Edward Korwin-Kossakowski

Edward Korwin-Kossakowski

podpułkownik piechoty
Pełne imię i nazwisko	Edward Józef Korwin-Kossakowski
Data urodzenia	15 stycznia 1891
Data śmierci	po 14 września 1940
Przebieg służby
Siły zbrojne	Wojsko Polskie
Jednostki	85 pułk piechoty
Stanowiska	dowódca pułku
Główne wojny i bitwy	I wojna światowa wojna polsko-bolszewicka
Odznaczenia

Edward Józef Korwin-Kossakowski (ur. 15 stycznia 1891, zm. po 14 września 1940) – podpułkownik piechoty Wojska Polskiego, działacz niepodległościowy, kawaler Orderu Virtuti Militari.

Urodził się 15 stycznia 1891 w ówczesnym powiecie lucyńskim guberni witebskiej, w rodzinie Michała i Teofilii z Jurkiewiczów^[1][2][3]. Był młodszym bratem Eugeniusza Michała (1883–1944), urzędnika^[4].

17 sierpnia 1920 jako dowódca II batalionu 55 pułku piechoty wyróżnił się w walce o Kołbiel oraz w dwudniowym boju (16–17 września) w rejonie wsi Laskowo. Został wymieniony w komunikacie Sztabu Generalnego z 18 września o treści: „walecznością odznaczył się II batalion 55-go poznańskiego pułku piechoty, którego dowódca, kapitan Korwin-Kossakowski został ciężko ranny”^[5]. 19 sierpnia 1920 został zatwierdzony z dniem 1 kwietnia 1920 w stopniu kapitana, w piechocie, w grupie oficerów byłych Korpusów Wschodnich i byłej armii rosyjskiej. Pełnił wówczas służbę w Dowództwie Wojska Polskiego w Poznaniu^[6].

W 1921 pełnił służbę w Centrum Wyszkolenia Dowództwa Okręgu Generalnego „Poznań”, a jego oddziałem macierzystym pozostawał 55 pułk piechoty^[7]. Następnie do wiosny 1926 pełnił służbę w 55 pułku piechoty. 3 maja 1922 został zweryfikowany w stopniu majora ze starszeństwem z dniem 1 czerwca 1919 i 473. lokatą w korpusie oficerów piechoty^[8]. 22 lipca 1922 został zatwierdzony na stanowisku dowódcy batalionu^[9]. W 1923 pełnił obowiązki dowódcy batalionu sztabowego^[10]. W 1924 był kwatermistrzem pułku^[11], a w czerwcu 1925 został przesunięty na stanowisko dowódcy I batalionu^[12]. 19 kwietnia 1926 został przeniesiony do 1 batalionu ciężkich karabinów maszynowych w Biedrusku na stanowisko dowódcy batalionu^[13][14]. 23 stycznia 1928 został awansowany na podpułkownika ze starszeństwem z dniem 1 stycznia 1928 i 44. lokatą w korpusie oficerów piechoty^[15]. 12 marca 1929 został przeniesiony do 76 pułku piechoty w Grodnie na stanowisko zastępcy dowódcy pułku^[16]. W styczniu 1931 został przeniesiony do 3 pułku piechoty Legionów w Zamościu na stanowisko zastępcy dowódcy pułku^[17][18]. 7 czerwca 1934 ogłoszono jego przeniesienie do 85 pułku piechoty w Nowej Wilejce na stanowisko dowódcy pułku^[19]. 31 sierpnia 1935 ogłoszono jego przeniesienie do Komendy Placu Modlin na stanowisko komendanta^[20]. Na tym stanowisku pełnił służbę przez cztery kolejne lata^[21]. 14 września 1940 został zwolniony ze Szpitala Ujazdowskiego w Warszawie do domu^[22].

• Krzyż Srebrny Orderu Wojskowego Virtuti Militari nr 2829^[23] – 13 kwietnia 1921^[24][25][26]
• Krzyż Walecznych trzykrotnie^[27][28][29]
• Złoty Krzyż Zasługi po raz drugi – 13 lipca 1938 „za zasługi na polu pracy społecznej”^[30]
• Złoty Krzyż Zasługi po raz pierwszy – 16 marca 1934 „za zasługi na polu wyszkolenia wojska”^[31]
• Medal Niepodległości – 9 listopada 1933 „za pracę w dziele odzyskania niepodległości”^{[32][1][33][34][35]}
• Medal Zwycięstwa^[36]

• Dziennik Personalny Ministerstwa Spraw Wojskowych. [dostęp 2023-10-30].
• Spis oficerów służących czynnie w dniu 1.6.1921 r.. Ministerstwo Spraw Wojskowych, 1921.
• Lista starszeństwa oficerów zawodowych. Warszawa: Ministerstwo Spraw Wojskowych, 1922.
• Rocznik Oficerski 1923. Warszawa: Ministerstwo Spraw Wojskowych, 1923.
• Rocznik Oficerski 1924. Warszawa: Ministerstwo Spraw Wojskowych, 1924.
• Rocznik Oficerski 1928. Warszawa: Ministerstwo Spraw Wojskowych, 1928.
• Rocznik Oficerski 1932. Warszawa: Ministerstwo Spraw Wojskowych, 1932.
• Stefan Jasionek: Zarys historji wojennej 55-go poznańskiego pułku piechoty. Warszawa: Wojskowe Biuro Historyczne, 1928, seria: Zarys historii wojennej pułków polskich 1918–1920.
• 55 Poznański Pułk Piechoty 1919–1934. Jednodniówka. Wielkopolska Biblioteka Cyfrowa, 1934. [dostęp 2016-09-25].
• Wielkopolanie Kawalerowie Orderu Virtuti Militari 1918–1920. Bogusław Polak (red.) Michał Polak (red.). Koszalin: Wydawnictwo Uczelniane Politechniki Koszalińskiej, 2010. ISBN 978-83-7365-225-5.
• Ryszard Rybka, Kamil Stepan: Rocznik Oficerski 1939. Stan na dzień 23 marca 1939. Kraków: Fundacja CDCN, 2006. ISBN 978-83-7188-899-1.