Anastas Watew
| |
 generał major
| |
| Data i miejsce urodzenia | |
|---|---|
| Data i miejsce śmierci | |
| Przebieg służby | |
| Lata służby |
1903–1944 |
| Siły zbrojne |
|
| Główne wojny i bitwy | |
| Odznaczenia | |
   
| |
| Pełne imię i nazwisko |
Анастас Ветев Ватев |
|---|---|
| Data urodzenia | |
| Data śmierci | |
| Minister wojny | |
| Okres | |
| Poprzednik | |
| Następca | |
Anastas Wetew Watew (bułg. Анастас Ветев Ватев, ur. 3 listopada 1881 w Łoweczu, zm. 21 kwietnia 1967 w Sofii[1]) – bułgarski wojskowy, generał major, minister wojny Carstwa Bułgarii (1934), brat gen. Iwana Watewa.
Życiorys
Był synem Wetio Watiowa i Conki. W 1903 ukończył szkołę wojskową w Sofii i uzyskał awans na stopień podporucznika artylerii[1]. Studia kontynuował w Akademii Wojskowej w Turynie. Brał udział w I wojnie bałkańskiej jako dowódca baterii w 4 pułku artylerii. Został ranny w bitwie pod Czataldżą[1]. W czasie I wojny światowej w stopniu kapitana, a od 1916 majora był szefem sztabu brygady w 7 rilskiej dywizji piechoty, a następnie kierował wywiadem w sztabie armii. Pod koniec wojny dowodził kompanią w 7 dywizji piechoty. Po zakończeniu wojny objął stanowisko zastępcy dowódcy 8 pułku piechoty, a następnie to samo stanowisko w 1 pułku piechoty stacjonującym w Sofii. W 1923 objął funkcję szefa sztabu 6 dywizji piechoty, a od 1927 dowódcy 8 tundżańskiej dywizji piechoty[1]. W 1930 uzyskał awans na pierwszy stopień generalski i od tego czasu służył w II Okręgu Inspekcji Wojskowej. 9 maja 1934, tuż przed przewrotem wojskowym objął stanowisko ministra wojny w gabinecie Nikoły Muszanowa. Mimo iż był związany ze Związkiem Wojskowym, który przygotowywał zamach, objął kierownictwo resortu bez konsultacji z kierownictwem organizacji[2].
Po zamachu osadzony w areszcie domowym i internowany. W lipcu 1934 wyjechał z kraju i zamieszkał w Turynie. Powrócił do kraju w 1935 i zaangażował się w działalność Narodowego Ruchu Socjalnego, za co został ponownie internowany. Od 1937 pracował w przedsiębiorstwie, które zajmowało się handlem bronią. Po przejęciu władzy przez komunistów w 1944 aresztowany i wydalony z kraju[1]. Powrócił do Bułgarii w 1946.
Zmarł w 1967 w Sofii.
Awanse
- podporucznik (Подпоручик) (1903)
- porucznik (Поручик) (1906)
- kapitan (капитан) (1910)
- major (Майор) (1916)
- podpułkownik (Подполковник) (1918)
- pułkownik (Полковник) (1923)
- generał major (Генерал-майор) (1930)
Odznaczenia
- Order Waleczności 4. st. I i II klasy
- Order Świętego Aleksandra III stopnia i V stopnia z mieczami
- Order Zasługi Wojskowej 2 st.
- Krzyż Żelazny 2 st.
Przypisy
Bibliografia
- Taszo Taszew: Министрите на България 1879-1999. Sofia: АИ „Проф. Марин Дринов”/Изд. на МО, 1999, s. 83–84.
- Rumen Rumenin: Офицерският корпус в България 1878-1944 г. vol.1. Sofia: Свети Георги Победоносец, 1996, s. 127.
|
.svg)
Content Disclaimer
Informasi ini disarikan dari Wikipedia dan disajikan kembali untuk tujuan edukasi. Konten tersedia di bawah lisensi CC BY-SA 3.0. Kami tidak bertanggung jawab atas ketidakakuratan data yang bersumber dari kontribusi publik tersebut.
- The information displayed on this website is sourced in part or in whole from Wikipedia and has been adapted for the purpose of restating it. We strive to provide accurate and relevant information, however:
- There is no guarantee of absolute accuracy. Wikipedia is an open, collaborative project that can be edited by anyone, so information is subject to change.
- It is not intended to constitute professional advice. The content displayed is for informational and educational purposes only. For important decisions (e.g., medical, legal, or financial), please consult a professional.
- Content copyright. Wikipedia is licensed under the Creative Commons Attribution-ShareAlike License (CC BY-SA). This means that content may be reused with appropriate attribution and shared under a similar license.
- Responsible use. Any risk arising from the use of information from this website is entirely the responsibility of the user.