Zachar Prilepin

Zachar Prilepin
Захар Прилепин
Ilustracja
Zachar Prilepin (2020)
Pełne imię i nazwisko

Jewgienij Nikołajewicz Prilepin

Data i miejsce urodzenia

7 lipca 1975
Iljinka

Okres

od 1996

Przynależność polityczna

Partia Narodowo-Bolszewicka

Odznaczenia
Order Męstwa (Federacja Rosyjska) Medal za Wzmacnianie Współpracy Wojskowej MON Rosji Medal Odwaga i Męstwo Komitety Śledczego Federacji Rosyjskiej Order Niegosza 1 klasy
Multimedia w Wikimedia Commons

Zachar Prilepin (ros. Захар Прилепин; ur. 7 lipca 1975 roku w Iljince koło Skopina w obwodzie riazańskim, jako Jewgienij Nikołajewicz Prilepin, ros. Евгений Николаевич Прилепин) – rosyjski dziennikarz i pisarz[1]. Od 1996 roku jest aktywistą Partii Narodowo-Bolszewickiej. Weteran obydwu wojen czeczeńskich.

Życiorys

Urodził się 7 lipca 1975 roku we wsi Iljince w obwodzie riazańskim w rodzinie nauczyciela i pielęgniarki. Ukończył Państwowy Uniwersytet im. N. Łobaczewskiego w Niżnym Nowogrodzie. Służył jako kapitan specnazu OMON-u podczas operacji w Czeczenii w 1996 i 1999 r. Brał udział w wojnie na wschodzie Ukrainy po stronie separatystów. Był zastępcą dowódcy batalionu[2][3], a po powrocie do Rosji był zapraszany w związku z tym do telewizji, dzięki czemu rozszerzył swoją popularność i rozpoznawalność[4].

W 2020 r. zarejestrował ugrupowanie Za Prawdę, które wystawiło listy na wybory regionalne, zdobywając przy niskiej frekwencji ponad 100 tysięcy głosów i przekraczając pięcioprocentowy próg wyborczy w obwodzie riazańskim, gdzie Prilepin był liderem na jej liście[4].

Decyzją z dnia 28 lutego 2022 r. Rada Unii Europejskiej nałożyła na Prilepina sankcje za aktywne wspieranie lub realizację działań podważających integralność terytorialną, suwerenność i niezależność Ukrainy, a także stabilność i bezpieczeństwo na Ukrainie[1].

6 maja 2023 r. w Niżnym Nowogrodzie przeprowadzono na niego zamach, do którego przyznał się ruch partyzancki Atesz[5].

Twórczość

Pierwsze utwory publikował w „Gazecie Literackiej” oraz w gazecie „Limonka” – organie Partii Narodowo-Bolszewickiej. Pierwszą książkę, poświęconą wojnie czeczeńskiej powieść – Patologie opublikował w 2005 roku. W 2006 roku ukazała się jego książka Sańkja. W 2007 wydana została powieść Grzech, która przyniosła Prilepinowi uznanie krytyków i nagrodę Narodowy Bestseller. Prilepin jest także autorem zbiorów opowiadań (Wojna, Rewolucja), esejów (Przyszedłem z Rosji) i wierszy. W 2010 r. wydał biografię radzieckiego pisarza Leonida Leonowa[6].

Dzieła

Powieści

  • Patologie (2005)
  • Sańkja (2006)
  • Grzech (2007)
  • Czarna Małpa (2011)
  • Klasztor (2014)
  • Tuma (2025)

Opowiadania

  • Buty pełne gorącej wódki (2008)
  • Wojna (antologia opowiadań) (2008)
  • Rewolucja (antologia opowiadań) (2009)

Eseje

  • Przyszedłem z Rosji (2008)
  • Terra Tartarara (2009)

Inne

  • Imieniny serca. Rozmowy z rosyjską literaturą (2009)
  • Leonid Leonow. Jego gra była ogromna (2010)

Odznaczenia

Nagrody

Prilepin jest laureatem wielu prestiżowych nagród, w tym Rosyjskiej Nagrody Literackiej Bestseller Narodowy 2008 za powieść Grzech[11]. Za Sańkję otrzymał nagrodę Jasnej Polany oraz tytuł najlepszej powieści obcojęzycznej w Chinach[12]. Była ona także nominowana do nagrody Rosyjskiego Bookera i nagrody Evrika w 2006 roku.

Życie prywatne

Mieszka w Niżnym Nowogrodzie. Żonaty, ma czworo dzieci[13].

Przypisy

  1. ↑ a b Decyzja Rady (WPZIB) 2022/337 z dnia 28 lutego 2022 r. zmieniająca decyzję 2014/145/WPZiB w sprawie środków ograniczających w związku z działaniami podważającymi integralność terytorialną, suwerenność i niezależność Ukrainy lub im zagrażającymi (CELEX: 32022D0337).
  2. ↑ Michał Kacewicz: Zachar Prilepin, znany rosyjski pisarz i „nacboł” walczy w Donbasie. Newsweek.pl. [dostęp 2020-09-21].
  3. ↑ Wojciech Pięciak: Krwawe honoraria Zachara Prilepina. TygodnikPowszechny.pl. [dostęp 2020-09-21].
  4. ↑ a b Filip Rudnik, RUDNIK: Prilepin – z kart powieści wprost na kartę wyborczą [online], Kultura Liberalna, 30 września 2020 [dostęp 2020-10-04] (pol.).
  5. ↑ Kolejny zamach na ikonę „ruskiego miru”. Pisarz i propagandysta Zachar Prilepin w ciężkim stanie [online], belsat.eu [dostęp 2023-05-06].
  6. ↑ Все книги автора. Литрес. [dostęp 2026-03-22]. (ros.).
  7. ↑ Указ Президента Российской Федерации от 06.06.2023 № 416 ∙ Официальное опубликование правовых актов [online], publication.pravo.gov.ru [dostęp 2026-02-10] [zarchiwizowane z adresu 2023-06-06] (ros.).
  8. ↑ Захару Прилепину вручили орден Мужества и медаль от Минобороны, „РБК” [dostęp 2026-02-10] [zarchiwizowane z adresu 2024-07-04] (ros.).
  9. ↑ Бастрыкин наградил писателя Прилепина медалью «Доблесть и отвага», „Коммерсантъ”, 29 stycznia 2025 [dostęp 2026-02-10] [zarchiwizowane z adresu 2025-08-09] (ros.).
  10. ↑ Dodik odlikovao Vukove sa Vučijaka i Zahara Prilepina [online], novosti.rs, 24 sierpnia 2018 [dostęp 2026-02-09] (serb.).
  11. ↑ Лауреатом „Национального бестселлера” стал Захар Прилепин. delfi.lt. [dostęp 2026-03-22]. (ros.).
  12. ↑ Писатель Захар Прилепин стал лауреатом Всекитайской международной литературной премии «Лучшая иностранная книга 2006-го года». apn-nn.com, 2007-04-26. [dostęp 2026-03-22]. (ros.).
  13. ↑ Дружная семья Захара Прилепина. rustars.tv. [dostęp 2026-03-22]. (ros.).

Linki zewnętrzne

Content Disclaimer

Informasi ini disarikan dari Wikipedia dan disajikan kembali untuk tujuan edukasi. Konten tersedia di bawah lisensi CC BY-SA 3.0. Kami tidak bertanggung jawab atas ketidakakuratan data yang bersumber dari kontribusi publik tersebut.

  1. The information displayed on this website is sourced in part or in whole from Wikipedia and has been adapted for the purpose of restating it. We strive to provide accurate and relevant information, however:
  2. There is no guarantee of absolute accuracy. Wikipedia is an open, collaborative project that can be edited by anyone, so information is subject to change.
  3. It is not intended to constitute professional advice. The content displayed is for informational and educational purposes only. For important decisions (e.g., medical, legal, or financial), please consult a professional.
  4. Content copyright. Wikipedia is licensed under the Creative Commons Attribution-ShareAlike License (CC BY-SA). This means that content may be reused with appropriate attribution and shared under a similar license.
  5. Responsible use. Any risk arising from the use of information from this website is entirely the responsibility of the user.
Kembali kehalaman sebelumnya