Explorer 26
| |
| Inne nazwy |
S-3C, SERB-53C, EPE-D |
|---|---|
| Indeks COSPAR |
1964-086A |
| Indeks NORAD |
S00963 |
| Państwo | |
| Zaangażowani | |
| Rakieta nośna | |
| Miejsce startu | |
| Orbita (docelowa, początkowa) | |
| Perygeum |
306 km[1] |
| Apogeum |
26 200 km[1] |
| Okres obiegu |
456 min[1] |
| Nachylenie |
20°[1] |
| Czas trwania | |
| Początek misji |
21 grudnia 1964 09:00:03 UTC |
| Koniec misji |
26 maja 1967 |
| Wymiary | |
| Masa całkowita |
45,8 kg |
Explorer 26 – satelita naukowy amerykańskiej agencji kosmicznej NASA. Czwarty statek typu S-3 serii Energetic Particle Explorer. Badał pasy Van Allena, promieniowanie kosmiczne, magnetosferę i promieniowanie wytworzone w czasie atmosferycznych i pozaatmosferycznych wybuchów jądrowych.
Statek był stabilizowany obrotowo i zasilany z baterii słonecznych. Początkowa prędkość obrotowa wynosiła 33 obr./min, z osią skierowaną w punkt o współrzędnych niebieskich: rektascensja 272,8° i deklinacja 21,5°. Z czasem prędkość obrotowa zmalała do 2 obr./min (2 września 1965). Później zmalała ona do 1 obr./min.
Telemetria wykorzystywała 16 multipleksowanych kanałów z dzielonym czasem i kodowanych PFM/PM. Czas próbkowania 16 kanałów (jedna ramka) wynosił 0,29 sekundy. Połowa kanałów służyła do przekazywania ośmiopoziomowej informacji cyfrowej. Pozostałe przekazywały dane analogowo. Podczas przetwarzania danych na Ziemi, były one digitalizowane z dokładnością 1/800 całej skali. Jeden z kanałów, w cyklu 16 ramek, przekazywał dane o temperaturze statku, napięciach, prądach zasilania itp. Tempo obrotu satelity, fazę i kąt między osią obrotu a kierunkiem Słońca mierzył cyfrowy czujnik położenia Słońca, z błędem kwantyzacji 0,036 s (dla kąta było to 3°).
Statek funkcjonował poprawnie, prócz krótkich zaników napięcia, do 26 maja 1967, gdy doszło do awarii układu telemetrii.
Ładunek
- Detektor na ciało stałe elektronów i protonów
- Czujnikami było 6 krzemowych złącz p-n. Mierzyły one widma energetyczne elektronów i protonów z pasów radiacyjnych. Detektory dookólne E1, E2 i E3 były czułe na elektrony o energiach, odpowiednio, >1 MeV, >3,5 MeV, >2,5 MeV, a protony o energiach, odpowiednio, >10 MeV, > 27 MeV, > 21 MeV. Detektory kierunkowe E4, E5, E6 były czułe na elektrony o energiach, odpowiednio >0,3 MeV, >0,45 MeV, >1,7 MeV, i na protony o energiach, odpowiednio, >1,5 MeV, >5,0 MeV, >16 MeV. Odróżnienie elektronów od protonów nie zawsze było możliwe. Dane dookólne były akumulowane i przesyłane co 1,43 s. Dane z detektorów kierunkowych akumulowano przez 0,145 s, a przesyłano co 0,29 s.
- Eksperyment degradacji ogniw słonecznych
- Detektor scyntylacyjny protonów i elektronów (masa 2,3 kg; zużycie energii 0,5 W, szybkość przesyłania danych 0,04 bps)
- Mierzył kierunkowy przepływ i widma niskoenergetycznych protonów i elektronów uwięzionych w ziemskim polu magnetycznym. Elementem detekcyjnym było 5 mg sproszkowanego fosforu w osłonie z aluminium o grubości 100 nm. Dodatkowe absorbery zamontowano na 16 pozycyjnym obrotowym kole. Apertura instrumentu była ustawiona pod kątem 45° od osi obrotu statku. Dla każdego ustawienia koła z absorberami wykonywano 16 odczytów, tak więc każdy zestaw danych składał się z 256 ramek (jeden obrót koła trwał 80 sekund). Górny kraniec zakresu energii rejestrowanych protonów wynosił 10 MeV, a poszczególne dolne krańce to: 97, 125, 168, 295, 495, 970 i 1700 keV. Dolne krańce zakresów energii rejestrowanych elektronów: 17, 33, i 75 keV. Górny kraniec wynosił 100 keV.
- Magnetometr transduktorowy (fluxgate)
- Celem eksperymentu było zmierzenie wektora ziemskiego pola magnetycznego. Przyrządem był dwuosiowy magnetometr transduktorowy zamontowany na wysięgniku. Każda oś miała zakres ± 2000 nT i dokładność 5 nT. Częstotliwość próbkowania wynosiła 3,13 Hz. Z powodu niestabilnej prędkości obrotowej statku po 30 czerwca 1965, otrzymane po tej dacie dane miały nikłą wartość naukową.
- Kierunkowy i dookólny pomiar protonów i elektronów
- Składał się z dwóch detektorów z plastycznym scyntylatorem. Każdy podłączony był do osobnego, dwupoziomowego dyskryminatora impulsowo-amplitudowego. Jeden czujnik skierowany był prostopadle do osi obrotu statku i miał aperturę 16°. Zliczenia z dwóch poziomów dyskryminatora informowały o kierunkowym poziomie elektronów (E > 0,5 MeV) i protonów (E > 5,2 MeV). Drugi detektor był czujnikiem dookólnym i oddzielnie mierzył ilość protonów (40-110 MeV) i elektronów (>4 MeV). Dane z przyrządu napływały do połowy 1966. Potem, przerywanie.
Przypisy
- ↑ a b c d Edmund Staniewski, Ryszard Pawlikowski: 15 lat podboju kosmosu 1957-1972. Warszawa: Wydawnictwo MON, 1974, s. 302.
Bibliografia
- Jonathan's Space Home Page (ang.)
- NSSDCA Master Catalog (ang.)
- Space 40 (cz.)
Content Disclaimer
Informasi ini disarikan dari Wikipedia dan disajikan kembali untuk tujuan edukasi. Konten tersedia di bawah lisensi CC BY-SA 3.0. Kami tidak bertanggung jawab atas ketidakakuratan data yang bersumber dari kontribusi publik tersebut.
- The information displayed on this website is sourced in part or in whole from Wikipedia and has been adapted for the purpose of restating it. We strive to provide accurate and relevant information, however:
- There is no guarantee of absolute accuracy. Wikipedia is an open, collaborative project that can be edited by anyone, so information is subject to change.
- It is not intended to constitute professional advice. The content displayed is for informational and educational purposes only. For important decisions (e.g., medical, legal, or financial), please consult a professional.
- Content copyright. Wikipedia is licensed under the Creative Commons Attribution-ShareAlike License (CC BY-SA). This means that content may be reused with appropriate attribution and shared under a similar license.
- Responsible use. Any risk arising from the use of information from this website is entirely the responsibility of the user.