Bielewko

Bielewko – nieistniejąca osada powstała w średniowieczu, leżąca w Wielkopolsce przy wsi Bielewo. Do pierwszej połowy XV wieku stanowiła samodzielną miejscowość, kiedy to w wyniku procesów urbanizacyjnych została wchłonięta przez sąsiednią wieś, stając się jej częścią^[1].

Miejscowość odnotowana została w 1467 pod dwiema nazwami: staropolską „Bielewko” oraz zlatynizowaną „Bielawy Minor”^[1].

Pierwotnie była własnością szlachecką należącą do polskiej szlachty z rodu Kokorzyńskich, a później Kąkolewskich noszących odmiejscowe nazwisko od Kąkolewa koło Osiecznej i Strzeleckich ze Strzelec Wielkich. W 1467 miejscowość leżała w powiecie kościańskim województwa poznańskiego Korony Królestwa Polskiego w parafii Lubiń i przylegała do wsi Bielewo^[1].

W 1467 Uniesław niegdyś Kokorzyński sprzedał Franciszkowi Kąkolewskiemu z Kąkolewa koło Osieczna ⅓ swej połowy dóbr Bielewo i Bielewko za 250 grzywien. Franciszek Kąkolewski sprzedał później te włości za 100 grzywien Januszowi Strzeleckiemu ze Strzelec Wielkich koło Gostynia ½ Bielewa i ½ Bielewka, nabytych od Uniesława Kokorzyńskiego. Stefan, syn Franciszka z Kąkolewa, sprzedał Januszowi Strzeleckiemu swoje części macierzyste w Bielewie i w Bielewku za 320 grzywien. W 1479 Leonard, Mikołaj i Wojciech ze Strzelec Wielkich, dziedzice Bielewa, otrzymali od opata lubińskiego południowy brzeg błota od strony wsi Szczodrochowo, Stężyca i Osowo i nabyli prawa na tym błocie, zwanym Bielewko, zbudować groblę i staw. Przy narożniku wsi Bielewo, Łagowo i Szczodrochowo odnotowano także bór Bielewko znajdujący się przy narożniku wsi^[1].

• Stefan Chmielewski: Słownik historyczno-geograficzny województwa poznańskiego w średniowieczu, cz. I (A – H), hasło „Bielewko”. Wrocław: Wydawnictwo Polskiej Akademii Nauk, Zakład Narodowy im. Ossolińskich, 1982, s. 44–45. ISBN 83-04-00938-2.

• Bielewko, [w:] Słownik historyczno-geograficzny ziem polskich w średniowieczu, Instytut Historii Polskiej Akademii Nauk, 2010–2014 .

Bielewo