Adam Eustachiewicz

Adam Eustachiewicz

podpułkownik
Pełne imię i nazwisko	Adam Karol Marian Eustachiewicz
Data i miejsce urodzenia	5 września 1895 Chodorów
Data i miejsce śmierci	25 sierpnia 1973 Wrocław
Przebieg służby
Lata służby	od 1915
Siły zbrojne	Wojsko Polskie
Jednostki	7 pułk piechoty
Stanowiska	zastępca dowódcy pułku do spraw liniowych
Główne wojny i bitwy	I wojna światowa wojna polsko-ukraińska wojna polsko-bolszewicka II wojna światowa kampania wrześniowa
Odznaczenia
Multimedia w Wikimedia Commons

Adam Karol Marian Eustachiewicz^[1] (ur. 5 września 1895 w Chodorowie, zm. 25 sierpnia 1973 we Wrocławiu) – podpułkownik Wojska Polskiego, działacz niepodległościowy, kawaler Orderu Virtuti Militari.

Urodził się 5 września 1895 w Chodorowie, w ówczesnym powiecie bóbreckim Królestwa Galicji i Lodomerii, w rodzinie Władysława, nauczyciela, kierownika szkoły powszechnej, i Marii z Rotów^[2][3][1]. Był młodszym bratem Kazimierza (1893–1962). Ukończył szkołę powszechną w rodzinnym mieście^[4]. Od roku szkolnego 1906/1907 uczęszczał do c. k. Gimnazjum Wyższego w Brzeżanach^[5][6][7][4]. Następnie kontynuował naukę w c. k. Gimnazjum VIII we Lwowie^[4][8]. Tam w 1914 zdał maturę^[4][9].

15 lipca 1915 wstąpił do Legionów Polskich^[10]. Walczył w szeregach 4. kompanii 6 pułku piechoty, początkowo jako szeregowiec, a następnie sekcyjny^[11]. 4 sierpnia 1916 pod Rudką Miryńską został ranny^[12][13]. We wrześniu 1917, w następstwie kryzysu przysięgowego, został zatrzymany i osadzony w areszcie śledczym w Przemyślu jako jeden „przywódców buntu przeciwko służbie w Polskim Korpusie Posiłkowym”^[14]. 22 listopada 1917 został wcielony do cesarskiej i królewskiej Armii i skierowany do jednego z batalionów zapasowych^[15][11]. Po ukończeniu szkoły oficerów rezerwy został wysłany na front serbski^[11]. Służbę w armii zaborczej zakończył 1 listopada 1918^[15].

W grudniu 1918 został przyjęty do Wojska Polskiego i przydzielony do 6 pułku piechoty Legionów, w którym awansował na sierżanta i dowodził plutonem^[16]. 2 sierpnia 1919 został mianowany z dniem 1 sierpnia 1919 podporucznikiem w piechocie^[17]. Jako oficer nadal dowodził plutonem, a później pełnił obowiązki adiutanta batalionu i dowodził kompanią^[16]. 23 maja 1920 dowódca 6 pp Leg. major Bolesław Popowicz we wniosku na odznaczenie Orderem Virtuti Militari napisał:

25 czerwca 1920 pod Pergą został ranny po raz trzeci^[19]. 19 stycznia 1921 został zatwierdzony z dniem 1 kwietnia 1920 w stopniu kapitana, w piechocie, w grupie oficerów byłych Legionów Polskich^[20]. Po zakończeniu działań wojennych kontynuował służbę w 6 pp Leg.^[21] Wiosną 1922 został formalnie przeniesiony do rezerwy z pozostawieniem w służbie czynnej, w macierzystym pułku^[22][23].

8 stycznia 1924 został zatwierdzony w stopniu kapitana ze starszeństwem z 1 czerwca 1919 i 1537. lokatą w korpusie oficerów rezerwy piechoty^[24]. 23 sierpnia 1924 został przemianowany z dniem 1 lipca 1924 na oficera zawodowego w stopniu kapitana ze starszeństwem z 1 lipca 1919 i 10. lokatą w korpusie oficerów piechoty^[25][26]. Później został przeniesiony do 49 pułku piechoty w Kołomyi na stanowisko dowódcy kompanii strzeleckiej^[11][27], a następnie przesunięty na stanowisko adiutanta pułku^[11]. Był także przydzielony do Dowództwa 11 Dywizji Piechoty w Stanisławowie na stanowisko I oficera sztabu^[11]. W kwietniu 1928 został zwolniony ze stanowiska oficera przysposobienia wojskowego pułku^[28], a w lipcu tego roku przeniesiony do 68 pułku piechoty we Wrześni na stanowisko dowódcy kompanii^[29][11]. 2 kwietnia 1929 prezydent RP nadał mu z dniem 1 stycznia 1929 stopień majora w korpusie oficerów piechoty i 75. lokatą^[30][31]. W lipcu tego roku został zatwierdzony na stanowisku dowódcy batalionu^[32]. W październiku 1931 został przesunięty na stanowisko kwatermistrza^[33][34]. W październiku 1932 został przeniesiony do 72 pułku piechoty w Radomiu na stanowisko kwatermistrza^[35]. W tym czasie obowiązki służbowe łączył z funkcją przewodniczącego miejscowego „Koła Szóstaków”^[36]. W 1937 został przeniesiony do 50 pułku piechoty w Kowlu na stanowisko dowódcy III batalionu, detaszowanego w Sarnach^[11]. Na stopień podpułkownika został awansowany ze starszeństwem z 19 marca 1938 i 26. lokatą w korpusie oficerów piechoty^[31][37]. W czerwcu 1938 został przeniesiony do 34 pułku piechoty w Białej Podlaskiej na stanowisko I zastępcy dowódcy pułku^[11][38]. We wrześniu 1939 przebywał w Ośrodku Zapasowym 9 Dywizji Piechoty w Siedlcach^[39].

7 października 1939, w drodze do Lublina, dostał się do niewoli niemieckiej^[4]. Do 29 kwietnia 1945 przebywał w Oflagu VII A Murnau^[40]. Po uwolnieniu z niewoli wrócił do kraju i 5 września 1945 został zarejestrowany w Rejonowej Komendzie Uzupełnień Biała Podlaska^[39]. 4 października 1945 przybył do 7 pułku piechoty i został wyznaczony na stanowisko zastępcy dowódcy pułku do spraw liniowych^[41]. W 1948 pełnił służbę w Dowództwie Okręgu Wojskowego Nr IV we Wrocławiu na stanowisku starszego pomocnika szefa Wydziału VII Wyszkolenia Bojowego^[42]. Zmarł 25 sierpnia 1973 i został pochowany na Cmentarzu Grabiszyńskim^[10] (pole 4, grób 40, rząd 13)^[43].

W 1927 ożenił się z Heleną z Bielskich (1902–1953), z którą miał syna Stanisława Jerzego (1928–2016)^[19][3][43].

• Krzyż Srebrny Orderu Wojskowego Virtuti Militari nr 802^[2] – 16 lutego 1921^[44][45]
• Krzyż Niepodległości – 6 czerwca 1931 „za pracę w dziele odzyskania niepodległości”^[46]
• Krzyż Walecznych czterokrotnie^[37][47] (po raz czwarty „za udział w b. Legionach Polskich”^[48])
• Złoty Krzyż Zasługi^[37]
• Krzyż Pamiątkowy 6 pułku piechoty Legionów Polskich^[49]
• Odznaka Pamiątkowa Więźniów Ideowych^[50]
• Brązowy Medal Waleczności^[51]

• Eustachiewicz Adam. [w:] Kolekcja Orderu Wojennego Virtuti Militari, sygn. I.482.31-2264 [on-line]. Wojskowe Biuro Historyczne. [dostęp 2023-08-05].
• Eustachiewicz Adam. [w:] Kolekcja akt żołnierzy zarejestrowanych w rejonowych komendach uzupełnień, sygn. II.56.16323 [on-line]. Wojskowe Biuro Historyczne. [dostęp 2023-08-05].
• Sprawozdanie Dyrekcyi C. K. Gimnazyum Wyższego w Brzeżanach za rok szkolny 1907. Brzeżany: Nakładem Funduszu Naukowego, 1907.
• Sprawozdanie Dyrekcyi C. K. Gimnazyum Wyższego w Brzeżanach za rok szkolny 1907/08. Brzeżany: Nakładem Funduszu Naukowego, 1908.
• Sprawozdanie Dyrekcyi C. K. Gimnazyum Wyższego w Brzeżanach za rok szkolny 1910/11. Brzeżany: Nakładem Funduszu Naukowego, 1911.
• Sprawozdanie Dyrekcyi C. K. Gimnazyum VIII we Lwowie za rok szkolny 1913. Lwów: Nakładem Funduszu Naukowego, 1913.
• Sprawozdanie Dyrekcyi c. k. Gimnazyum VIII. we Lwowie za rok szkolny 1914. Lwów: Nakładem Funduszu Naukowego, 1914.
• VII Lista strat Legionów Polskich. Piotrków: Centralny Urząd Ewidencyjny Legionów Polskich przy Departamencie Wojskowym NKN, 1916-10-01.
• Dziennik Personalny Ministerstwa Spraw Wojskowych. [dostęp 2022-01-19].
• Spis oficerów służących czynnie w dniu 1.6.1921 r.. Ministerstwo Spraw Wojskowych, 1921.
• Lista starszeństwa oficerów zawodowych. Warszawa: Ministerstwo Spraw Wojskowych, 1922.
• Trzecia lista oficerów rezerwowych W.P.. Warszawa: Ministerstwo Spraw Wojskowych, 1922-04-14.
• Rocznik Oficerski 1923. Warszawa: Ministerstwo Spraw Wojskowych, 1923.
• Rocznik Oficerski 1924. Warszawa: Ministerstwo Spraw Wojskowych, 1924.
• Rocznik Oficerski 1928. Warszawa: Ministerstwo Spraw Wojskowych, 1928.
• Rocznik Oficerski 1932. Warszawa: Ministerstwo Spraw Wojskowych, 1932.
• Jan Kazimierz Ciastoń, Adam Lisiewicz, Edward Skarbek, Edward Wojciechowski: Historia 6 Pułku Piechoty Legionów Józefa Piłsudskiego. T. 1: Tradycja. Warszawa: Komenda Koła 6 Pułku Piechoty Legionów Polskich i Dowództwo 6 Pułku Piechoty Legionów Józefa Piłsudskiego, 1939.
• Ryszard Rybka, Kamil Stepan: Rocznik oficerski 1939. Stan na dzień 23 marca 1939. Kraków: Fundacja CDCN, 2006. ISBN 978-83-7188-899-1.
• Ryszard Rybka, Kamil Stepan: Awanse oficerskie w Wojsku Polskim 1935–1939. Wyd. 2 poszerzone. Warszawa: Wydawnictwo Tetragon Sp. z o.o., 2021. ISBN 978-83-66687-09-7.