Alfred Hintz

Alfred Hintz

major artylerii
Data i miejsce urodzenia	22 września 1887 Warszawa
Data i miejsce śmierci	29 września 1939 tamże
Przebieg służby
Siły zbrojne	Wojsko Polskie
Jednostki	pułk manewrowy artylerii
Stanowiska	dowódca dywizjonu
Główne wojny i bitwy	I wojna światowa wojna polsko-bolszewicka
Odznaczenia
Multimedia w Wikimedia Commons

Alfred Hintz (ur. 22 września 1887 w Warszawie, zm. 29 września 1939 tamże) – major artylerii Wojska Polskiego, kawaler Orderu Virtuti Militari.

Syn Augusta i Otylii z Hegnerów, urodzony 22 września 1887 w Warszawie, ówczesnej stolicy Królestwa Polskiego^[1]. Uczęszczał do Szkoły Komercyjnej siedmioklasowej z wydziałem agronomicznym Edwarda Rontalera w Warszawie^[1]. W 1905 jako uczeń klasy siódmej wziął udział w strajku szkolnym^[1]. Maturę złożył w 1906 w Szkole Handlowej w Kijowie, gdzie był prezesem tajnego kółka samokształceniowego młodzieży polskiej^[1]. W 1909 ukończył Wyższą Szkołę Handlową w Lipsku i rozpoczął pracę w Wydziale Handlowym Zarządu Drogi Żelaznej Nadwiślańskiej^[1]. W latach 1912–1913 odbył jednoroczną służbę wojskową w 3 Brygadzie Artylerii Lejbgwardii w Warszawie, a następnie wyjechał do Paryża, gdzie studiował chemię w Sorbonie^[1]. W maju 1914 wrócił do Warszawy i wziął udział w dwumiesięcznych ćwiczeniach jako chorąży rezerwy^[1].

W sierpniu 1914 został zmobilizowany do armii rosyjskiej. W czasie I wojny światowej walczył w szeregach 42 Brygady Artylerii^[1][2]. Awansował na podporucznika i porucznika^[2]. 26 marca 1917 w bitwie pod Baranowiczami został ciężko zatruty gazami^[1][a]. Przez kilka miesięcy leczył się w szpitalu w Moskwie oraz kurował na Kaukazie^[1]. W maju 1917, w czasie pobytu w Moskwie, wstąpił do Związku Wojskowych Polaków^[1]. Od lutego do kwietnia 1918 dowodził 16 kompanią (artyleryjską) pułku strzelców polskich im. Bartosza Głowackiego w Moskwie^[1].

W listopadzie 1918 został przyjęty do Wojska Polskiego i przydzielony do Szkoły Oficerów Artylerii w Rembertowie^[1]. 1 lutego 1919 został przeniesiony do Szkoły Podoficerów Artylerii Nr 1 na stanowisko I oficera 2 baterii^[1]. 6 sierpnia 1919 objął dowództwo 3 baterii w tejże szkole (od 15 lutego 1920 w składzie Centralnego Obozu Podoficerskich Szkół Artylerii w Toruniu)^[1]. Od sierpnia 1920 na czele 3 baterii walczył na wojnie z bolszewikami^[1]. Wyróżnił się 22 sierpnia 1920 w bitwie pod Grabowem stoczonej przez Dywizję Ochotniczą^[1]. 10 czerwca 1921 dowódca I dywizjonu Centralnego Obozu Podoficerskich Szkół Artylerii, major Michał Zdzichowski sporządził „wniosek na odznaczenie orderem «Virtuti Militari»”, który został poparty przez byłego dowódcę 202 pułku piechoty, podpułkownika Modesta Sieranta i dowódcę Dywizji Ochotniczej, podpułkownika Adama Koca^[1].

9 września 1920 został zatwierdzony z dniem 1 kwietnia 1920 w stopniu kapitana, w artylerii, w grupie oficerów byłych Korpusów Wschodnich i byłej armii rosyjskiej^[3]. Po zakończeniu działań wojennych pozostał w wojsku jako oficer zawodowy i kontynuował służbę w Centralnym Obozie Podoficerskich Szkół Artylerii w Toruniu na stanowisku dowódcy 3 baterii^[1][4]. Od 1 czerwca 1921 jego oddziałem macierzystym był 1 pułk artylerii polowej Legionów^[4]. 3 maja 1922 został zweryfikowany w stopniu kapitana ze starszeństwem od 1 czerwca 1919 i 157. lokatą w korpusie oficerów artylerii^[5][6]. Później został przeniesiony macierzyście do 25 pułku artylerii polowej w Kaliszu z pozostawieniem w Obozie Szkolnym Artylerii w Toruniu^[7][8]. W 1922 ukończył kurs dowódców dywizjonów^[1]. Następnie objął dowództwo 6 baterii Szkoły Podoficerów Zawodowych Artylerii, a później dowództwo I dywizjonu Szkoły Podchorążych Rezerwy Artylerii^[1][9]. Od października 1922 do sierpnia 1923 przebywał na stażu we Francji^[1]. Po powrocie do kraju został komendantem grupy w Szkole Młodszych Oficerów Artylerii w Toruniu^[10]. 31 marca 1924 prezydent RP nadał mu stopień majora ze starszeństwem z dnia 1 lipca 1923 i 50. lokatą w korpusie oficerów artylerii^[11][12][13]. W styczniu 1928 został przeniesiony do pułku manewrowego artylerii w Toruniu na stanowisko dowódcy I dywizjonu^[14][15]. Z dniem 31 grudnia 1929 został przeniesiony w stan spoczynku^[16]. W 1934, jako oficer stanu spoczynku pozostawał w ewidencji Powiatowej Komendy Uzupełnień Toruń. Posiadał przydział do Oficerskiej Kadry Okręgowej Nr VIII. Był wówczas „w dyspozycji dowódcy Okręgu Korpusu Nr VIII”^[17]. Mieszkał w Toruniu przy ul. Konopnickiej 11^[1].

Zmarł 29 września 1939 w Szpitalu św. Łazarza w Warszawie^[18].

Był żonaty, dzieci nie miał^[1].

• Krzyż Srebrny Orderu Wojskowego Virtuti Militari nr 4355 – 10 lutego 1922^[1][19]
• Złoty Krzyż Zasługi – 10 listopada 1928^[20][21]
• Medal Pamiątkowy za Wojnę 1918–1921^[1]
• Medal Dziesięciolecia Odzyskanej Niepodległości^[1]

25 kwietnia 1933 i 9 maja 1938 Komitet Krzyża i Medalu Niepodległości odrzucił wniosek o nadanie mu tego odznaczenia „z powodu braku pracy niepodległościowej”^[22].

rosyjskie

• Order Świętej Anny 2 stopnia z mieczami – 21 listopada^?/4 grudnia 1916^[2]
• Order Świętej Anny 4 stopnia z napisem na szabli „Za odwagę” – 4 czerwca^?/17 czerwca 1916^[2]

• Dziennik Personalny Ministerstwa Spraw Wojskowych. [dostęp 2025-07-28].
• Spis oficerów służących czynnie w dniu 1.6.1921 r.. Ministerstwo Spraw Wojskowych, 1921.
• Lista starszeństwa oficerów zawodowych. Warszawa: Ministerstwo Spraw Wojskowych, 1922.
• Rocznik Oficerski 1923. Warszawa: Ministerstwo Spraw Wojskowych, 1923.
• Rocznik Oficerski 1924. Warszawa: Ministerstwo Spraw Wojskowych, 1924.
• Rocznik Oficerski 1928. Warszawa: Ministerstwo Spraw Wojskowych, 1928.
• Rocznik Oficerski Rezerw 1934. Biuro Personalne Ministerstwa Spraw Wojskowych, 1934.