Alfred Jan Schmidt

Zobacz też: Alfred Schmidt.

Alfred Schmidt

pułkownik piechoty
Pełne imię i nazwisko	Alfred Jan Schmidt
Data i miejsce urodzenia	19 czerwca 1888 Kraków
Data i miejsce śmierci	6 maja 1968 Penley
Przebieg służby
Siły zbrojne	Wojsko Polskie
Jednostki	10 Dywizja Piechoty 7 Dywizja Piechoty
Stanowiska	dowódca dywizji
Główne wojny i bitwy	I wojna światowa wojna polsko-bolszewicka II wojna światowa kampania wrześniowa
Odznaczenia

Alfred Jan Schmidt (ur. 19 czerwca 1888 w Krakowie, zm. 6 maja 1968 w Penley) – pułkownik piechoty Wojska Polskiego, działacz niepodległościowy, kawaler Orderu Virtuti Militari.

Urodził się 19 czerwca 1888 w Krakowie, w rodzinie Rudolfa i Anny z Zagórskich. Po ukończeniu Wyższej Szkoły Realnej w Krakowie studiował chemię na Politechnice w Brnie. W latach 1912–1913 odbył jednoroczną służbę wojskową w cesarskiej i królewskiej armii. W 1914 został zmobilizowany do c. i k. armii, i skierowany na front gdzie dostał się do rosyjskiej niewoli. W niewoli spędził cztery lata. W 1918 znalazł się w Semipałatyńsku^[1].

W czasie wojny z bolszewikami walczył w 84 pułku piechoty.

30 kwietnia 1921 został zatwierdzony z dniem 1 kwietnia 1920 w stopniu kapitana, w piechocie, w grupie oficerów byłej 5 Dywizji Strzelców Polskich^[2]. 3 maja 1922 został zweryfikowany w stopniu majora ze starszeństwem z dniem 1 czerwca 1919 i 489. lokatą w korpusie oficerów piechoty, a jego oddziałem macierzystym był 82 pułk piechoty w Brześciu^[3]. 22 lipca 1922 został zatwierdzony na stanowisku pełniącego obowiązki dowódcy batalionu sztabowego 84 pułku piechoty w Pińsku^[4][5]. W listopadzie 1924 został przeniesiony do 39 pułku piechoty w Jarosławiu na stanowisko dowódcy II batalionu^[6][7]. W następnym roku został przesunięty na stanowisko kwatermistrza pułku^[8]. 23 stycznia 1928 został mianowany podpułkownikiem ze starszeństwem z dniem 1 stycznia 1928 i 53. lokatą w korpusie oficerów piechoty^[9]. 28 kwietnia 1928 został przeniesiony z 39 pp do 69 pułku piechoty w Gnieźnie na stanowisko zastępcy dowódcy pułku^[10][11][12]. W lipcu 1935 został przeniesiony do 78 pułku piechoty w Baranowiczach na stanowisko dowódcy pułku^[13]. Na tym stanowisku pozostał do 1939^[14]. W międzyczasie został mianowany pułkownikiem ze starszeństwem z dniem 19 marca 1938 i 4. lokatą w korpusie oficerów piechoty^[15][16].

W kampanii wrześniowej 1939 dowodził etapami Samodzielnej Grupy Operacyjnej „Narew”.

Od 1 października 1941 do 8 stycznia 1942 był dowódcą 21 pułku piechoty^[17]. Od stycznia do kwietnia 1942 dowodził 10 Dywizją Piechoty wchodzącą w skład Polskich Sił Zbrojnych w ZSRR^[18]. W okresie od 7 września 1943 do 12 kwietnia 1944 dowodził 7 Dywizją Piechoty wchodzącą w skład Armii Polskiej na Wschodzie, a następnie Wysuniętej Bazy Armii Polskiej na Wschodzie. Od maja do lipca 1944 w dyspozycji dowódcy 2 Korpusu Polskiego, od 27 lipca do grudnia tego roku w Centrum Wyszkolenia Piechoty^[18]. Od grudnia 1944 do października 1945 w dyspozycji dowódcy Jednostek Wojska w Wielkiej Brytanii^[18]. W latach 1945–1947 w Rezerwie Personalnej Oficerów^[18].

Po zakończeniu II wojny światowej pozostał na emigracji. Zmarł 6 maja 1968 w Penley^[1].

• Krzyż Srebrny Orderu Wojskowego Virtuti Militari^[15]
• Krzyż Niepodległości – 10 grudnia 1931 „za pracę w dziele odzyskania niepodległości”^[19]
• Krzyż Walecznych dwukrotnie^[15]
• Złoty Krzyż Zasługi – 19 marca 1931 „za zasługi na polu organizacji i wyszkolenia wojska”^[20]
• Medal Zwycięstwa

• Dziennik Personalny Ministerstwa Spraw Wojskowych. [dostęp 2016-02-15].
• Lista starszeństwa oficerów zawodowych. Warszawa: Ministerstwo Spraw Wojskowych, 1922.
• Rocznik Oficerski 1923. Warszawa: Ministerstwo Spraw Wojskowych, 1923.
• Rocznik Oficerski 1924. Warszawa: Ministerstwo Spraw Wojskowych, 1924.
• Rocznik Oficerski 1928. Warszawa: Ministerstwo Spraw Wojskowych, 1928.
• Rocznik Oficerski 1932. Warszawa: Ministerstwo Spraw Wojskowych, 1932.
• Grzegorz Gera. Ze znakiem Czerwonego Gryfa. Skrót dziejów 7. Dywizji Piechoty. „Militaria. Wydanie Specjalne: ilustrowany magazyn wojskowy”. 5 (63), 2018. 
• Zbigniew Judycki, Bolesław Klimaszewski: Krakowianie w świecie: słownik biograficzny. Kraków: Oficyna Wydawnicza Kucharski, 2000. ISBN 83-913714-1-7. ISBN 978-83-913714-1-1.
• Ryszard Rybka, Kamil Stepan: Rocznik oficerski 1939. Stan na dzień 23 marca 1939. Kraków: Fundacja CDCN, 2006. ISBN 978-83-7188-899-1.
• Ryszard Rybka, Kamil Stepan: Awanse oficerskie w Wojsku Polskim 1935–1939. Wyd. 2 poszerzone. Warszawa: Wydawnictwo Tetragon, 2021. ISBN 978-83-66687-09-7.
• Zbigniew Wawer: Znów w polskim mundurze. Armia Polska w ZSRR sierpień 1941 – marzec 1942. Warszawa: Zbigniew Wawer Frod. Film. i Międzynarodowa Szkoła Menadżerów sp.z.o.o., 2001. ISBN 83-86891-71-8.