Zieleniczka
| Halictus (Seladonia) | |
| Robertson, 1918 | |
 Samica Halictus subauratus | |
| Systematyka | |
| Domena | |
|---|---|
| Królestwo | |
| Typ | |
| Gromada | |
| Rząd | |
| Podrząd | |
| Infrarząd | |
| Nadrodzina | |
| (bez rangi) | pszczołokształtne |
| Rodzina | |
| Podrodzina | |
| Plemię | |
| Podplemię | |
| Rodzaj | |
| Podrodzaj |
zieleniczka |
| Typ nomenklatoryczny | |
|
Apis seladonia Fabricius, 1794 | |
.jpg)
Zieleniczka[1] (Halictus (Seladonia)) – podrodzaj pszczół z rodziny smuklikowatych, podrodziny smuklików właściwych i rodzaju Halictus, niekiedy traktowany jak osobny rodzaj.
Morfologia
Pszczoły małe i średniej wielkości, osiągające od 4,5 do 10 mm długości ciała. Oskórek, przynajmniej na głowie i tułowiu, cechuje się metalicznie zielonkawym, niebieskawym lub spiżowym ubarwieniem. Czułki samców sięgają ku tyłowi zwykle tylko do tarczki, a drugi człon ich biczyka jest 1,2–1,4 raza dłuższy niż szeroki. Żuwaczka samicy zaopatrzona jest w ząbek przedwierzchołkowy. Trójkąt pozatułowiowy jest mniej więcej tak długi jak metasoma, a po jego bokach zwykle brak gęstego owłosienia. Jasne owłosienie tergitów metasomy przybiera formę przepasek wierzchołkowych, przepasek nasadowych i wierzchołkowych lub porasta całe ich odsłonięte powierzchnie. Samce mają czwarty sternit o prostej krawędzi tylnej, a szósty płaski lub z delikatnym, podłużnym wgłębieniem przez środek. Samice mają dobrze rozwinięte szczoteczki na udach i krętarzach oraz zaokrąglone lub spiczaste płytki bazytibialne na tylnych goleniach. Narządy rozrodcze samców charakteryzują się grzbietowym gonostylusem podzielonym głębokim wcięciem i zaopatrzonym na powierzchni wewnętrznej w kępkę skierowanych przednio-dośrodkowo szczecinek, a brzusznym gonostylusem u większości gatunków dobrze wykształconym[2].
Rozprzestrzenienie
Przedstawiciele podrodzaju występują w Starym Świecie, w krainach: palearktycznej, orientalnej, etiopskiej i madagaskarskiej. Na południe sięgają do Afryki Południowej, południowych Indii i Azji Południowo-Wschodniej[2]. W Polsce stwierdzono 6 gatunków (zobacz: smuklikowate Polski)[1].
Taksonomia
Takson ten wprowadzony został w 1918 roku przez C. Robertsona jako osobny rodzaj[3]. Taką też klasyfikację stosuje J. Piesienko[1] w publikacji z 2004, włączając doń w randze podrodzajów także Mucoreohalictus, Pachyceble, Paraseladonia, Placidohalictus i Vestitohalictus[3]. Według C.D. Michenera cecha użyta przez Piesienkę, tj. metaliczny oskórek, jest zbyt słaba do wyodrębnienia zielniczek w osobny rodzaj. W swoim Bees of the World z 2010 klasyfikuje Seladonia jako podrodzaj w rodzaju smuklik (Halictus), zaliczając doń jedynie gatunki umieszczone przez Piesienkę w podrodzaju Seladonia s.str.[2].
Do podrodzaju tego zalicza się 36 opisanych gatunków[3]:
- Halictus aeneobrunneus Pérez, 1895
- Halictus aerarius Smith, 1873
- Halictus atroviridis Cameron, 1906
- Halictus caelestis Ebmer, 1976
- Halictus centrosus Vachal, 1910
- Halictus cephalicus Morawitz, 1873
- Halictus diductus Cockerell, 1932
- Halictus expertus Cockerell, 1916
- Halictus foanus Vachal, 1899
- Halictus gemmeus Dours, 1872
- Halictus hotoni Vachal, 1903
- Halictus iridicolor Cameron, 1905
- Halictus jucundus Smith, 1853
- Halictus kessleri Bramson, 1879
- Halictus laticephalus Warncke, 1984
- Halictus lucidipennis Smith, 1853
- Halictus magnus Ebmer, 1980
- Halictus mongolicus Morawitz, 1880
- Halictus mugodjaricus Blüthgen, 1933
- Halictus niveocinctulus Cockerell, 1940
- Halictus opulentus Benoist, 1950
- Halictus orientalis Lepeletier, 1841
- Halictus paropamisos Ebmer, 1978
- Halictus pjalmensis Strand, 1909
- Halictus propinquus Smith, 1853
- Halictus pruinescens Cockerell, 1937
- Halictus secundus Dalla Torre, 1896
- Halictus seladonius (Fabricius, 1794)
- Halictus semitectus Morawitz, 1874
- Halictus smaragdulus Vachal, 1895
- Halictus subauratoides Blüthgen, 1926
- Halictus subauratus (Rossi, 1792)
- Halictus vansoni Cockerell, 1935
- Halictus verticalis Blüthgen, 1931
- Halictus vicinus Vachal, 1895
- Halictus wollmanni Blüthgen, 1933
Przypisy
- ↑ a b c Yury A. Pesenko, Józef Banaszak, Tomasz Cierzniak: Klucze do oznaczania owadów Polski. Część XXVI Błonkówki — Hymenoptera. Zeszyt 68b. Pszczołowate — Apidae. Podrodzina: smuklikowate — Halictinae. Toruń: Polskie Towarzystwo Entomologiczne, 2002.
- ↑ a b c Charles Duncan Michener: The Bees of the World. Baltimore, London: Johns Hopkins University Press, 2000.
- ↑ a b c Yury A. Pesenko. The phylogeny and classification of the tribe Halictini, with special reference to the Halictus genus-group (Hymenoptera: Halictidae). „Zoosystematica Rossica”. 13 (1), s. 83-113, 2004.
Content Disclaimer
Informasi ini disarikan dari Wikipedia dan disajikan kembali untuk tujuan edukasi. Konten tersedia di bawah lisensi CC BY-SA 3.0. Kami tidak bertanggung jawab atas ketidakakuratan data yang bersumber dari kontribusi publik tersebut.
- The information displayed on this website is sourced in part or in whole from Wikipedia and has been adapted for the purpose of restating it. We strive to provide accurate and relevant information, however:
- There is no guarantee of absolute accuracy. Wikipedia is an open, collaborative project that can be edited by anyone, so information is subject to change.
- It is not intended to constitute professional advice. The content displayed is for informational and educational purposes only. For important decisions (e.g., medical, legal, or financial), please consult a professional.
- Content copyright. Wikipedia is licensed under the Creative Commons Attribution-ShareAlike License (CC BY-SA). This means that content may be reused with appropriate attribution and shared under a similar license.
- Responsible use. Any risk arising from the use of information from this website is entirely the responsibility of the user.