Étienne Davignon

Étienne Davignon

Data i miejsce urodzenia	4 października 1932 Budapeszt
Data śmierci	18 maja 2026
Zawód, zajęcie	urzędnik państwowy i europejski
Multimedia w Wikimedia Commons

Étienne Francois Jacques Davignon (ur. 4 października 1932 w Budapeszcie, zm. 18 maja 2026^[1]) – belgijski urzędnik państwowy i europejski, wicehrabia, członek Komisji Europejskiej w latach 1977–1985.

Uzyskał doktorat z prawa, po czym w 1959 podjął pracę w belgijskim ministerstwie spraw zagranicznych. Był dyrektorem gabinetów Paula-Henriego Spaaka i Pierre’a Harmela. Od 1969 stał na czele departamentu politycznego w ministerstwie. Był autorem raportu, w którym przedstawił pierwsze propozycje dotyczące europejskiej współpracy politycznej. W latach 1974–1977 pełnił funkcję prezesa Międzynarodowej Agencji Energii. Był członkiem dwóch Komisji Europejskich, którymi kierowali kolejno Roy Jenkins i Gaston Thorn. W pierwszej (1977–1981) odpowiadał za rynek wewnętrzny, przemysł, energię i badania naukowe. W drugiej (1981–1985) sprawował funkcję wiceprzewodniczącego^[2].

W połowie lat 80. przeszedł do sektora prywatnego, był m.in. prezesem belgijskiego banku inwestycyjnego SGB. Był przewodniczącym AUME, stowarzyszenia lobbującego na rzecz europejskiej unii walutowej. Został honorowym przewodniczącym grupy Bilderberg.

W 2011 znalazł się wśród dziesięciu Belgów (urzędników, funkcjonariuszy policji i wywiadu), przeciwko którym skargę złożył syn Patrice’a Lumumby, zamordowanego na początku lat 60. byłego premiera Demokratycznej Republiki Konga^[3]. Étienne Davignon był w tym czasie dyplomatą w Kinszasie^[4], miał otrzymać zadanie przekonania prezydenta Josepha Kasavubu do odwołania kongijskiego premiera^[5]. Postępowanie w Belgii trwało kilkanaście lat, a Étienne Davignon stał się ostatnią żyjącą osobą z listy. W marcu 2026 organ sądowy zezwolił na przeprowadzenie przeciwko niemu procesu w zakresie zbrodni wojennych związanych z bezprawnym przetrzymywaniem jeńców wojennych, pozbawieniem ich prawa do sprawiedliwego procesu oraz ich poniżającym i upokarzającym traktowaniem^[3]. Étienne Davignon zmarł dwa miesiące po tej decyzji^[1].

• Etienne Davignon, President of CSR Europe, csreurope.org [zarchiwizowane 2010-02-02]  (ang.).
• EricE. Scavennec EricE., Quand le Vicomte Davignon privatisait la Commission, dessousdebruxell.es, 12 marca 2010 [zarchiwizowane 2014-07-14]  (fr.).