a b Piotrowski Włodzimierz. III. NEKROLOGI PROFESOR DR WIKTOR JAŚKIEWICZ (1912–2003). „Ruch Prawniczy, Ekonomiczny i Socjologiczny”. zeszyt 4 rok LXV, s. 177–180, 2003.
- ↑ Zarząd Regionalny [dostęp 2019-04-01]
- ↑ Tajne nauczanie [dostęp 2019-04-01]
- ↑ Wiktor Jaśkiewicz – miejsce pochówku [dostęp 2019-04-01]
- ↑ M.P. z 1955 r. Nr 103, poz. 1410 (ISAP).
- ↑ KOMUNIKAT o nagrodach Ministra Oświaty i Szkolnictwa Wyższego przyznanych w 1967 r. pracownikom naukowo-dydaktycznym szkół wyższych za szczególne osiągnięcia Dz. Urz. Min. Oświaty i Szkolnictwa Wyższego z 30 grudnia 1967 r. Nr A-13, poz. 88 [dostęp 2026-01-12].
Bibliografia
- Kto jest kim w Polsce. Informator biograficzny. Edycja 2, Wydawnictwo Interpress, Warszawa 1989, s. 459.
Content Disclaimer
Informasi ini disarikan dari Wikipedia dan disajikan kembali untuk tujuan edukasi. Konten tersedia di bawah lisensi CC BY-SA 3.0. Kami tidak bertanggung jawab atas ketidakakuratan data yang bersumber dari kontribusi publik tersebut.
- The information displayed on this website is sourced in part or in whole from Wikipedia and has been adapted for the purpose of restating it. We strive to provide accurate and relevant information, however:
- There is no guarantee of absolute accuracy. Wikipedia is an open, collaborative project that can be edited by anyone, so information is subject to change.
- It is not intended to constitute professional advice. The content displayed is for informational and educational purposes only. For important decisions (e.g., medical, legal, or financial), please consult a professional.
- Content copyright. Wikipedia is licensed under the Creative Commons Attribution-ShareAlike License (CC BY-SA). This means that content may be reused with appropriate attribution and shared under a similar license.
- Responsible use. Any risk arising from the use of information from this website is entirely the responsibility of the user.