Witold Conti

Witold Conti
Ilustracja
Conti przed 1939 rokiem
Imię i nazwisko

Witold Konrad Kozikowski

Data i miejsce urodzenia

2 lutego 1908
Berlin

Data i miejsce śmierci

26 maja 1944
Nicea

Zawód

aktor, śpiewak

Współmałżonek

Zofia Halina Margulesówna (1938—1944)

Lata aktywności

1930–1943

Multimedia w Wikimedia Commons

Witold Conti, właśc. Witold Konrad Kozikowski (ur. 2 lutego 1908 w Berlinie, zm. 26 maja 1944 w Nicei[1]) – polski aktor i śpiewak.

Kariera artystyczna

Syn Stanisławy i Maksymiliana Kozikowskich[2]. Jego ojciec pełnił funkcję kierownika Państwowego Urzędu Pośrednictwa Pracy. W 1920 wyemigrował do Polski z Niemiec. Studiował prawo na Wydziale Prawa Uniwersytetu Poznańskiego, w tym samym czasie uczył się śpiewu u profesora Zygmunta Zawrockiego. Po pewnym czasie wyjechał do Paryża, gdzie miał kontynuować studia prawnicze, jednak rozpoczął wówczas studia w klasie skrzypiec i wokalistyki tamtejszego konserwatorium muzycznego[3]. Podczas studiów w Paryżu rozpoczęła się jego przyjaźń z Polą Negri[2]. W latach 1930–1938 występował w warszawskich teatrach rewiowych, kabaretach oraz w filmach fabularnych. Okazjonalnie występował także w Teatrze Letnim oraz Operetce przy ulicy Karowej. Grając w filmach, odtwarzał głównie pierwszoplanowe role przystojnych amantów. Występował także w audycji Podwieczorek przy mikrofonie na antenie Polskiego Radia[4].

Życie prywatne

Był osobą biseksualną[5]. Na początku swojej kariery artystycznej był w związku z Karolem Szymanowskim[6][7]. Relacja ta trwała zaledwie kilka miesięcy i zakończyła się w czerwcu 1931, kiedy to Szymanowski związał się z Aleksandrem Szymielewiczem[8].

W 1934 zaręczył się z Zofią Haliną Margulesówną, córką Stanisława Margulesa, dyrektora generalnego zakładów zbrojeniowych „Pocisk”, którą poślubił 17 lutego 1938 w kościele Ewangelicko-Reformowanym w Warszawie[9][10][11]. Z małżeństwa tego pochodził syn Janusz (ur. 12 lipca 1939 w Warszawie)[9].

Po wybuchu II wojny światowej, we wrześniu 1939 wyjechał z żoną i synkiem do Wilna, skąd przedostał się do Francji, gdzie podczas wojny występował w ośrodkach polonijnych. Zginął w Nicei podczas bombardowania przez Brytyjczyków zaplecza armii niemieckiej, okupującej tę część Francji[11]. Pogrzeb Contiego odbył się 29 maja 1944 na cmentarzu Caucade w Nicei[1]. Po wojnie żona Contiego wyszła powtórnie za mąż za amerykańskiego żołnierza Roberta Osthoffa. Wkrótce rodzina przeniosła się do Albuquerque, gdzie dorastał także syn Witolda – Janusz Kozikowski (mąż Nancy Kozikowski(inne języki)), znany artysta plastyk[12].

Filmografia

Nagrody

  • 1938: nagroda ministra przemysłu i handlu podczas Festiwalu Filmowego Targi Wschodnie we Lwowie za rolę porucznika Andrzeja Zadora w filmie Ułan księcia Józefa[13]

Przypisy

  1. ↑ a b W. J. Podgórski, „Poeci na tułaczce". W kręgu autorów Oficyny Nicejskiej Samuela Tyszkiewicza 1940—1947, Warszawa 2002, s. 157.
  2. ↑ a b zbroiowisko • Zobacz wątek - Witold Conti [online], adante.nazwa.pl [dostęp 2017-03-04] (pol.).
  3. ↑ Queermedia.pl, Witold Conti [online], queer.pl [dostęp 2017-03-04].
  4. ↑ Kronika radiowa. Niedzielny Podwieczorek przy mikrofonie. „Warszawski Dziennik Narodowy”. Nr 15B, s. 8, 1937. 
  5. ↑ Historia. Do Rzeczy, nr 5/2016, maj 2016, s. 55
  6. ↑ Szalone miłości Szymanowskiego. se.pl. [dostęp 2013-09-30].
  7. ↑ Tomasik Krzysztof O Karolu Szymanowskim, w: Homobiografie, str. 49, Wydawnictwo Krytyki Politycznej, Kraków 2008, ISBN 978-83-61006-20-6
  8. ↑ Marek Teler: Aleksander Szymielewicz: bohaterski medyk Powstania Warszawskiego. Histmag.org. [dostęp 2021-05-10].
  9. ↑ a b M. Teler, Filmowy amant, córka milionera i... willa na Mokotowie, „Skarpa Warszawska” 2020, nr 11.
  10. ↑ Ryszard Marek Groński: Homoseksualiści II RP w kulturze - Pedziki za parawanem. Polityka.pl. [dostęp 2013-09-30].
  11. ↑ a b Tomasik Krzysztof O Karolu Szymanowskim, w: Homobiografie, str. 50, Wydawnictwo Krytyki Politycznej, Kraków 2008, ISBN 978-83-61006-20-6
  12. ↑ Albuquerque Journal Obituaries [online], obits.abqjournal.com [dostęp 2018-10-24] (ang.).
  13. ↑ Biogram Witolda Contiego. Portal Film Polski.pl. [dostęp 2013-09-30].

Bibliografia

  • Słownik biograficzny teatru polskiego, PWN, Warszawa 1973
  • Marek Teler, Witold Conti. Każdemu wolno kochać, Oficyna Wydawnicza RYTM, Warszawa 2024 ISBN 978-83-67927-02-4

Linki zewnętrzne

Content Disclaimer

Informasi ini disarikan dari Wikipedia dan disajikan kembali untuk tujuan edukasi. Konten tersedia di bawah lisensi CC BY-SA 3.0. Kami tidak bertanggung jawab atas ketidakakuratan data yang bersumber dari kontribusi publik tersebut.

  1. The information displayed on this website is sourced in part or in whole from Wikipedia and has been adapted for the purpose of restating it. We strive to provide accurate and relevant information, however:
  2. There is no guarantee of absolute accuracy. Wikipedia is an open, collaborative project that can be edited by anyone, so information is subject to change.
  3. It is not intended to constitute professional advice. The content displayed is for informational and educational purposes only. For important decisions (e.g., medical, legal, or financial), please consult a professional.
  4. Content copyright. Wikipedia is licensed under the Creative Commons Attribution-ShareAlike License (CC BY-SA). This means that content may be reused with appropriate attribution and shared under a similar license.
  5. Responsible use. Any risk arising from the use of information from this website is entirely the responsibility of the user.
Kembali kehalaman sebelumnya