William Rupertus

William H. Rupertus
Ilustracja
generał major generał major
Data i miejsce urodzenia

14 listopada 1889
Waszyngton

Data i miejsce śmierci

25 marca 1945
Quantico, Wirginia

Przebieg służby
Lata służby

1907–1910,
1913–1945

Siły zbrojne

National Guard
 US Marine Corps

Główne wojny i bitwy

I wojna światowa,
wojny bananowe,
II wojna światowa:

Odznaczenia
Krzyż Marynarki Wojennej (Stany Zjednoczone) Medal Marynarki Wojennej za Wybitną Służbę (Stany Zjednoczone) Medal Sił Lądowych za Wybitną Służbę (Stany Zjednoczone) Presidential Unit Citation – baretka marynarki Medal Ekspedycji Korpusu Piechoty Morskiej Medal Zwycięstwa (międzyaliancki) Medal Służby w Chinach Medal Amerykańskiej Służby Obronnej Medal Kampanii Amerykańskiej (USA) Medal Kampanii Azji-Pacyfiku (USA) Medal Zwycięstwa w II Wojnie Światowej (USA)
Multimedia w Wikimedia Commons
Gen. mjr Rupertus z żołnierzami na przylądku Gloucester

William Henry Rupertus (ur. 14 listopada 1889 w Waszyngtonie, zm. 25 marca 1945 w Quantico, Wirginia) – amerykański wojskowy, generał major Korpusu Piechoty Morskiej Stanów Zjednoczonych, który dowodził osławioną 1 Dywizją Marines podczas II wojny światowej[1][2][3].

Życiorys

Karierę wojskową rozpoczął zaraz po ukończeniu szkoły średniej, służąc w Gwardii Narodowej Dystryktu Kolumbii w latach 1907–1910. Początkowo planował karierę jako kapitan kutra w United States Revenue Cutter Service, wcześniejszej wersji współczesnej Straży Przybrzeżnej Stanów Zjednoczonych. Został przyjęty do U.S. Revenue Cutter School of Instruction 28 kwietnia 1910 roku. Ukończył ją z drugą lokatą w swojej grupie 15 maja 1913 roku, ale nie zdał egzaminu z wychowania fizycznego. Jednak jego doskonałe umiejętności strzeleckie umożliwiły mu wstąpienie do Korpusu Piechoty Morskiej. W listopadzie 1913 roku przyjął stopień oficerski, a następnie uczęszczał do Szkoły Oficerów Piechoty Morskiej, którą ukończył z wyróżnieniem w 1915 roku. Następnie służył w Marine Corps Rifle Team, zdobywając Odznakę Wybitnego Strzelca i wygrywając liczne zawody strzeleckie[1].

Służył na pokładzie pancernika USS „Florida”, gdy Stany Zjednoczone przystąpiły do ​​I wojny światowej. Później dowodził oddziałem piechoty morskiej w Port-au-Prince na Haiti przez trzy lata, aż do zakończenia wojny, kiedy to został wysłany na szkolenie oficerów sztabowych, a następnie mianowany inspektorem ćwiczeń strzeleckich w Wydziale Operacyjno-Szkoleniowym w Kwaterze Głównej Piechoty Morskiej. W 1929 roku dowodził oddziałem 4 Pułku Marines w Pekinie. W lipcu 1937 roku był dowódcą batalionu w 4 Pułku Marines, gdy Japończycy zaatakowali Szanghaj[1].

Tuż po ataku na Pearl Harbor, jako dowódca koszar Marines w San Diego, napisał Kredo Strzelca Korpusu Piechoty Morskiej, z zamiarem zachęcenia żołnierzy piechoty morskiej do celnego strzelania i dbania o swoją broń. W marcu 1942 roku służył jako zastępca dowódcy 1 Dywizji Marines pod dowództwem gen. mjr. Alexandra Vandegrifta w New River w Karolinie Północnej, wspierając formowanie i szkolenie 1 Dywizji Piechoty Morskiej[4].

Dowodził grupą desantową, która zdobyła wyspy Tulagi, Gavutu i Tanambogo podczas kampanii na Guadalcanalu. Po odejściu Vandegrifta z dywizji na początku 1943 roku, Rupertus objął jej dowództwo. Dowodził 1 Dywizją Marines podczas bitwy o Przylądek Gloucester i bitwy o Peleliu[1].

Jego dowództwo w tej ostatniej bitwie spotkało się z ostrą krytyką, zarówno wewnątrz Korpusu Piechoty Morskiej, jak i w opinii publicznej. W Stanach Zjednoczonych bitwa ta stałą się kontrowersyjna ze względu na znikome znaczenie strategiczne wyspy i wysoki wskaźnik ofiar, przewyższający wszystkie inne amerykańskie operacje desantowe podczas wojny na Pacyfiku[5]. Narodowe Muzeum Korpusu Piechoty Morskiej nazwało ją „najbardziej zaciętą bitwą wojny dla piechoty morskiej”[6].

Po krwawej łaźni na Peleliu Rupertus nie dowodził już wojskami na polu bitwy. W listopadzie 1944 roku został mianowany komendantem Szkół Korpusu Piechoty Morskiej w Quantico w Wirginii. Pełniąc tę funkcję, zmarł na zawał serca 25 marca 1945 roku. Został pochowany obok rodziny na Cmentarzu Narodowym w Arlington[7].

Życie osobiste

24 grudnia 1913 roku poślubił Marguerite L. Gorman, córkę Terrence’a i Hannah Keleher Gorman. 25 lutego 1930 roku Marguerite i ich 11-letni syn, William Jr., zmarli na szkarlatynę[8].

Przypisy

  1. ↑ a b c d Major General William H. Rupertus, USMC. History Division, United States Marine Corps. [dostęp 2026-01-24]. (ang.).
  2. ↑ Meet the Author--"Old Breed General: How Marine Corps General William H. Rupertus Broke the Back of the Japanese in World War II From Guadalcanal to Peleliu". National WWII Museum, 14.06.2022. [dostęp 2026-01-24]. (ang.).
  3. ↑ Michael E. Haskew: Major General William Rupertus: The Marine Rifleman’s Creed. The History Reader. [dostęp 2026-01-24]. (ang.).
  4. ↑ Amy R. Peacock: The Rifle, the Creed And the General: Honoring the Legacy Of Major General William H. Rupertus. Marine Corps Association, 15.10.2025. [dostęp 2026-01-24]. (ang.).
  5. ↑ Jeremy Gypton: Bloody Peleliu: Unavoidable Yet Unnecessary. Military History Online, 2004. [dostęp 2026-01-24]. (ang.).
  6. ↑ World War II: Central Pacific Campaigns: Peleliu. National Museum of the Marine Corps. [dostęp 2026-01-24]. (ang.).
  7. ↑ Army Cemeteries Explorer. Arlington National Cemetery. [dostęp 2026-01-24]. (ang.).
  8. ↑ Newspaper Archive. [dostęp 2026-01-24]. (ang.).

Content Disclaimer

Informasi ini disarikan dari Wikipedia dan disajikan kembali untuk tujuan edukasi. Konten tersedia di bawah lisensi CC BY-SA 3.0. Kami tidak bertanggung jawab atas ketidakakuratan data yang bersumber dari kontribusi publik tersebut.

  1. The information displayed on this website is sourced in part or in whole from Wikipedia and has been adapted for the purpose of restating it. We strive to provide accurate and relevant information, however:
  2. There is no guarantee of absolute accuracy. Wikipedia is an open, collaborative project that can be edited by anyone, so information is subject to change.
  3. It is not intended to constitute professional advice. The content displayed is for informational and educational purposes only. For important decisions (e.g., medical, legal, or financial), please consult a professional.
  4. Content copyright. Wikipedia is licensed under the Creative Commons Attribution-ShareAlike License (CC BY-SA). This means that content may be reused with appropriate attribution and shared under a similar license.
  5. Responsible use. Any risk arising from the use of information from this website is entirely the responsibility of the user.
Kembali kehalaman sebelumnya