Emil Kobierzycki

Emil Kobierzycki (ur. 4 czerwca 1892 we Lwowie, zm. 9 stycznia 1963 w Bytomiu^[1]) – ksiądz infułat, wikariusz kapitulny Administracji Śląska Opolskiego (1951–1956).

Był synem Jana Kobierzyckiego i Marii z d. Merz^[1]. Jego ojciec był radcą Namiestnictwa Galicji^[1].

Był uczniem gimnazjów w Brzeżanach i Złoczowie. Po zdaniu w 1912 egzaminu maturalnego wstąpił do seminarium duchownego we Lwowie. W czasie I wojny światowej został razem z ojcem, i wujem, ks. Kajetanem Gruszeckim wywieziony przez wojska rosyjskie do Irkucka^[1]. Uwolniony, kontynuował naukę w seminarium w Saratowie, następnie powrócił do Lwowa, tam 7 lipca 1918 przyjął święcenia kapłańskie^[1]. Następnie został wikariuszem w Sokolnikach. Tam uniknął śmierci z rąk ukraińskich w czasie akcji pacyfikacyjnej^[1]. W kolejnych latach pracował w parafii Św. Marii Magdaleny we Lwowie (1918-1920), Zazulach (1920-1924), Bełzie (1924-1925) oraz proboszcz w Ponikwie (1925-1930), Strusowie (1930-1937) i Brodach (1937-1944)^[1]. W marcu 1944 zatrzymany przez Niemców, zdołał uciec, w tym samym roku wyjechał do diecezji tarnowskiej, w lipcu 1945 uzyskał we Wrocławiu jurysdykcję do pracy z ludnością polską w Opolu^[1].

Początkowo mieszkał w parafii Świętych Apostołów Piotra i Pawła, od października 1945 do 1951 w parafią Matki Boskiej Bolesnej. Był członkiem Rady Diecezjalnej^[1]. Po wydaleniu przez władze komunistyczne administratora diecezji Bolesława Kominka został w styczniu 1951 pod naciskiem funkcjonariuszy UB wybrany wikariuszem kapitulnym przez radę konsultorów diecezjalnych. W konsekwencji prymas Polski Stefan Wyszyński zdecydował się 1 lutego 1951 mianować go wikariuszem generalnym (wobec władz państwowych występował jako wikariusz kapitulny)^[2]. W tej roli w 1954 zdecydował się pod naciskiem władz państwowych na usunięcie z terenu Śląska Opolskiego 20 księży autochtonów oraz zlikwidował ok. 150 żeńskich domów zakonnych^[1].

Po przejęciu władzy w diecezji przez Franciszka Jopa został w grudniu 1956 kuratorem Niższego Seminarium Duchownego w Gliwicach, od sierpnia 1957 pracował w parafii Najświętszego Serca Pana Jezusa w Bytomiu (od października 1957 jako administrator), od czerwca 1958 do 1963 był proboszczem w parafii Świętej Trójcy w Bytomiu^[1].

Jest pochowany na cmentarzu Mater Dolorosa w Bytomiu^[1].

• Życiorys