Charles Berling
 Charles Berling w 2013 w Hawrze | |
| Data i miejsce urodzenia |
30 kwietnia 1958 |
|---|---|
| Zawód |
aktor, scenarzysta, reżyser |
Charles Berling (ur. 30 kwietnia 1958 w Saint-Mandé, w regionie Île-de-France, w departamencie Dolina Marny) – francuski aktor, scenarzysta i reżyser.
Życiorys
w Saint-Mandé, w regionie Île-de-France, w departamencie Dolina Marny jako syn nauczycielki języka angielskiego i lekarza francuskiej marynarki wojskowej w Toulon. W wieku piętnastu lat zaczął wraz z bratem występować w szkolnym teatrze. Jego zainteresowania aktorstwem wzrosły dzięki jego miłości do literatury autorów takich jak Charles Baudelaire i Louis-Ferdinand Céline. Później studiował w Institut National Supérieur des Arts du Spectacle (INSAS) przy Uniwersytecie w Belgii w Brukseli. Grał w takich przedstawieniach jak Szkoła kobiet (L’Ecole des femmes, 1985) Moliera i Botho Straussa Park (Le Parc, 1986). Wkrótce potem otrzymał angaż od Jean-Louis Martinelli, dyrektora Teatru Narodowego w Strasburgu, w którym spędził kilka lat występując m.in. w sztuce Bernarda-Marie Koltès Roberto Zucco (1995). W 2004 zagrał tytułowego bohatera dramatu szekspirowskiego Hamlet.
Debiutował na dużym ekranie rolą inspektora Focarda w filmie Zbrodnie w domu (Meurtres à domicile, 1982). Był pięciokrotnie nominowany do nagrody Cezara; jako François w dramacie Przybyć w terminie z martwym (Petits arrangements avec les morts, 1994), za rolę Markiza Grégoire Ponceludona de Malavoy w komediodramacie kostiumowym Śmieszność (Ridicule, 1996) z Jeanem Rochefort, Bernardem Giraudeau i Fanny Ardant, jako Jean-Marie Kunstler w komediodramacie Pranie na sucho (Nettoyage à sec, 1997), jako zakochany nauczyciel filozofii w melodramacie Nuda (L’Ennui, 1998) oraz w roli protestanckiego pastora w melodramacie Ścieżki uczuć (Les Destinées sentimentales, 2000) z Emmanuelle Béart i Isabelle Huppert. Za postać Jeana-Marie w dramacie Ci, którzy mnie kochają wsiądą do pociągu (Ceux qui m’aiment prendront le train, 1998) u boku Jeana-Louisa Trintignant i Vincenta Perez otrzymał nagrodę Étoile d’Or w Paryżu[1].
Był żonaty z Sophie Hatier, z którą ma syna Émile (ur. 7 grudnia 1990). W 1999 ożenił się z Camille Japy. W 2002 wspierał kampanię prezydencką Lionela Jospina.
Wybrana filmografia
Filmy fabularne
- 2019: Trzy dni i jedno życie (Trois jours et une vie) jako Michel Desmedt
- 2016: Maria Skłodowska-Curie (Marie Curie) jako Pierre Curie
- 2008: Cichy chaos (Caos calmo) jako Boesson
- 2006: Niewygodna prawda (An Inconvenient Truth)
- 2005: Widziałem, jak zginął Ben Barka (J’ai vu tuer Ben Barka) jako Georges Figon
- 2005: Marsz pingwinów (La marche de l’empereur) jako Narrator
- 2004: Tajni agenci (Agents secrets) jako Eugène
- 2003: Ojciec i synowie (Père et fils) jako David
- 2003: Zostaję! (Je reste!) jako Antoine
- 2001: 15 sierpnia (15 août) jako Vincent
- 2000: Ścieżki uczuć (Les destinées sentimentales) jako Jean Barnery
- 2000: Kwestia smaku (Une affaire de goût) jako René Rousset
- 2000: Sceny kryminalne (Scènes de crimes) jako Fabian
- 2000: Komedia niewinności (Comedie de l’innocence) jako Serge
- 2000: Anatomia sławy (Stardom) jako Philippe Gascon
- 1999: Most pomiędzy dwoma brzegami (Un pont entre deux rives) jako Matthias
- 1998: Nieznajomy ze Strasburga (L’inconnu de Strasbourg) jako Jean-Paul
- 1998: Ci, którzy mnie kochają wsiądą do pociągu (Ceux qui m’aiment prendront le train) jako Jean-Marie
- 1998: Nuda (L’ennui) jako Martin
- 1997: Obsesja (Obsession) jako Pierre Moulin
- 1997: Palmy pana Schutza (Les palmes de M. Schutz) jako Piotr Curie
- 1996: Śmieszność (Ridicule) jako Markiz Grégoire Ponceludon de Malavoy
- 1995: Nelly i pan Arnaud (Nelly & monsieur Arnaud) jako Jerôme
- 1992: Słony smak miłości (Salt on Our Skin) jako Roger
- 1982: Zbrodnie w domu (Meurtres à domicile) jako Inspektor Focard
Filmy TV
- 2006: Maria Antonina (Marie-Antoinette) jako Récitant (głos)
- 2002: Jean Moulin jako Jean Moulin
- 1995: Jules i Jim (Jules et Jim) jako Jules
Seriale TV
- 2005: Dalida jako Lucien Morisse
Wybrane publikacje
- Charles Berling: Aujourd’hui, maman est morte. Paryż: Flammarion, 2011, s. 192. ISBN 978-2-08-125518-0.
Przypisy
- ↑ Charles Berling Biography. AlloCiné. [dostęp 2022-04-15]. (fr.).
Linki zewnętrzne
- Charles Berling w bazie IMDb (ang.)
- Charles Berling w bazie Filmweb
Content Disclaimer
Informasi ini disarikan dari Wikipedia dan disajikan kembali untuk tujuan edukasi. Konten tersedia di bawah lisensi CC BY-SA 3.0. Kami tidak bertanggung jawab atas ketidakakuratan data yang bersumber dari kontribusi publik tersebut.
- The information displayed on this website is sourced in part or in whole from Wikipedia and has been adapted for the purpose of restating it. We strive to provide accurate and relevant information, however:
- There is no guarantee of absolute accuracy. Wikipedia is an open, collaborative project that can be edited by anyone, so information is subject to change.
- It is not intended to constitute professional advice. The content displayed is for informational and educational purposes only. For important decisions (e.g., medical, legal, or financial), please consult a professional.
- Content copyright. Wikipedia is licensed under the Creative Commons Attribution-ShareAlike License (CC BY-SA). This means that content may be reused with appropriate attribution and shared under a similar license.
- Responsible use. Any risk arising from the use of information from this website is entirely the responsibility of the user.