Brunon Baduszek
 podpułkownik żandarmerii
| |
| Data i miejsce urodzenia |
16 sierpnia 1885 |
|---|---|
| Data śmierci |
? |
| Przebieg służby | |
| Lata służby |
1903–1929 |
| Siły zbrojne | |
| Jednostki | |
| Stanowiska |
dowódca dywizjonu |
| Odznaczenia | |
     
| |
.png){kind=small}
Brunon Ernest Emil Baduszek (ur. 16 sierpnia 1885 w Brnie, zm. ?) – podpułkownik żandarmerii Wojska Polskiego.
Życiorys
Urodził się 16 sierpnia 1885 w Brnie. Był narodowości polskiej, wyznania ewangelicko-reformowanego[1]. W czerwcu 1911 został przeniesiony z c. i k. 20 pułku piechoty w Krakowie do cesarskiej i królewskiej żandarmerii[2]. Do 1918 pełnił służbę w Krajowej Komendzie Żandarmerii Nr 5 dla Galicji we Lwowie. Na rotmistrza został awansowany ze starszeństwem z 1 lipca 1915[3].
9 września 1920 został formalnie przyjęty do Wojska Polskiego z zatwierdzeniem posiadanego stopnia rotmistrza żandarmerii, zaliczony do Rezerwy armii, z równoczesnym powołaniem do czynnej służby na czas wojny[4]. 30 lipca 1920 został zatwierdzony z dniem 1 kwietnia 1920 w stopniu majora, w korpusie żandarmerii, w grupie oficerów byłej armii austro-węgierskiej. Pełnił wówczas służbę oficera sztabowego przy Żandarmerii Polowej[5]. 1 czerwca 1921 pełnił służbę w 6 dywizjonie żandarmerii Polowej Etapowej, a jego oddziałem macierzystym był 6 dywizjonu żandarmerii wojskowej[6].
Od 19 marca 1922 był dowódcą 6 dywizjonu żandarmerii we Lwowie[7][8]. 3 maja 1922 został zweryfikowany w stopniu podpułkownika ze starszeństwem z dniem 1 czerwca 1919 i 3. lokatą w korpusie oficerów żandarmerii[9]. 17 marca 1927 został przeniesiony do 9 dywizjonu żandarmerii w Brześciu na stanowisko dowódcy dywizjonu[10][11]. 12 marca 1929 został zwolniony z zajmowanego stanowiska i pozostawiony bez przynależności służbowej z równoczesnym oddaniem do dyspozycji dowódcy Okręgu Korpusu Nr IX[12]. Z dniem 31 sierpnia 1929 został przeniesiony w stan spoczynku[13]. W 1934 pozostawał w ewidencji Powiatowej Komendy Uzupełnień Lwów Miasto. Posiadał przydział do Oficerskiej Kadry Okręgowej Nr VI. Był wówczas „w dyspozycji dowódcy Okręgu Korpusu Nr VI”[14]. W 1935 mieszkał we Lwowie przy ulicy Kochanowskiego 75[15].
Był żonaty z Emą Grögler, z którą się rozwiódł. Miał syna Detleva (ur. 26 lutego 1913), który ożenił się z Karoliną Dostalik[1].
Ordery i odznaczenia
- Złoty Krzyż Zasługi – 1938[16]
- Krzyż Zasługi Wojskowej 3 klasy z dekoracją wojenną i mieczami
- Srebrny Medal Zasługi Wojskowej na czerwonej wstążce Krzyża Zasługi Wojskowej
- Brązowy Medal Zasługi Wojskowej z mieczami na czerwonej wstążce Krzyża Zasługi Wojskowej
- Krzyż Jubileuszowy Wojskowy
- Krzyż Komandorski Order Korony Rumunii – 5 października 1923[17]
- Order Medżydów (Imperium Osmańskie)
Przypisy
- ↑ a b Borowski 2019 ↓, s. Karta ewidencyjna.
- ↑ Kronika ↓.
- ↑ Ranglisten 1918 ↓, s. 651.
- ↑ Dz. Pers. MSWojsk. ↓, Nr 36 z 22 września 1920 roku, s. 903.
- ↑ Dz. Pers. MSWojsk. ↓, Nr 30 z 11 sierpnia 1920 roku, s. 691.
- ↑ Spis oficerów 1921 ↓, s. 403.
- ↑ Rocznik Oficerski 1923 ↓, s. 1058, 1063.
- ↑ Rocznik Oficerski 1924 ↓, s. 962, 965.
- ↑ Lista starszeństwa 1922 ↓, s. 291153.
- ↑ Dz. Pers. MSWojsk. ↓, Nr 9 z 17 marca 1927 roku, s. 74.
- ↑ Rocznik Oficerski 1928 ↓, s. 671, 674.
- ↑ Dz. Pers. MSWojsk. ↓, Nr 5 z 12 marca 1929 roku, s. 88.
- ↑ Dz. Pers. MSWojsk. ↓, Nr 11 z 6 lipca 1929 roku, s. 215.
- ↑ Rocznik Oficerski Rezerw 1934 ↓, s. 359, 975.
- ↑ KAM 1935 ↓, s. 18.
- ↑ Dz. Pers. MSWojsk. ↓, Nr 3 z 11 listopada 1938 roku, s. 22.
- ↑ Dz. Pers. MSWojsk. ↓, Nr 15 z 19 lutego 1924 roku, s. 73.
Bibliografia
- Ranglisten der. K.K. Landwehr und der K.K. Gendarmerie 1918. Wiedeń: 1918.
- Dziennik Personalny Ministerstwa Spraw Wojskowych. [dostęp 2016-02-15].
- Spis oficerów służących czynnie w dniu 1.6.1921 r.. Ministerstwo Spraw Wojskowych, 1921.
- Lista starszeństwa oficerów zawodowych. Warszawa: Ministerstwo Spraw Wojskowych, 1922.
- Rocznik Oficerski 1923. Warszawa: Ministerstwo Spraw Wojskowych, 1923.
- Rocznik Oficerski 1924. Warszawa: Ministerstwo Spraw Wojskowych, 1924.
- Rocznik Oficerski 1928. Warszawa: Ministerstwo Spraw Wojskowych, 1928.
- Rocznik Oficerski Rezerw 1934. Wielkopolska Biblioteka Cyfrowa, 1934. [dostęp 2016-06-11].
- „Gazeta Lwowska”. 132, s. 4, 1911-06-11. Lwów: Władysław Łoziński.
- Spis mieszkańców m. Lwowa. W: Księga Adresowa Małopolski. Lwów: Wydawnictwo Księgi Adresowej, 1935.
- Rafał Borowski: Niemiecki dokument ujawnia więź lwowiaka z Gdynią i Gdańskiem. Portal Regionalny trojmiasto.pl, 2019-11-30. [dostęp 2020-04-04].
Content Disclaimer
Informasi ini disarikan dari Wikipedia dan disajikan kembali untuk tujuan edukasi. Konten tersedia di bawah lisensi CC BY-SA 3.0. Kami tidak bertanggung jawab atas ketidakakuratan data yang bersumber dari kontribusi publik tersebut.
- The information displayed on this website is sourced in part or in whole from Wikipedia and has been adapted for the purpose of restating it. We strive to provide accurate and relevant information, however:
- There is no guarantee of absolute accuracy. Wikipedia is an open, collaborative project that can be edited by anyone, so information is subject to change.
- It is not intended to constitute professional advice. The content displayed is for informational and educational purposes only. For important decisions (e.g., medical, legal, or financial), please consult a professional.
- Content copyright. Wikipedia is licensed under the Creative Commons Attribution-ShareAlike License (CC BY-SA). This means that content may be reused with appropriate attribution and shared under a similar license.
- Responsible use. Any risk arising from the use of information from this website is entirely the responsibility of the user.