Wiktor Janiszewski

Wiktor Janiszewski

Czarny Bronek, Łamigłowa, Maciej, Dębicz, Stary

major piechoty
Pełne imię i nazwisko	Wiktor Władysław Janiszewski
Data i miejsce urodzenia	6 marca 1898 Słubice
Przebieg służby
Siły zbrojne	Armia Krajowa
Jednostki	Obwód AK Skierniewice
Stanowiska	komendant obwodu
Główne wojny i bitwy	I wojna światowa wojna polsko-ukraińska wojna polsko-bolszewicka II wojna światowa
Odznaczenia

Wiktor Władysław Janiszewski, ps. Czarny Bronek, Łamigłowa^[1][2], Maciej, Dębicz, Stary (ur. 6 marca 1898 w Słubicach, zm. po 1945) – major piechoty Armii Krajowej, działacz niepodległościowy, kawaler Orderu Virtuti Militari.

Syn Władysława i Bronisławy z Woźnickich urodzony 6 marca 1898 w Słubicach, w ówczesnym powiecie gostyńskim guberni warszawskiej^[3][2]. Uczęszczał do szkół polskich w Koluszkach, Łodzi i Warszawie^[3]. W 1915 wystąpił z klasy piątej gimnazjum^[3].

We wrześniu 1915 wstąpił do Polskiej Organizacji Wojskowej. Działał w Warszawie, a następnie w Mińsku Mazowieckim. W latach 1916–1917 ukończył szkołę żołnierską i podoficerską POW. Został komendantem miejscowym na Mińsk Maz., a od 1917 pełnił obowiązki komenda II Obwodu I Okręgu POW. W listopadzie 1918 jako dowódca kompanii POW wziął udział w rozbrajaniu Niemców^[3][1].

W listopadzie 1918 wstąpił do 22 pułku piechoty. Dowodził plutonem 8 kompanii. Awansował na sierżanta sztabowego. Wyróżnił się 25 listopada 1919 dowodząc w zastępstwie 8 kompanią w wypadzie na wieś Ostrożanka oraz w nocy z 14 na 15 stycznia 1919 prowadząc jako dowódca plutonu głębokie rozpoznanie na tyłach bolszewickich^[3].

Po zakończeniu działań wojennych pozostał w wojsku. W Wilnie uczęszczał na kursy maturalne i uzupełnił wykształcenie w zakresie klasy siódmej gimnazjum^[3]. W 1924 awansował na chorążego zawodowego^[3]. 22 czerwca 1926 Prezydent RP mianował go podporucznikiem ze starszeństwem z 1 lipca 1925 i 39. lokatą w korpusie oficerów piechoty, a minister spraw wojskowych wcielił do 10 pułku piechoty w Łowiczu^[4][5][6]. 15 lipca 1927 prezydent RP nadał mu stopień porucznika ze starszeństwem z dniem 1 lipca 1927 i 36. lokatą w korpusie oficerów piechoty^[7][8][9]. We wrześniu 1930 został przeniesiony do batalionu podchorążych rezerwy piechoty nr 2 w Biedrusku^[10][11][12]. Z dniem 1 września 1932 został przeniesiony do 44 pułku piechoty w Równem^[13][14]. 22 lutego 1934 prezydent RP nadał mu z dniem 1 stycznia 1934 stopień kapitana w korpusie oficerów piechoty i 109. lokatą^[15][16]. W marcu tego roku dowodził kompanią karabinów maszynowych w 44 pp^[3]. W 1932 pełnił służbę w Ośrodku Wyszkolenia Rezerw Piechoty w Różanie na stanowisku kierownika wyszkolenia ciężkiej broni piechoty^[17]. 24 sierpnia 1939 został wcielony do rezerwowego 115 pułku piechoty na stanowisko dowódcy 2 kompanii karabinów maszynowych^[18]. W szeregach tego oddziału walczył w kampanii wrześniowej. Od lipca 1943 do stycznia 1945 był komendantem Obwodu AK Skierniewice^[19].

Był żonaty, dzieci nie miał^[3].

• Krzyż Srebrny Orderu Wojskowego Virtuti Militari nr 154 (1687)^[a] – 28 lutego 1921^[20][21][22]
• Krzyż Niepodległości – 16 marca 1933 „za pracę w dziele odzyskania niepodległości”^{[23][24][2][25]}
• Krzyż Walecznych^[6][16][26]
• Srebrny Krzyż Zasługi – 1938 „za zasługi w służbie wojskowej”^[27][16]
• Medal Pamiątkowy za Wojnę 1918–1921^[3]
• Medal Dziesięciolecia Odzyskanej Niepodległości^[3]

• Dziennik Personalny Ministerstwa Spraw Wojskowych. [dostęp 2025-07-28].
• Rocznik Oficerski 1928. Warszawa: Ministerstwo Spraw Wojskowych, 1928.
• Rocznik Oficerski 1932. Warszawa: Ministerstwo Spraw Wojskowych, 1932.
• Lista starszeństwa oficerów zawodowych piechoty (c.d.). „Przegląd Piechoty”. 11, listopad 1930. 
• Lista starszeństwa oficerów zawodowych piechoty. 5 czerwiec 1935. Warszawa: Departament Piechoty Ministerstwa Spraw Wojskowych, 1935.
• Bronisław Kowalczewski: Zarys historji wojennej 22-go pułku piechoty. Warszawa: Wojskowe Biuro Historyczne, 1930, seria: Zarys historii wojennej pułków polskich 1918–1920.
• Janusz Kuligowski. 11 listopada 1918 roku – w 73 rocznicę. „Magazun Informacyjny Mińska Mazowieckiego”. 5, 1991-11-08. Mińsk Mazowiecki. 
• Ryszard Rybka, Kamil Stepan: Rocznik oficerski 1939. Stan na dzień 23 marca 1939. Kraków: Fundacja CDCN, 2006. ISBN 978-83-7188-899-1.