Antoni Elzenberg

Antoni Elzenberg (ur. 11 sierpnia 1852 w Warszawie, zm. 15 kwietnia 1910 tamże) – polski lekarz dermatolog, wenerolog.

Po ukończeniu w 1871 III gimnazjum rządowego studiował na Wydziale Lekarskim Cesarskiego Uniwersytetu Warszawskiego. Od 1876 był nadetatowym prosektorem w Instytucie Anatomii Patologicznej Uniwersytetu Warszawskiego, pracował tam pod kierunkiem prof. Włodzimierza Brodowskiego. W latach 1877–1878 uczestniczył w wojnie rosyjsko-tureckiej, a następnie powrócił do pracy w Instytucie i kontynuował ją prowadząc prace badawcze do 1880, kiedy to wyjechał do Paryża aby poszerzać swoją wiedzę z dermatologii i syfilidologii. Kontynuował studia w Wiedniu pod kierunkiem Moritza Kaposiego oraz w berlińskim Instytucie Roberta Kocha. W 1884 powrócił do Warszawy i objął kierownictwo nad oddziałem chorób skórnych i wenerycznych w szpitalu starozakonnych, dzięki pomocy finansowej inspektora szpitalnego Aleksandra Waltera w 1886 stworzył pierwszą w Warszawie pracownię anatomopatologiczną. Należał do grona założycieli Gazety Lekarskiej oraz był członkiem korespondentem Towarzystwa Dermatologicznego w Wiedniu. Pochowany został na cmentarzu Powązkowskim w Warszawie (kwatera K-2-30/31)^[1].

• Udział komórek stałych tkanki łącznej w sprawie zapalnej;
• Unaczynienie ciał rakowych;
• Lymphoma malignum (Pseudoleukemia);
• O zmianach w nerkach przy otruciu rtęcią;
• Choroba Brighta pochodzenia syfilitycznego;
• Choroba Raynauda pochodzenia syfilitycznego;
• Przypadek przymiotowego zapalenia ciał jamistych prącia;
• Przypadek gumatów syfilitycznych mięśni krtani;
• Gumat oczodołu;
• Przymiot i gruźlica;
• Leczenie syfilisu;
• Pityriasis rubra universalis;
• Xeroderma pigmentosum;
• Przypadek pryszczycy powikłanej zakażeniem septycznem;
• Przyczynek do bakteryologii pryszczycy;
• Leczenie wilka metodą Kocha;
• Leczenie wilka parachlorfenolem.

• nekrolog, Gazeta Lekarska Nr. 20, Warszawa 14 maja 1910. dlibra.umlub.pl:8080. [zarchiwizowane z tego adresu (2014-12-05)].
• biogram, Sejm Wielki