Émile Schuffenecker

Émile Schuffenecker

Autoportret w studio, pastel i czarna kredka na szarym papierze (1889), 49 × 48 cm, Musée d’Orsay, Paryż
Imię i nazwisko	Claude-Émile Schuffenecker
Data i miejsce urodzenia	8 grudnia 1851 Fresne-Saint-Mamès
Data i miejsce śmierci	31 lipca 1934 Paryż
Narodowość	francuska
Dziedzina sztuki	malarstwo
Epoka	postimpresjonizm
Multimedia w Wikimedia Commons

Émile Schuffenecker (ur. 8 grudnia 1851 we Fresne-Saint-Mamès, zm. 31 lipca 1934 w Paryżu) – francuski malarz, przedstawiciel neoimpresjonizmu.

Claude Émile Schuffenecker urodził się jako syn Nicolasa Schuffeneckera (1829–1854) i Anne Monnet (1836–1907). Jego ojciec pochodził z Guewenheim (Alzacja, departament Górny Ren) i był z zawodu wykwalifikowanym krawcem. Zmarł wcześnie. Émile wychowywał się w Paryżu u ciotki Anne Fauconnet Monnet i jej meza Pierre’a Cornu. Chodził do szkoły prowadzonej przez Braci Szkolnych i pomagał wujowi, który prowadził małą palarnię kawy i sklep z czekoladą w dzielnicy Hal w Paryżu. W 1871 rozpoczął pracę w firmie Bertin zajmującej się handlem giełdowym. W 1872 spotkał tam Paula Gauguina, z którym zaprzyjaźnił się. W wolnych chwilach brał lekcje rysunku u Paula Baudry’ego i Carolusa-Durana. Poznał malarzy Armanda Guillaumina i Camille’a Pissarro, a w 1874 po raz pierwszy po raz pierwszy wziął udział w Salonie paryskim. Po krachu giełdowym w 1882 stracił pracę u Bertina, podobnie jak Gauguin. Dostał posadę nauczyciela rysunku w państwowym liceum Michelet w Vanves. W 1884 był jednym ze współzałożycieli Salonu Niezależnych. W 1886 wziął udział w ósmej i ostatniej wystawie impresjonistów. W tym samym roku poznał w Concarneau osiemnastoletniego malarza i poetę Émile’a Bernarda, udającego się do Pont-Aven, którego zaopatrzył w list polecający do starszego o 20 lat Paula Gauguina^[1]. Schuffenecker utrzymywał kontakt z członkami Szkoły z Pont-Aven, jednak niezbyt cenił jej neoimpresjonistyczny styl.

W latach 1886–1888 Schuffenecker namalował obraz Plac luksemburski (olej na płótnie, 85 × 100 cm), przedstawiający jego żonę i oboje dzieci, Jeanne i Paula podczas zabawy w Ogrodzie Luksemburskim. Malowidło to, w którym Schuffenecker rozwinął zapoczątkowany przez Seurata styl zwany puentylizmem, jest typowe dla jego pejzaży, jakie powstały w kolejnych latach. Émile Bernard dokładnie opisał ten obraz w jednym ze swoich poematów.

W 1889 Schuffenecker zorganizował wystawę Exposition des peintres Impressionistes et Synthétistes w paryskiej Cafe Volpini, w której wystawili swe prace m.in. Paul Gauguin, Charles Laval, Louis Anquetin. Wystawa określona jako “śmiechu warta” okazała się ekonomicznym fiaskiem, jako że nie sprzedano żadnego obrazu^[2].

W 1890 Schuffenecker podobno zakupił razem z bratem Amédée pewną liczbę obrazów Vincenta van Gogh od brata artysty Theo i jego małżonki Johanny van Gogh-Bonger i skopiował je. W konsekwencji wiele kopii Schuffeneckera okazało się na rynku; w 1916 osiem spośród nich historyk sztuki Théodore Duret wprowadził do katalogu dziel van Gogha jako jego autentyczne prace^[3]. Badacz twórczości van Gogha Jan Hulsker domyślał się zgodności pomiędzy dziedzictwem van Gogha i Schuffeneckera^[4][5].

• 
  Plac Luksemburski (1885)
• 
  Skaliste wybrzeże Bretanii (1886)
• 
  Pejzaż śnieżny (1887)
• 
  Notre-Dame w śniegu (1889)