Adolphe Dugléré
| Data i miejsce urodzenia |
3 czerwca 1805 |
|---|---|
| Data i miejsce śmierci |
4 kwietnia 1884 |
| Zawód, zajęcie |
kucharz |
Adolphe Dugléré (ur. 3 czerwca 1805 w Bordeaux, zm. 4 kwietnia 1884 w Paryżu) – francuski mistrz kuchni, uczeń Marie-Antoine Carême’a.
Życiorys
Przed 1848 Dugléré pracował jako szef kuchni rodziny Rothschildów. W 1848 podjął się kierownictwa restauracji Les Frères Provençaux w Palais-Royal, czemu poświęcił kolejne 18 lat swojego życia. Przełomowym momentem w jego życiu było objęcie w 1866 stanowiska szefa kuchni w Café Anglais, jednej z najbardziej prestiżowych restauracji paryskich. Rok później przygotowywał tzw. obiad trzech cesarzy (Dîner des trois empereurs), wydany na cześć cara Aleksandra II, jego syna i króla Prus Wilhelma I, którzy przybyli do Paryża na otwarcie Wystawy Światowej. Obiad, którego koszt zamknął się kwotą 1200 franków pozostaje jednym z najdroższych obiadów w historii.
Kuchnia Duglérégo
Najbardziej znanym daniem, którego autorstwo przypisywane jest Duglérowi pozostaje potrawa z ziemniaków o nazwie pommes Anna, nazwana na cześć kurtyzany Anny Deslions. Przypisuje mu się także autorstwo potage Germiny, odmiany zupy szczawiowej, przygotowanej na cześć gubernatora Banku Francji, księcia de Germiny, a także pulardy Albufera (nazwanej na cześć marszałka Sucheta), sufletu angielskiego, culotte de bœuf a la Salomon i soli à la Dugléré. Kwestionowane jest natomiast autorstwo dania o nazwie tournedos Rossini, nazwanego na cześć słynnego kompozytora, które przypisywano także Escoffierowi. Sola à la Dugléré, która do dzisiaj jest jedną z najczęściej stosowanych sposobów przyrządzania tej ryby, wymaga duszenia ryby w wywarze rybnym, białym winie, mielonej cebuli, czosnku z dodatkiem posiekanej pietruszki.
Dugléré przyrządzał potrawy z najwyższej jakości składników, w pracy zaś unikał wszelkich używek. Swoim współpracownikom zakazywał palenia tytoniu także po pracy. Swojej wiedzy nie utrwalił w książkach kucharskich, ale jego notatki przechowuje Biblioteka Narodowa w Paryżu.
Bibliografia
- Breno Lemer: The Barnacle Goose: And Other Kitchen Storie. Editora Melhoramentos: 2001. ISBN 978-85-06-00428-9.
- Danielle de Vooght: Royal Taste: Food, Power and Status at the European Courts After 1789.. Ashgate Publishing, Ltd.: 2011, s. 164. ISBN 978-0-7546-6837-4.
Content Disclaimer
Informasi ini disarikan dari Wikipedia dan disajikan kembali untuk tujuan edukasi. Konten tersedia di bawah lisensi CC BY-SA 3.0. Kami tidak bertanggung jawab atas ketidakakuratan data yang bersumber dari kontribusi publik tersebut.
- The information displayed on this website is sourced in part or in whole from Wikipedia and has been adapted for the purpose of restating it. We strive to provide accurate and relevant information, however:
- There is no guarantee of absolute accuracy. Wikipedia is an open, collaborative project that can be edited by anyone, so information is subject to change.
- It is not intended to constitute professional advice. The content displayed is for informational and educational purposes only. For important decisions (e.g., medical, legal, or financial), please consult a professional.
- Content copyright. Wikipedia is licensed under the Creative Commons Attribution-ShareAlike License (CC BY-SA). This means that content may be reused with appropriate attribution and shared under a similar license.
- Responsible use. Any risk arising from the use of information from this website is entirely the responsibility of the user.